Αν...

Αν αύριο δεν πρόκειται να ξαναξυπνήσω, θα ήθελα να πω ότι λυπάμαι. Λυπάμαι για ότι έκανα και για ότι δεν έκανα. Θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα, θα έπρεπε να είχα κάνει περισσότερα. Αν σ’ έβλαψα, αν σου’ βαλα τις φωνές, αν σ’ αγνόησα ή αν δε νοιάστηκα για σένα… Λυπάμαι.

Κι αν δεν ξυπνήσω αύριο, θέλω να πω «Ευχαριστώ».

Αν συ κι εγώ υπήρξαμε οι καλύτεροι φίλοι, σ’ ευχαριστώ που ήσουν πάντοτε εκεί. Αν συ κι εγώ μιλούσαμε κάποτε κάποτε και δεν πηγαίναμε στα ίδια πάρτι, και δεν είμαστε κι οι πιο καλοί φίλοι, σ’ ευχαριστώ που με ταπείνωνες.

Δεν είσαι τέλειος, αλλά ούτε κι εγώ είμαι τέλειος, όμως σ’ευχαριστώ που έπαιξες ένα ρόλο στη ζωή μου.

Κι αν αύριο δεν ξυπνήσω καθόλου, θέλησα να εκφράσω όλα όσα ποτέ μου δεν είχα το χρόνο να πω.

Θέλω να ξαναγίνω παιδί

Θέλω να ξαναγίνω παιδί, ας πούμε 6 χρονών, καλά είναι.

Θέλω ξανά να σκέφτομαι ότι τα ζαχαρωτά είναι καλύτερα απ’ τα λεφτά, επειδή τα ζαχαρωτά τρώγονται.

Θέλω να πάω στο φαστφουντάδικο και να πιστεύω ακόμα ότι είναι εστιατόριο 5 αστέρων.

Θέλω να βγαίνω απ’ το σπίτι χωρίς να νοιάζομαι πώς είναι τα μαλλιά μου.

Θέλω να ξαναγυρίσω στην εποχή που η μουσική ήταν απλή και αγνή.

Θυμάμαι την εποχή της αθωότητάς μου, τότε που νόμιζα ότι όλοι χαίρονταν που ήμουν αθώος.

Θέλω να αποστασιοποιηθώ από τις περιπλοκές της ζωής και να ξαναμένω έκθαμβος με τα μικροπράγματα.

Θέλω να καβαλάω το ποδήλατό μου και να βολτάρω στη γειτονιά χωρίς να φοβάμαι ότι θα μου κάνουν κακό.

Θέλω να ξαναζήσω απλά. Δε θέλω οι μέρες μου να είναι γεμάτες κομπιούτερς που τα κάνουν θάλασσα, βουνά από έγγραφα πάνω στο γραφείο μου, και από το άγχος πώς θα επιζήσω μέχρι το τέλος του μήνα, αν δεν έχει μείνει φράγκο.

Θέλω να πιστέψω στη δύναμη του γέλιου, του αγκαλιάσματος, της ζεστής χειραψίας, του καλού λόγου, της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης.

Θέλω να πιστέψω ξανά στον άνθρωπο

Αν ήξερα…

Αν ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που σε βλέπω να αποκοιμάσαι, θα σε σκέπαζα με περισσότερη φροντίδα και θα παρακαλούσα τον Κύριο να φυλάει την ψυχή σου.

Αν ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που σε βλέπω να βγαίνεις έξω από την πόρτα, θα σε αγκάλιαζα και θα σε φιλούσα και θα σε καλούσα πίσω για περισσότερες αγκαλιές και φιλιά.

Αν ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που ακούω τη φωνή σου να με επαινεί, θα βιντεοσκοπούσα κάθε ενέργεια και λέξη για να μπορώ να τα προβάλλω κάθε μέρα.

Αν ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά, θα μπορούσα να διαθέσω ένα ή δύο ακόμα λεπτά για να σταθώ και να πω «Σ’ αγαπώ» αντί του να υποθέσω ότι θα το ξέρεις.

Αν ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα ήμουν εκεί για να μοιραστούμε τη μέρα σου, λοιπόν, είμαι σίγουρος ότι θα έχεις τόσες πολλές ακόμα, ώστε μπορώ να αφήσω μόνο αυτή να περάσει.

Γιατί, σίγουρα, υπάρχει πάντα το αύριο, για να επανορθώσουμε για μία παράβλεψη, και πάντα έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία, για να φτιάξουμε τα πράγματα. Πάντα θα υπάρχει μία ακόμα ευκαιρία να πούμε «Μπορώ να κάνω κάτι για σένα;»

Αλλά, για την περίπτωση που μπορεί να κάνω λάθος και το σήμερα είναι το μόνο που έχω, θα ήθελα να πω πόσο πολύ σ’ αγαπώ και ελπίζω να μην το ξεχάσουμε ποτέ.

Το αύριο δεν είναι σίγουρο για κανέναν, είτε νέο είτε γέρο και το αύριο μπορεί να είναι η τελευταία ευκαιρία που έχεις να αγκαλιάσεις σφιχτά τον αγαπημένο σου.

Οπότε, αν είναι να περιμένεις για το αύριο, γιατί δεν το κάνεις σήμερα; Επειδή, αν δεν έρθει το αύριο, σίγουρα θα μετανιώσεις την ημέρα που δεν διέθεσες αυτόν τον παραπάνω χρόνο για ένα χαμόγελο, μία αγκαλιά ή ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να χαρίσεις σε κάποιον αυτό που αποδείχτηκε ότι είναι η τελευταία του ευχή.

Οπότε, μείνε κοντά με τους αγαπημένους σου σήμερα, ψιθύρισε το αυτί τους. Πες τους πόσο πολύ τους αγαπάς και ότι θα τους έχεις πάντα στην καρδιά σου.

Διέθεσε λίγο χρόνο για να πεις «Συγγνώμη», «Σε παρακαλώ, συγχώρεσε με», «Σ’ ευχαριστώ» ή «Δεν πειράζει».

Και αν το αύριο δεν έρθει, δε θα μετανιώνεις για το σήμερα.

Ας μάθουμε να αγαπάμε και λίγο την ψυχή μας.

Είναι σημείο των καιρών ο αγαπημένος μας γιατρός να είναι ο ψυχολόγος κι αν δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα για συνεδρίες, μαζευόμαστε σε group therapy με τους φίλους μας κι αναλύουμε συμπεριφορές, κουσούρια κι ό,τι δυσνόητο μας συμβαίνει.

Δεν ξέρω, αν το έχετε αντιληφθεί, αλλά όλοι λίγο-πολύ την έχουμε μια διαταραχούλα. Δεν είναι κακό, απλώς μας παίρνει κάποιες δεκαετίες να την αποδεχτούμε και μαζί με τον εαυτό μας, ταλανίζουμε κι όποιον άνθρωπο εισέρχεται στη ζωή μας.

Οι ασθένειες της ψυχής είναι το ίδιο σημαντικές μ’ εκείνες του σώματος, μη σας πω, και λίγο σημαντικότερες. Ο λόγος είναι ότι, αν δεν τις αντιληφθούμε νωρίς  κι αν δεν προσπαθήσουμε να τις καταπολεμήσουμε, μας φθείρουν τόσο που καταλήγουμε να συμβιβαζόμαστε με τον διαταραγμένο ψυχισμό μας, θεωρώντας τον κάτι φυσιολογικό.

Οι συνήθεις διαταραχές που συναντώνται σε πολλούς πλέον ανθρώπους είναι η κατάθλιψη, η μελαγχολία, το σύνδρομο καταδίωξης, οι ανασφάλειες, η υπερανάλυση καταστάσεων και συμπεριφορών, οι εμμονές με ανθρώπους και συνήθειες, η τάση μείωσης των άλλων με σκοπό την υπερύψωση του εγώ λόγω έλλειψης αυτοεκτίμησης, οι ναρκισσιστικές τάσεις με βασικό λόγο επίδρασης την επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, το σύμπλεγμα ανωτερότητας ή κατωτερότητας, το άγχος κι η έλλειψη αυτοελέγχου με αποτέλεσμα τις συναισθηματικές εξάρσεις.

Δεν έχω γνώσεις ψυχολογίας για να εμβαθύνω στο ζήτημα υπό αυτό το πρίσμα, είναι όμως συμπεριφορές που όλοι μας έχουμε παρατηρήσει στην καθημερινότητά μας και μπορούμε να τις εντάξουμε σε μία απ’ τις παραπάνω διαταραχούλες. Η ψυχή μας είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε μετά την υγεία μας και δυστυχώς, δεν έχουμε αποκτήσει ακόμη τη νοοτροπία να προστατεύουμε και να φροντίζουμε την ψυχική μας υγεία.

Δεν είναι μόνο οι παθογόνοι μικροοργανισμοί, που καταβάλλουν έναν ανθρώπινο οργανισμό. Υπάρχουν κι οι παθογόνοι άνθρωποι, εκείνοι που τραυματίζουν την ψυχή σου και χωρίς να ξέρεις, πώς να προστατευθείς και κυρίως πώς να επουλώσεις το τραύμα, μένεις πληγωμένος για χρόνια, φέροντας τον πόνο, τις αναμνήσεις και τις άσχημες συμπεριφορές δηλητηριάζοντας το μέλλον σου με το τοξικό παρελθόν σου.

Δε φταις εσύ που δεν μπορείς να το αποβάλλεις. Δε σου έμαθε κανείς, πώς να το κάνεις αυτό. Kανείς δεν ενδιαφέρεται για τη συναισθηματική νοημοσύνη μας. Ο συγχρωτισμός με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους με διαβαθμιζόμενα ιδανικά, ηθική κι αξίες, η σεξουαλική απελευθέρωση, η πάλη για ισότητα, η διατάραξη των παλαιών κοινωνικών προτύπων, άλλαξε το status quo των δύο φύλων.

Η έλλειψη χρόνου, η δύσκολη οικονομική καθημερινότητα, ο περιορισμός της προσωπικής ζωής από πλευράς χρόνου και ποιότητας, η εναλλαγή στο χάρτη των προτεραιοτήτων κι ακόμη περισσότερα οδήγησαν στη διατάραξη της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης απ’ την πλευρά των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων.

Το πιο ψυχοφθόρο κομμάτι της ζωής μας,όμως, είναι οι λάθος προσωπικές επιλογές. Οι άνθρωποι εκείνοι, που με δική μας ευθύνη μπαίνουν στη ζωή μας, ρημάζουν τα πάντα κι αποχωρούν. Τι να πρωτοαποδεχθείς; Τη λάθος σου επιλογή, να μαζέψεις τα κομμάτια σου, ή να βρεις τη δύναμη ν’ ανασυνταχθείς και να πας παρακάτω;

Είτε με τη βοήθεια ψυχολόγου, είτε όχι, το μυστικό είναι ν’ αγαπήσεις τον εαυτό σου και να υπολογίσεις σωστά την αξία σου. Όχι σε χρήματα, ούτε σ’ άλλα μέτρα και σταθμά. Ο άξονάς σου πρέπει να είναι το βαρόμετρο της ευτυχίας σου. Όταν η ψυχή σου χαμογελά κι ελαφραίνει είσαι σε καλό δρόμο. Όταν νιώθεις βαρύς και δύσθυμος, κάνε αναστροφή, άλλαξε ανθρώπους και συνήθειες που σε μελαγχολούν και σε προβληματίζουν κι όλα θα βρουν το δρόμο τους.

Όλοι έχουμε τη διαταραχούλα μας, μικρή ή μεγάλη δεν έχει τόση σημασία. Το σημαντικό είναι σ’ αυτό το σταυροδρόμι που ονομάζουμε ζωή, να έχουμε συνοδοιπόρους, ανθρώπους που μας αγαπούν και νοιάζονται για την ευτυχία μας. Ξέρετε, όχι γι’ αυτά τα επιφανειακά χαμόγελα, που σκάμε δεξιά-αριστερά, αλλά για ‘κείνα τα λίγα, τα ξεχωριστά, που ζεσταίνουν την ψυχή κάτι κρύα βράδια.

Όταν έχεις στη ζωή σου ανθρώπους που τη φωτίζουν, μη φοβάσαι τίποτα. Και τη διαταραχή σου θ’ αγαπήσουν κι εσένα θα βοηθήσουν να κάνεις ένα βήμα μπροστά. Άλλωστε, οι διαταραχούλες μας κάνουν πιο μυστηριώδεις κι αλλοπρόσαλλους, κάτι ιδιαίτερα γοητευτικό για τους άλλους.

Ας αγαπήσουμε τις διαταραχές μας λοιπόν, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας κι ας μάθουμε ν’ αγαπάμε και λίγο την ψυχή μας. Μόνο αυτή μας μένει στο τέλος. Ας τη σώσουμε.

ΠΗΓΉ: http://www.anapnoes.gr/as-mathoume-na-agapame-ke-ligo-tin-psychi-mas/

Προσευχή ενός γονιού

Σου έδωσα ζωή, αλλά δεν μπορώ να τη ζήσω εγώ για σένα. Μπορώ να σου μάθω πράγματα, αλλά δεν μπορώ να σε κάνω να μάθεις.

Μπορώ να σου δώσω την κατεύθυνση, αλλά δεν μπορώ να είμαι πάντα δίπλα σου να σε οδηγώ.

Μπορώ να σου επιτρέψω να έχεις ελευθερία, αλλά δεν μπορώ να είμαι υπόλογος γι’ αυτήν.

Μπορώ να σου μάθω το καλό απ’ το κακό, αλλά δεν μπορώ πάντοτε ν’ αποφασίζω για σένα.

Μπορώ να σου αγοράσω όμορφα ρούχα, αλλά δεν μπορώ να σε κάνω αξιαγάπητο εσωτερικά.

Μπορώ να σου προσφέρω τις συμβουλές μου, αλλά δεν μπορώ να τις δεχτώ για σένα.

Μπορώ να σε μάθω να μοιράζεσαι τα πράγματα, αλλά δεν μπορώ να σε κάνω να μην είσαι εγωιστής.

Μπορώ να σου μάθω το σεβασμό, αλλά δεν μπορώ να σε εξαναγκάσω να αποδώσεις τιμή.

Μπορώ να σου δώσω συμβουλές για το ποτό, αλλά δεν μπορώ να πω «όχι» για σένα.

Μπορώ να σε προειδοποιήσω για τα ναρκωτικά, αλλά δεν μπορώ να σε εμποδίσω να τα χρησιμοποιήσεις.

Μπορώ να σου μάθω να θέτεις στόχους, αλλά δεν μπορώ να τους επιτύχω εγώ για σένα.

Μπορώ να σου πω για την ευγένεια, αλλά δεν μπορώ να σε αναγκάσω να είσαι ευγενικός.

Μπορώ να σε συμβουλεύσω για τους φίλους σου, αλλά δεν μπορώ να τους διαλέξω εγώ για σένα.

Μπορώ να σε προειδοποιήσω για την αμαρτία, αλλά δεν μπορώ να φτιάξω εγώ τον δικό σου κώδικα ηθικής.

Μπορώ να σε αγαπώ σαν παιδί, αλλά δεν μπορώ να σε βάλω στην οικογένεια του Θεού.

Μπορώ να σε πάρω στον οίκο της λατρείας, αλλά δεν μπορώ να σε κάνω να πιστέψεις.

Μπορώ να σου πω πώς να ζήσεις, αλλά δεν μπορώ να σου δώσω αιώνια ζωή.

Σε αγαπάμε… Η μητέρα και ο πατέρας σου.

ΠΗΓΉ: http://www.infokids.gr/προσευχή-ενός-γονιού/

Το κουτάλι …

Μπαίνει κάποτε μια κυρία σ’ ένα εστιατόριο και παραγγέλνει για πρώτο πιάτο μια σούπα με σπαράγγια. Μετά από λίγο, ο σερβιτόρος της φέρνει το πιάτο της που αχνίζει και αποσύρεται.

«Γκαρσόν!» φωνάζει η κυρία, «Έλα εδώ.»

«Παρακαλώ, κυρία;» λέει ο σερβιτόρος πλησιάζοντας στο τραπέζι της.

«Για δοκίμασε τη σούπα!» τον προστάζει η πελάτισσα.

«Τι συμβαίνει, κυρία; Δεν είναι αυτό που παραγγείλατε;»

«Δοκίμασε τη σούπα!» επαναλαμβάνει η κυρία.

«Μα τι συμβαίνει… Θέλει παραπάνω αλάτι;»

«Δοκίμασε τη σούπα!!!»

«Είναι παγωμένη;»

«Δοκίμασε τη σούπα!!!» ξαναλέει η κυρία σε έντονο ύφος

«Μα, κυρία, σας παρακαλώ, πείτε μου τι συμβαίνει…» λέει ο σερβιτόρος.

«Αν θες να μάθεις τι συμβαίνει… δοκίμασε τη σούπα» του λέει η κυρία δείχνοντας το πιάτο.

Ο σερβιτόρος καταλαβαίνει ότι η κυρία δεν πρόκειται να κάνει πίσω σ’ αυτό που λέει γιατί έχει πεισμώσει, κι έτσι κάθεται τελικά στο τραπέζι μπροστά στο αχνιστό κιτρινωπό υγρό, και με κάποια έκπληξη της λέει:

«Δεν έχω όμως κουτάλι…»

«Βλέπεις;» του λέει η κυρία, «Βλέπεις; Λείπει το κουτάλι.»

Πόσο όμορφα θα ήταν να αποκτήσουμε τη συνήθεια, τόσο στα μικρά όσο και στα μεγάλα πράγματα, να μπορούμε να λέμε με τ’ όνομά τους γεγονότα, καταστάσεις και συναισθήματα κατευθείαν, χωρίς περιστροφές… έτσι όπως είναι…

ΠΗΓΉ: Χορχέ Μπουκάι

Θεϊκό σημάδι

Ένας πολύ πιστός άνθρωπος ένιωθε πως ήταν πολύ κοντά στο να λάβει τη φώτιση για το πώς να συνεχίσει τον δρόμο του. Κάθε νύχτα, πριν πέσει να κοιμηθεί, παρακαλούσε τον Θεό να του στείλει ένα σημάδι για το πώς θα έπρεπε να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του. Πέρασε έτσι δυο – τρεις εβδομάδες σε μια κατάσταση σχεδόν μυστικιστική, περιμένοντας να λάβει ένα θεϊκό σημάδι.

Ώσπου μια μέρα, περνώντας μέσα από το δάσος, βλέπει ένα ελαφάκι ξαπλωμένο στο έδαφος, πληγωμένο, με το ένα πόδι μισοσπασμένο. Μένει να το κοιτάζει και ξαφνικά… εμφανίζεται ένα πούμα. Στη θέα του αισθάνεται να παγώνει. Το πούμα, εκμεταλλευόμενο την κατάσταση, είναι έτοιμο να κατασπαράξει το ελαφάκι. Άφωνος και παράλυτος από φόβο, μένει να κοιτάζει τη σκηνή, τρέμοντας στην ιδέα ότι το πούμα δεν θα ικανοποιηθεί μόνο με το ελαφάκι αλλά μετά θα επιτεθεί και στον ίδιο. Ξαφνικά, βλέπει το πούμα να πλησιάζει το ελαφάκι. Και τότε, συμβαίνει κάτι ανέλπιστο: αντί να το κατασπαράξει, το πούμα αρχίζει να του γλείφει τις πληγές.

Μετά φεύγει και γυρίζει με μερικά βρεγμένα κλαδιά που τα σπρώχνει με το πόδι του κοντά στο ελαφάκι για να μπορέσει εκείνο, όπως είναι ξαπλωμένο, να πιεί λίγο νερό. Κατόπιν πάει και φέρνει λίγη υγρή χλόη και τη σπρώχνει κι αυτήν κοντά στο ελαφάκι για να φάει. Απίστευτο.

Την άλλη μέρα, ο άντρας επιστρέφει σ’ εκείνο το μέρος και βλέπει το ελαφάκι να είναι ακόμη ξαπλωμένο εκεί, και το πούμα να έρχεται ξανά για να το ταΐσει, να του γλείψει τις πληγές και να του δώσει να πιει. Τότε, σκέφτεται ο άντρας: «Αυτό είναι το σημάδι που έψαχνα, είναι προφανές. Ο Θεός σού προμηθεύει αυτό που έχεις ανάγκη. Το μόνο που δεν πρέπει να κάνεις εσύ είναι να αγχώνεσαι και να τρέχεις απελπισμένος πίσω από τα πράγματα». Παίρνει λοιπόν το μπογαλάκι του, κάθεται στην πόρτα του σπιτιού του και περιμένει να του φέρει κάποιος να φάει και να πιει. Περνάνε δύο ώρες, περνάνε τρεις, έξι ώρες, μια μέρα, δύο μέρες, τρεις μέρες… κανένας όμως δεν του δίνει τίποτε. Όσοι περνάνε από μπροστά του τον κοιτάνε, κι αυτός παίρνει ύφος κακομοίρη, μιμούμενος το τραυματισμένο ελαφάκι. Παρ’ όλ’ αυτά, όμως, δεν του δίνουν τίποτα. Ώσπου μια μέρα περνάει κάποιος πολύ σοφός που ζούσε στο χωριό, κι ο καημένος άνθρωπος, που τώρα πια αισθάνεται μεγάλη αγωνία, του λέει:

«Ο Θεός με ξεγέλασε. Μου έστειλε ένα λάθος σημάδι για να με κάνει να πιστέψω ότι τα πράγματα ήταν με τον άλφα τρόπο ενώ ήταν με τον βήτα. Γιατί μου το έκανε αυτό; Εγώ είμαι ένας άνθρωπος πιστός…». Και του διηγείται τι είδε στο δάσος…

Ο σοφός τον ακούει και ύστερα του λέει: «Θέλω να ξέρεις κάτι. Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος πολύ πιστός. Ο Θεός δεν στέλνει σημάδια χωρίς λόγο. Ο Θεός σου έστειλε αυτό το σημάδι για να μάθεις».

Τον ρωτάει τότε ο άντρας: «Γιατί με εγκατέλειψε;»

Και ο σοφός του απαντάει: «Τι κάνεις εδώ εσύ, που είσαι ένα πούμα έξυπνο και δυνατό, ικανό να παλεύεις; Κάθεσαι και παριστάνεις το ελαφάκι; Η θέση σου είναι να ψάξεις να βρεις ένα ελαφάκι να βοηθήσεις. Να βρεις κάποιον που δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του, με τα δικά του μέσα…»

ΠΗΓΉ: http://www.e-management.gr/articles/o_dromos_tis_synantisis.pdf

Ο Νάρκισσος…

Ο Νάρκισσος ήταν ένα νεαρό αγόρι τόσο όμορφο που μέχρι και οι θεές του Ολύμπου ζήλευαν την ομορφιά του. Μια μέρα, όπως σκύβει να πιει νερό σε μια λίμνη, στέλνουν οι θεοί τον Έρωτα να τον λαβώσει με ένα από τα βέλη του. Έτσι, όμως, ο Νάρκισσος ερωτεύεται την ίδια την εικόνα του εαυτού του. Φτάνει στο σημείο να μη βρίσκει κανένα άλλο πρόσωπο ελκυστικό, παρόλο που όλοι και όλες συνεχίζουν να τον ερωτεύονται. Αυτό ήταν που επιθυμούσαν οι θεοί: να υποφέρει αιωνίων, στερημένος από τη χαρά του έρωτα.

Η Ηχώ, από τη μεριά της, είχε πέσει και η ίδια θύμα της μνησικακίας της θεάς Ήρας. Η γυναίκα του Δία της είχε κάνει μάγια στερώντας της το χάρισμα της ομιλίας.

Η Αφροδίτη, η θεά του έρωτα και της ομορφιάς, λυπήθηκε την Ηχώ, αλλά δεν μπορούσε να λύσει τα μάγια που της είχαν κάνει. Ελάφρυνε μόνο την τιμωρία της και της επέτρεψε να μιλάει μόνο για να επαναλαμβάνει ότι της έλεγαν οι άλλοι.

Ο μύθος λέει ότι, μια μέρα ο Νάρκισσος περπατούσε στην όχθη ενός ποταμού, θλιμμένος όπως πάντα και υποφέροντας από την τιμωρία που του είχαν επιβάλει οι θεοί. Πίσω από μια συστάδα θάμνων, η Ηχώ τον παρακολουθούσε. Όπως όλοι όσοι τύχαινε να διασταυρωθούν με τον Νάρκισσο, έτσι και η Ηχώ ήταν ερωτευμένη μαζί του αλλά δεν έπαιρνε θάρρος να βγει μπροστά του, αφού δεν θα μπορούσε να του πει τίποτε εκτός αν της μιλούσε αυτός πρώτος. Πολύ πικραμένη για την καταδίκη της, η Ηχώ έκλαιγε.

«Ποιος είναι εκεί;» ρωτάει ο Νάρκισσος ακούγοντας το κλάμα.

«Ποιος είναι εκεί;» απαντάει η Ηχώ.

«Εγώ είμαι, ο Νάρκισσος. Εσύ ποια είσαι;»

«Εγώ είμαι» επαναλαμβάνει η Ηχώ.

«Βγες στο φως, θέλω να σε δω» λέει ο νέος.

«Θέλω να σε δω» λέει και η Ηχώ.

«Τότε έλα εδώ» ζητάει ο Νάρκισσος.

«Έλα εδώ» επαναλαμβάνει η Ηχώ, «έλα εδώ».

Ο Νάρκισσος φοβάται μήπως πέσει σε καμιά καινούργια παγίδα των θεών και δεν τολμάει να χωθεί μέσα στους θάμνους.

«Δεν καταλαβαίνεις πως έχω ανάγκη να  αγαπήσω κάποια;» ρωτάει ο Νάρκισσος.

«Δεν καταλαβαίνεις» απαντάει κλαίγοντας η Ηχώ.

«Βγες τώρα αμέσως…» αξιώνει ο Νάρκισσος, «αλλιώς… αντίο».

«Αντίο» επαναλαμβάνει η Ηχώ, «αντίο…αντίο…».

Ο ωραίος νέος συνειδητοποιεί ότι, επιτέλους, η αγάπη μπήκε στην καρδιά του. Ίσως γιατί δεν είδε την αγαπημένη του και δεν είχε την εικόνα της για να τη συγκρίνει… Ίσως γιατί η φωνή της του έστελνε πίσω μόνο τα δικά του λόγια… Το βέβαιο πάντως είναι ότι, χωρίς καλά καλά να ξέρει το λόγο, τελικά ο Νάρκισσος ερωτεύτηκε.

«Γύρνα σε παρακαλώ» φώναξε. «Σ’ αγαπώ».

Ήταν όμως πολύ αργά… η κοπέλα δεν τον άκουγε πια. Κάθισε τότε ο Νάρκισσος στην όχθη του ποταμού κι έκλαψε.

Έκλαψε όπως δεν είχε κλάψει ποτέ, ως το βράδυ και ολόκληρη τη νύχτα. Έκλαψε τόσο, που το πρωί, όταν βγήκε ο ήλιος, το κορμί του είχε στεγνώσει κι ο νέος είχε μεταμορφωθεί σε λουλούδι: τον νάρκισσο, που από τότε φυτρώνει στις όχθες των ποταμών και γέρνει πάνω από το νερό σαν να κλαίει κοιτάζοντας την εικόνα του που καθρεφτίζεται στο νερό.

Σε αυτό τον μύθο, ο καθρέφτης δεν αντανακλά μόνο την εικόνα αλλά και τα λόγια.

ΠΗΓΉ: Χορχέ Μπουκάι (Ο δρόμος της συνάντησης)

Στρατηγικές αντιμετώπισης άγχους εξετάσεων

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή το άγχος των εξετάσεων χαρακτηρίζει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό την πλειοψηφία των μαθητών. Από τη μία η κούραση της σχολικής χρονιάς και η έντονη επιθυμία για διακοπές αντικρούεται με το διάβασμα, ενώ από την άλλη το άγχος για μια καλή επίδοση στις εξετάσεις μπορεί να καταβάλλει τους μαθητές και να μειώσει τη διάθεση για διάβασμα.

Το αίσθημα αυτό συνήθως εμφανίζεται πριν (κατά τη διάρκεια της μελέτης), στην εξέταση (την ώρα αξιολόγησης) αλλά και μετά (μέχρι την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων) και είναι συχνό ακόμα και στα άτομα που έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα. Τα συμπτώματα του άγχους είναι πολλά.

Κατά κύριο λόγο έχουν να κάνουν με υπερβολική ανησυχία, φόβο και ανησυχία ενδεχόμενης αποτυχίας ή μειωμένης επίδοσης.

Μπορούν να εκδηλωθούν ως ψυχοσωματικά συμπτώματα με κύρια τον πονοκέφαλο, ζαλάδα, ταχυκαρδία, τρέμουλο, δύσπνοια και εφίδρωση, αλλά και ως συναισθηματικά όπως απελπισία, οξυθυμία, κατάθλιψη, αδυναμία και απογοήτευση. Σε κάποια άτομα παρατηρείται μειωμένη ικανότητα συγκέντρωσης, σύγχυση και απώλεια μνήμης.

Ήπια συμπτώματα άγχους λειτουργούν εποικοδομητικά, ενώ όταν η ανησυχία γίνεται υπερβολική το άτομο μπορεί να νιώσει πανικό και απώλεια ελέγχου, να νιώσει σύγχυση και να μη μπορεί να σκεφτεί. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα την άσχημη επίδοση στις εξετάσεις ακόμα και με την καλύτερη προετοιμασία.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες στρατηγικές που μπορεί να βοηθήσουν κατά τη διάρκεια της εξεταστικής μειώνοντας την κούραση και το άγχος και αυξάνοντας την ικανότητα μάθησης και τη διάθεση για μελέτη.

Διαλέξτε ένα ήσυχο μέρος μέσα στο σπίτι ή εκτός που δεν έχει πολλά ερεθίσματα να σας αποσπούν την προσοχή (πολλά έπιπλα, αντικείμενα κτλ). Διαλέξτε ένα δωμάτιο που να μην έχει πολύ έντονα χρώματα που προκαλούν άγχος και διέγερση και κατά συνέπεια κουράζουν εύκολα. Πριν από τις εξετάσεις αναπτύξτε στρατηγικές οργανωμένης μελέτης προκειμένου να προετοιμαστείτε. Τις περισσότερες φορές η οργάνωση μειώνει...

τον χρόνο της μελέτης και αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική και λιγότερο κουραστική. Τα συχνά διαλείμματα βοηθούν στην καλύτερη εμπέδωση της μελέτης και λειτουργούν ευεργετικά τόσο στη διάθεση όσο και στη σωματική ξεκούραση. Ο εγκέφαλος εξάλλου μπορεί να αφομοιώσει καλύτερα τις πληροφορίες όταν η προσοχή είναι επικεντρωμένη και συντηρούμενη. Αν δεν ξεκουραζόμαστε μειώνεται η ικανότητα προσοχής και ως αποτέλεσμα η μάθηση. Μην καταβάλλεστε αν κάτι μοιάζει σύνθετο. Κάντε ένα διάλειμμα και ξαναγυρίστε. Κρατήστε σημειώσεις και προσπαθήστε να απλουστεύσετε την πληροφορία. Ο καλός ύπνος, η σωστή διατροφή και η φυσική δραστηριότητα είναι από τα σημαντικότερα συστατικά μαζί με το διάβασμα για μια καλή επίδοση στις εξετάσεις.

Όσο περνούν οι μέρες και φτάνουν οι μέρες των εξετάσεων το άγχος αυξάνεται προοδευτικά. Προσπαθήστε στα διαλείμματα που κάνετε να χαλαρώνετε με βαθιές αναπνοές και stretching που απελευθερώνουν την ένταση. Διώξτε τις αρνητικές σκέψεις σχετικά με την επίδοση των εξετάσεων και συνεχίστε την εντατική σας μελέτη. Πριν από κάθε εξέταση επικεντρωθείτε σε αυτά που έχετε διαβάσει χωρίς να προσπαθείτε να μάθετε καινούριες έννοιες ή πράγματα που σας φάνηκαν δύσκολα ή δυσνόητα.

Κατά τη διάρκεια της εξέτασης παραμείνετε ήρεμοι με αργές και βαθιές ανάσες. Αν δεν γνωρίζετε κάποια ερώτηση προσπαθήστε να μείνετε ψύχραιμοι. Ο πανικός οδηγεί σε βεβιασμένες κινήσεις. Διαβάστε αργά και προσεκτικά τις οδηγίες και κατανείμετε τον χρόνο σας οργανώνοντας τη σκέψη σας δημιουργικά από τις ερωτήσεις που γνωρίζετε καλύτερα και θα σας δώσουν αυτοπεποίθηση να συνεχίσετε αυξάνοντας έτσι και το χρόνο για τις δυσκολότερες.

Αν τυχόν νιώσετε έντονο άγχος ή συμπτώματα πανικού κατά τη διάρκεια της εξέτασης προσπαθήστε να ηρεμήσετε και να διαχειριστείτε τα συμπτώματά σας. Μπορείτε να σταματήσετε την αρνητική σκέψη φέρνοντας στο μυαλό σας νοερά την εικόνα ενός ΣΤΟΠ ή λέγοντας τη λέξη ΣΤΑΜΑΤΑ. Με αυτόν τον τρόπο εντοπίζετε την πηγή άγχους και τις αρνητικές σκέψεις που σχετίζονται με αυτό αποτρέποντας τη συνέχισή τους που θα αποβεί καταστροφικό ενεργοποιώντας μια σειρά συμπτωμάτων πανικού. Αντικαταστήστε τις αρνητικές δυσλειτουργικές σκέψεις με θετικές και μην ξεχνάτε τις διαφραγματικές αναπνοές που μπορούν να επαναφέρουν τον οργανισμό σε κατάσταση ηρεμίας.

Οι γονείς είναι καλό να βοηθήσετε τα παιδιά σας ψυχολογικά, συναισθηματικά και σωματικά. Φροντίστε τη διατροφή τους και ενθαρρύνετε τη φυσική δραστηριότητα μέσω διαλειμμάτων. Μην προκαλείτε ανησυχία και εκνευρισμό με σχόλια για το τι δεν έκανε κατά τη διάρκεια της χρονιάς ή τι θα έπρεπε να είχε κάνει. Αποφύγετε τις υπερβολικές δηλώσεις ότι οι εξετάσεις είναι το πιο σημαντικό κομμάτι για την εξασφάλιση του μέλλοντος ενός παιδιού. Με αυτόν τον τρόπο μεταφέρετε το δικό σας άγχος και αυξάνετε το φόβο της αξιολόγησης και της απόδοσης στο παιδί. Αντί αυτού μπορείτε να πείτε στο παιδί σας ότι όποια κι αν είναι η έκβαση και το αποτέλεσμα μπορεί να αντιμετωπιστεί αν είναι αρνητικό. Επιβραβεύστε την προσπάθεια και ενθαρρύνετε εποικοδομητικά τη συνέχειά της. Μην επιβαρύνετε τα παιδιά με τις επιθυμίες και τα θέλω σας αλλά να είστε κοντά τους για να ακούσετε αυτά που έχουν να σας πουν και δείξτε κατανόηση και υπομονή.

Είναι σημαντικό παιδιά και γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι η ένταση και όχι το άγχος επιβαρύνουν την συναισθηματική και νοητική κατάσταση. Ως ένα βαθμό το άγχος προετοιμάζει το άτομο να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των εξετάσεων. Μετά τις εξετάσεις ξεκουραστείτε και επιβραβεύστε τον εαυτό σας για την προσπάθεια που κατέβαλε. Αξιολογείστε και εντοπίστε τα λάθη σας προκειμένου να τα διορθώσετε την επόμενη φορά.

ΠΗΓΉ: Χριστοδούλου Τέσσα

Ας ξεβολευτούμε όλοι από τα μικρά κλουβιά μας.

Άγχος και απόγνωση.

Ίσως ένα κρυφό δάκρυ που και που, παρέα με την μοναξιά σου. Φορτισμένη συναισθηματικά ψυχή…

Άδεια από αγάπη, προσοχή και φροντίδα.

Μία βιασύνη να τελειώσει η μέρα….. Να κοιμηθείς μπας και ηρεμήσεις από την πίεση, τις τύψεις και τις ενοχές.

Αν δεν αποδεχθείς μια μιζέρια που κυλά στις φλέβες σου, πως θες να την αλλάξεις;

Πως θα αλλάξεις αυτό που λες εγωιστικά, ότι δεν σου συμβαίνει.

Εθελοτυφλείς κατά τις ύπαρξής σου.

Βολεύτηκες στην ασφάλεια του μικρού σου κλουβιού.

Βολεύτηκες μέσα στο μικρό σου άγχος και απόγνωση.

Βολεύτηκες μέσα στην ουσιαστική επικοινωνία με συνανθρώπους που δεν έχεις.

Βολεύτηκες σε κλουβί και κέρδισες την πίεση.

Το να αποδεχθείς την πίεση που βιώνεις, αποδέχεσαι την ανάγκη σου να απλωθείς ελεύθερα.

«Έλα μωρέ δεν πειράζει» Πειράζει;;;

Αν δεν πειράζει τι νοιώθεις και αν νοιώθεις τι σε πειράζει;

Για μια φορά πες στον εαυτό σου πως πονάς και σε πειράζει που πονάς… Τι πειράζει;

Πες για μια φορά πως σε ενοχλεί η μοναξιά σου και θες να βιώσεις την χαρά της επικοινωνίας… Τι πειράζει;

Αγκάλιασε τον άνθρωπό σου σφιχτά και δυνατά, όπως ήθελες πριν μαλώσετε… Τι πειράζει; Αφού τον αγαπάς.

Ας ξεβολευτούμε όλοι από μικρά κλουβιά.

Δεν ταιριάζουν στην ελευθερία μας.

Δεν ταιριάζουν στην ύπαρξή μας.

Το πιο δύσκολο είναι να αποδεχθούμε σε τι κλουβί βρισκόμασταν όλα αυτά τα χρόνια.

ΠΗΓΉ: http://www.psixologikosfaros.gr/article_det.asp?artid=6697