20 γνωρίσματα των ανθρώπων που έχουν αποφασίσει να είναι ευτυχισμένοι

Η ευτυχία αποτελεί κοινή επιδίωξη όλων των ανθρώπων. 

Κανείς δεν θέλει να είναι σκυθρωπός και λυπημένος.

Όλοι έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που καταφέρνουν να είναι ευτυχισμένοι, ακόμη και εν μέσω κάποιας αγωνιώδους δοκιμασίας στη ζωή τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν νιώθουν πόνο, θλίψη ή λύπη - απλά, δεν αφήνουν αυτά τα  συναισθήματα να κατακλύσουν την ζωή τους.

Πώς το καταφέρνουν;

Έρευνες αποκαλύπτουν 20 κυρίαρχα γνωρίσματα των ευτυχισμένων ανθρώπων:

1. Εκτιμούν την ζωή

Είναι ευγνώμονες που ξυπνούν κάθε πρωί. Αναπτύσσουν μία παιδική αίσθηση θαυμασμού για τη ζωή και εστιάζουν στην ομορφιά  της κάθε στιγμής. 

Δεν παίρνουν τίποτε ως δεδομένο - προσπαθούν να αδράξουν την κάθε στιγμή και αγνοούν τις μικρές αναποδιές.

2. Διαλέγουν τους φίλους τους .σοφά

 Περιτριγυρίζονται από άλλους χαρούμενους, θετικούς ανθρώπους που μοιράζονται  τις αξίες, την ηθική και τους στόχους τους. Ανθρώπους που τους ενθαρρύνουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους. Φίλους που τους αγαπούν και τους αποδέχονται για αυτό που είναι και που είναι εκεί όταν χρειάζονται ένα χέρι βοηθείας.

3. Είναι ανεκτικοί

Αποδέχονται και σέβονται τους άλλους για αυτό που είναι και για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται. 

Προσεγγίζουν τους συνανθρώπους τους με καλοσύνη και γενναιοδωρία. Βοηθούν όταν μπορούν, χωρίς να προσπαθούν να αλλάξουν τον άλλον.

4. Μαθαίνουν συνεχώς

Ενημερώνονται για ότι έχει να κάνει με την καριέρα και τα ενδιαφέροντα τους και δοκιμάζουν συνεχώς νέα, και πολλές φορές τολμηρά, εγχειρήματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον τους.

5. Εστιάζουν στην λύση, όχι στο πρόβλημα

Αντί να βουλιάξουν στην αυτολύπηση, με το που έρχονται αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα, καταπιάνονται με το να βρουν λύση. Δεν αφήνουν τις αντιξοότητες να επηρεάζουν την διάθεσή τους και εστιάζουν στην καλή πλευρά των όποιων προβλημάτων - βλέπουν κάθε εμπόδιο σαν μία ευκαιρία να 

κάνουν μία αλλαγή προς το καλύτερο. Άλλωστε, ουδέν κακόν αμιγές καλού!

6. Κάνουν την δουλειά που αγαπούν

Ορισμένες έρευνες έχουν δείξει ότι ως και 80% των ανθρώπων δεν αγαπούν την δουλειά τους - με τέτοιο ποσοστό, δεν είναι έκπληξη που υπάρχουν τόσοι  δυστυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο! Η πραγματικότητα είναι ότι περνάμε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μας 

δουλεύοντας, επομένως είναι πολύ σημαντικό να επιλέξουμε μια δουλειά που μας αρέσει, όπως επίσης και να βρίσκουμε χρόνο για τα άλλα ενδιαφέροντά μας και τις ασχολίες που μας ευχαριστούν.

7. Απολαμβάνουν τη ζωή

Ξέρουν να ζουν στο παρόν και να απολαμβάνουν τις μικρές χαρές της ζωής: ένα ηλιοβασίλεμα, μία βόλτα στη φύση, την παρέα ενός αγαπημένου προσώπου, μια μέρα κοντά στη θάλασσα, την μυρωδιά των λουλουδιών. Δεν μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν, ούτε ανησυχούν διαρκώς για το μέλλον.

8. Γελούν συχνά

Δεν παίρνουν τον εαυτό τους ή την ζωή .πολύ σοβαρά! 

Αντιμετωπίζουν με χιούμορ τις καταστάσεις, ακόμα και τα προβλήματα, και δεν διστάζουν να γελάσουν με τον εαυτό τους. Στο κάτω κάτω, ουδείς τέλειος! Προσπαθούν, όταν βέβαια το επιτρέπουν οι περιστάσεις, να βλέπουν την αστεία 

πλευρά των πραγμάτων και με το χιούμορ τους να ελαφραίνουν την ατμόσφαιρα.

9. Ξέρουν να συγχωρούν

Η κακία και το μίσος πληγώνουν, πρωτίστως, .εμάς τους ίδιους. Η συγχώρεση προσφέρει γαλήνη και ηρεμία.

Και βέβαια, εκτός από το να συγχωρούμε τον διπλανό μας, πρέπει να μπορούμε να συγχωρούμε και τον εαυτό μας για τα λάθη ή τις παραλείψεις του.

10. Αισθάνονται ευγνωμοσύνη

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την αξία όσων έχουν, αισθάνονται ευγνωμοσύνη για αυτά και την εκφράζουν. Ακόμα και για τα πράγματα που οι περισσότεροι θεωρούν δεδομένα: για την υγεία τους, το σπίτι, τη δουλειά τους, την οικογένεια τους και τους φίλους τους.

11. Επενδύουν στις σχέσεις

Καλλιεργούν και προστατεύουν τις σχέσεις τους με την οικογένεια και τους φίλους τους, αφιερώνοντας τον απαραίτητο χρόνο και ενδιαφέρον. Είναι υποστηρικτικοί με τους άλλους, δείχνουν κατανόηση και αγάπη και κρατούν τις 

υποσχέσεις τους.

12. Είναι ειλικρινείς

Η ειλικρίνεια απλοποιεί την ζωή! Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και με τους άλλους και βασίζουν τις πράξεις και τις αποφάσεις τους στην εντιμότητα.

13. Ασχολούνται με το εαυτό τους, όχι με τους άλλους

Εστιάζουν στο να φτιάξουν την δική τους ζωή όπως την θέλουν και στην φροντίδα του εαυτού τους και των αγαπημένων τους προσώπων. Δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με το τι λένε ή κάνουν οι άλλοι, δεν κρίνουν και δεν καταπιάνονται με κουτσομπολιά και δολοπλοκίες. 

Αποδέχονται ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να ζει τη ζωή του όπως θέλει - όπως και οι ίδιοι άλλωστε!

14. Είναι αισιόδοξοι

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι βλέπουν πάντα το ποτήρι μισογεμάτο. Εστιάζουν στην θετική πλευρά κάθε κατάστασης - υπάρχει, ακόμα και αν ορισμένες φορές είναι, αρχικά, αδύνατον να την εντοπίσουμε. Διώχνουν συνειδητά τις αρνητικές σκέψεις και τις αντικαθιστούν με θετικές. 

Αποδέχονται ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, τον οποίο μπορεί βέβαια ποτέ να μην μάθουν.

15. Αγαπούν άνευ όρων

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δέχονται τους άλλους για αυτό που είναι και δεν βάζουν όρια ή προϋποθέσεις για την αγάπη τους. Ακόμα και όταν δεν συμφωνούν ή δυσαρεστούνται από τις πράξεις των αγαπημένων τους, δεν παύουν να τους αγαπούν.

16. Είναι επίμονοι

Δεν το βάζουν κάτω. Αντιμετωπίζουν την κάθε δυσκολία ως ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στον στόχο τους. Δεν σταματούν να προσπαθούν ποτέ, εστιάζουν στις επιθυμίες τους και τις 

διεκδικούν.

17. Προλαμβάνουν τις καταστάσεις που μπορούν να ελέγξουν

 Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν χάνουν χρόνο προσπαθώντας να αλλάξουν καταστάσεις που είναι εκτός του ελέγχου τους και αποδέχονται αυτά που δεν μπορούν να αλλάξουν. 

Για αυτά όμως που μπορούν, φροντίζουν να προλαμβάνουν τις καταστάσεις και να παίρνουν τον έλεγχο, προκειμένου να δημιουργήσουν το αποτέλεσμα που επιθυμούν. Δεν περιμένουν να τους προλάβουν οι εξελίξεις.

18. Φροντίζουν τον εαυτό τους

Φροντίζουν την υγεία τους, το σώμα και το πνεύμα τους. 

Προσέχουν την διατροφή τους, ασκούνται, ξεκουράζονται, κάνουν προληπτικούς ελέγχους της υγείας τους και κρατούν το μυαλό τους σε εγρήγορση. Αφιερώνουν χρόνο στον εαυτό τους και στα ενδιαφέροντα τους.

19. Έχουν αυτοπεποίθηση

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι αποδέχονται τον εαυτό τους για αυτό που είναι - δεν προσπαθούν να προσποιηθούν κάτι διαφορετικό. Γνωρίζουν τον εαυτό τους, τις επιθυμίες τους, τα πιστεύω και τα θέλω τους, τα όρια και τις αδυναμίες τους. 

Αισθάνονται σίγουροι για τον εαυτό τους και τις επιλογές τους και δεν διαμορφώνουν τη ζωή τους προσπαθώντας να ευχαριστούν τους γύρω τους.

20. Είναι υπεύθυνοι

Πάνω από όλα, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι είναι 100% υπεύθυνοι για τη ζωή τους. Αναλαμβάνουν την ευθύνη για την διάθεσή τους, την νοοτροπία τους, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις πράξεις και τα λόγια τους. 

Παραδέχονται τα λάθη τους και αναλαμβάνουν την ευθύνη εξίσου για τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους.

Σας φαίνονται απλοϊκά και προφανή; 

Ίσως στη θεωρία - δοκιμάστε, όμως, να τα εφαρμόσετε στη ζωή σας και .θα αναθεωρήσετε!

Σε κάθε περίπτωση, η ευτυχία είναι απόφαση. 

Πηγή: Global One TV

Μετάφραση - Επιμέλεια: Όλγα Ψωμιάδη

Όλα εξαρτώνται από το φως

Όλα εξαρτώνται από το φως,
από τον τρόπο που φωτίζονται τα πράγματα…
Όλα εξαρτώνται από το σχήμα,
τα περιγράμματα,
τις παρεμβολές και
τις αμφιβολίες.
Όλα εξαρτώνται ακόμη
από τον χρόνο που μας σημαδεύει
κι απ΄ τα κενά που αφήνουν οι ειδήσεις.
Το αληθινό πρόβλημα είναι να διαλέξεις
αν θα κυνηγάς τις σκιές
ή θα δεχτείς να είσαι ο κυνηγημένος.
Ένα περίεργο «to be οr not to be»
σ΄αυτό το μάλλον ναι
σ΄αυτό το μάλλον όχι.
Να βγεις από τις σκιές
ή να κάνεις τις σκιές καθεστώς.
Και στην τελευταία φάση της αβύσσου,
αφού ελευθερώσεις τους άλλους,
όλους εκείνους που είναι οι άλλοι,
να θυμάσαι,
χωρίς πίεση,
πως ένας είναι ο φυλακισμένος.
Κι από κει και πέρα…
να απελευθερωθείς.

Hamlet Lima Quintana  (1923-2002) Αργεντινός ποιητής, μουσικός, τραγουδιστής

Επιθετική συμπεριφορά παιδιού

Πολλά απ' όσα καθρεφτίζονται στα παιδιά οφείλουν να διερευνηθούν στις συμπεριφορές των ενηλίκων.

Όλοι οι γονείς ανησυχούμε όταν το παιδί μας εμφανίσει σημάδια επιθετικότητας.

Αναρωτιόμαστε πως να χειριστούμε τη νέα κατάσταση και ψάχνουμε στο περιβάλλον μας για να καταλάβουμε από ποιόν "κόλλησε" αυτή τη συμπεριφορά.

  

Ε: Πως μπορώ να "κοινωνικοποιήσω" το παιδί μου σωστά;
Α: Οι πρώτες σχέσεις τού παιδιού με τον πατέρα του και την μητέρα του είναι καθοριστικές. Μία καλή κοινωνικοποίηση απαιτεί πρωταρχικά ένα κλίμα ζωής αρμονικό, ασφαλές, ένα κλίμα αγάπης.
Το παιδί αποκτά προοδευτικά την ικανότητα να ζεί στην κοινωνία σύμφωνα με τις σχέσεις που ιδρύει μέσα στις διαδοχικές ομάδες της ζωής του: οικογένεια, σχολείο, γειτονιά, ομάδα εργασίας κ.λ.π.

Ε: Στο σπίτι δεν συμπεριφερόμαστε επιθετικά. Γιατί το παιδί αντιδρά έτσι;
Α:Είναι αναμφισβήτητο πώς ένα μεγάλο ποσοστό των επιθετικών και βίαιων παιδιών δεν έχουν ικανοποιήσει την ανάγκη να αναπτύξουν με τη μητέρα τους ισορροπημένες σχέσεις, και υπέφεραν ενδεχομένως από ''μητρικές αποστερήσεις''. Η κοινωνικοποίηση προϋποθέτει εξ άλλου την ταύτιση τού παιδιού με ένα μοντέλο ενήλικα. Επί παραδείγματι το πρώτο μοντέλο τού αγοριού είναι ο πατέρας. Κάθε ανεπάρκεια τής πατρικής εικόνας μπορεί να είναι παράγοντας κακής κοινωνικοποίησης.
Το να απομονώσουμε τις σχέσεις μητέρα-παιδί και πατέρας-παιδί είναι λίγο τεχνητό όμως. Στην πραγματικότητα είναι το σύνθετο σύνολο των σχέσεων πού αναπτύσσονται στο εσωτερικό τού οικογενειακού κυττάρου,πού πρέπει να θεωρήσουμε.

Ε: Προσπαθώ να αντιμετωπίσω την επιθετικότητα του παιδιού με τιμωρία. Είναι ο σωστός τρόπος;
Α:Απ τη στιγμή που η συμπεριφορά τού παιδιού παρουσιάζει μια δυσπροσαρμοστικότητα, σάν απόρροια των μη αρμονικών σχέσεών του με το περιβάλλον του, οι αντιδράσεις αυτού τού περιβάλλοντος έχουν μεγάλη σημασία. Καταστάσεις απόρριψης μεταξύ παιδιού και οικογενειακού περιβάλλοντος είναι πολύ εύκολο να αναπτυχθούν, με αποτέλεσμα να προκαλείται συμπεριφορά εναντιότητας τού παιδιού προς τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο, η οποία με τη σειρά της ριψοκινδυνεύει να διακινήσει νέες απορρίψεις.

Ε: Τελικά τι πρέπει να κάνω;
Α: Ας αναρωτηθούμε:

• κατά πόσο είμαστε το πιο ισορροπημένο πρότυπο για τα παιδιά μας,
• κατά πόσο η σχέση με τον σύντροφό μας αποτελεί ένα κλειστό σύστημα ασφάλειας πού μεταδίδεται στα παιδιά μας ως τέτοιο,
• εάν είμαστε εκεί για να αφουγκραστούμε την ανάγκη και την επιθυμία των παιδιών μας επιτρέποντας και όχι επιβάλλοντας,
• κατά πόσο έχουμε καταφέρει να εκτονώνουμε τις δικές μας πιέσεις με τρόπο πού να μην είναι οδυνηρός για τα παιδιά μας.

Πολλά απ' όσα καθρεφτίζονται στα παιδιά οφείλουν να διερευνηθούν στις συμπεριφορές των ενηλίκων

                                                            ΙΩΑΝΝΑ ΠΙΠΕΡΙΑ 
                                                                                   Πηγή : hamomilaki.blogspot.gr

Ένα μικρό αγόρι

Ένα μικρό αγόρι

Ατένισε ένα αστέρι και άρχισε να κλαίει.

Και το αστέρι είπε

Αγόρι γιατί κλαις;

Και το αγόρι είπε

Είσαι τόσο μακριά δεν θα μπορέσω ποτέ να σ’ αγγίξω

Και το αστέρι απάντησε

Αγόρι, αν δεν ήμουν ήδη στη καρδιά σου δεν θα

μπορούσες να με δεις.

Τα φτερά μας είναι για να πετάμε…

"Στη ζωή μας πολλές φορές χρειάζεται να κάνουμε νέα άλματα και αναζητήσεις που ξεκινάνε πάντα με το πρώτο μικρό βήμα.
Συνήθως αμφιβάλλουμε, φοβόμαστε το άγνωστο, το τί θα συναντήσουμε, πως θα αντεπεξέλθουμε στις νέες συνθήκες και στο νέο περιβάλλον. Δηλαδή φοβόμαστε το ρίσκο και την αποτυχία.

Η αλήθεια είναι όμως, πως πρέπει να επιλέξουμε, και αν θέλετε: να “παίζουμε” αυτό το παιχνίδι.

Μπορεί να χάσουμε, μπορεί να κερδίσουμε, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θα μάθουμε, θα αναζητήσουμε, θα ψάξουμε και το μόνο σίγουρο είναι πως θα αποκομίσουμε την εμπειρία ότι προσπαθήσαμε, και δεν μείναμε μόνο στις σκέψεις του νου.

Πρέπει να επιλέξουμε, αν θα αναλωνόμαστε στα ίδια και στα ίδια ή εάν θα ξανά ανοιχτούμε σε νέα ταξίδια. Η επιλογή είναι δική μας, όπως άλλωστε η απόφαση και το ταξίδι.

Τα φτερά μας λοιπόν, είναι για να πετάμε και όχι για να φαντάζουν όμορφα πάνω μας … ας τα ξεδιπλώσουμε και ας επιχειρήσουμε το ταξίδι…."

                                                                                                                                        Χόρχε Μπουκάι

Πηγή : fairytalesdreams.wordpress.com

Αλαμπουρνέζικα ξέρετε τι είναι;

Με την φράση "αλαμπουρνέζικα" εννοούμε "ακαταλαβίστικα". Οι θεωρίες για την προέλευση των... αλαμπουρνέζικων είναι πολλές. Επειδή η κάθε εξήγηση είναι το ίδιο πιθανή όσο και απίθανη με τις υπόλοιπες, εμείς σας τις παραθέτουμε όλες! Διαλέγετε και παίρνετε!
Εκδοχή πρώτη: Από το Livorno της Ιταλίας
Το Livorno είναι μια πόλη της Ιταλίας, έξω από την Τοσκάνη. Οι κάτοικοι των Κυκλάδων και ειδικότερα της Σύρου, την εποχή της Ενετοκρατίας θεωρούσαν την περιοχή του Livorno ως ιδανική πόλη -πρότυπο.
Κάθε τι λοιπόν ξεχωριστό και εκλεκτό που έβλεπαν, έλεγαν πως "αυτό είναι όπως Al Livorno", που στα ιταλικά θα πει "στο Λιβόρνο" ή "αυτά μοιάζουν με Αλιβορνέζικα", δηλαδη με πράγματα από το Livorno.
Κατά μία άλλη εκδοχή τα "αλαμπουρνέζικα" προέρχονται όντως από την περιοχή Livorno, αλλά έχουν σχέση με την περίεργη διάλεκτο που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες που κατοικούσαν στην περιοχή. Οι κάτοικοι του Λιβόρνο μιλούν σε μια ιδιαίτερη διάλεκτο την vernacolo, η οποία έχει στοιχεία από την Τοσκανική αλλά και πάρα πολλούς ιδιωματισμούς! Στην περιοχή ζούσαν κάποτε αρκετοί Έλληνες οι οποίοι είχαν ενώσει τις δύο διαλέκτους και σε αυτές έίχαν προσθέσει και ελληνικά στοιχεία. Το αποτέλεσμα ήταν να μιλούν εντελώς "αλιβορνέζικα" ελληνικά!
Εκδοχή δεύτερη: Από την ιταλική λέξη "burla"
Στα ιταλικά η λέξη "burla" σημαίνει "αστεία". Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την θεωρία, η λέξη "αλαμπουρνέζικα" προέκυψε από μια παραφθορά της φράσης "alla burla", που θα πει "στ' αστεία".
Εκδοχή τρίτη: Όπως λέμε "αλά γαλλικά"
Σε αυτήν την περίπτωση τα "αλαμπουρνέζικα" δεν είναι μία λέξη, αλλά δύο. Όπως λέμε "αλά γαλλικά", έτσι λέμε και "αλά μπουρνέζικα". Η φράση αναφέρεται στην διάλεκτο της φυλής Μπουρνού που φέρεται να έζησε στην περιοχή του Σουδάν. Η γλώσσα που μιλούσαν ήταν ένας συνδυασμός της αραβικής, με στοιχεία της τοπικής διαλέκτου.
Σύμφωνα με αυτήν την εκδοχή η γλώσσα τους έφτασε στην χώρα μας κατά την Επανάσταση του 1821, όταν μέλη της φυλής Μπουρνού ήρθαν εδώ από την Αίγυπτο με το εκστρατευτικό σώμα του στρατηγού Ιμπραήμ. Στα αυτιά των ελλήνων ηχούσαν τόσο δύσκολα και ακαταλαβίστικα, που με τα χρόνια η "αλά Μπουρνού" ταυτίστηκε με ο,τιδήποτε ακαταλαβίστικο.

Αν όλα τα παραπάνω σας ακούγονται ... αλαμπουρνέζικα, ίσως και να έχετε δίκιο!
Πηγή : ksipnistere.blogspot.gr

Άγρυπνα τα μάτια της ψυχής!

Η μέρα αρχίζει να χαράζει… και όπως ανοίγουν σιγά σιγά τα βλέφαρα, αντικρίζω τον ήλιο που μόλις ξεπροβάλει διστακτικά θα ’λεγα… Άλλη μια ημέρα ξεκινά! Ποιος ξέρει τι θα φέρει στο πέρασμα της χαρές, λύπες; Εντάσεις; Ή χαλάρωση και όμορφες στιγμές; Κανείς δεν γνωρίζει. Αυτό, άλλωστε, είναι και το νόημα της ζωής: να μην ξέρεις τι σου ξημερώνει. Οι λεπτές κόκκινες γραμμές αρκεί να τηρούνται, οι ισορροπίες να κρατιούνται και η δύναμη να σηκώνεσαι -όσες φορές και αν σε ρίχνουν!

Δεν ξέρω, τελικά, αν λυπάμαι ή θαυμάζω τους ανθρώπους χωρίς ανησυχίες πνευματικές.Ίσως να τους θαυμάζω εν τέλει, πολύ σωστά έχει ειπωθεί η φράση: Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Η αναισθησία των ανθρώπων πολλές φορές λειτουργεί και ως ασπίδα προστασίας στα κακώς δρώμενα! Πω πω τόσες σκέψεις κατακλύζουν το νου και είμαι ακόμα στο κρεβάτι, πού να σηκωθώ κιόλας.

Σηκώνομαι και ανοίγω όλη την κουρτίνα για να δω τον ήλιο να ολοκληρώνει την πορεία του. Κάποιες φορές κοιμάμαι με ανοιχτά πατζούρια ακριβώς για αυτό, για να μην ξυπνάω με ήχο αλλά με εικόνες. Και τι καλύτερο από τη θέα ενός υπέροχου πρωινού ήλιου που τον βλέπεις και λες: Είμαι σίγουρη ότι θα φωτίσει τη μέρα μου. Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής και οι ευαίσθητες ψυχές θέλουν να επιζητούν τις ρομαντικές εικόνες!

Και μέσα σε όλα αυτά ο ήχος του κινητού σου σε αποδιοργανώνει και σε προσγειώνει στην πραγματικότητα! Τόσο πρωί τηλέφωνο, αναρωτιέσαι; Ποιος με θέλει τόσο πρωί και για ποιο λόγο; Ναι, λες, και η φωνή σου είναι ακόμα βραχνή. Και μόλις ακούς τι σου λένε μουδιάζει το χέρι σου για μια στιγμή και λες ε όχι! Η καλή μέρα δε φαίνεται από το πρωί, τελικά, πρέπει να περιμένεις την πρόοδό της.

Τα νέα άσχημα, πολύ άσχημα! Μια καλή φίλη, παλιά συμφοιτήτρια δε ζει πλέον. Εκοιμήθη και δεν ξύπνησε ποτέ! Δεν μπορείς να το συνειδητοποιήσεις ούτε να το πιστέψεις. Κλείνεις το τηλέφωνο, κάθεσαι απότομα στο κρεβάτι και κοιτάζεις πάλι τον ήλιο, μόνο που τώρα σου φαίνεται χλωμός, σκούρος, ίσως και μαύρος. Οι θάνατοι νέων ανθρώπων συχνό φαινόμενο το τελευταίο διάστημα. Θάνατοι ξαφνικοί, χωρίς προειδοποιητικά σημάδια. Άγχος, λένε οι γιατροί, ανακοπή καρδιάς το σύνηθες αίτιο.

Ρωτάς, γιατί; Δεν ξέρεις την απάντηση! Στους χαλεπούς και κρίσιμους αυτούς καιρούς το άγχος καραδοκεί! Μπαίνει στις ζωές όλων μας με οποιοδήποτε τρόπο. Άλλοτε σαν οικονομικό αίτιο, άλλοτε ως ανεργία, άλλοτε ως μοναξιά και απομόνωση. Τίποτα, όμως, δε γίνεται χωρίς τη συγκατάθεσή μας. Κάποιοι δεν το αναγνωρίζουν καν και επιτρέπουν να κάθεται μαζί τους, να τους κάνει παρέα να τους συντροφεύει στις κοινωνικές τους δραστηριότητες.

Η συγκεκριμένη φίλη δεν το έδειχνε καν ότι φιλοξενούσε το άγχος σπίτι της. Φορούσε τη μάσκα του γέλιου πάντοτε και ήταν η ψυχή της παρέας. Έκανε τους άλλους να γελάνε όταν η ψυχή της έκλαιγε! Κανένας δεν μπορούσε να διακρίνει ότι έκρυβε κάτω από το πλατύ χαμόγελο, μια θλίψη. Η καρδιά ήταν εκείνη που έκρυβε καλά την απελπισία της. Εκεί μέσα μάζευε ό,τι την απασχολούσε. Γι αυτό και την πρόδωσε, γι’ αυτό και έγινε το μεγάλο μπαμ!

Τι νόημα έχει τώρα; Όλα τελείωσαν, θα έλεγε κάποιος και, ίσως, όλοι του δίνατε δίκαιο! Όχι όμως δεν είναι έτσι! Εκεί έξω υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που κρύβουν στις ψυχές τους τα προβλήματά τους, τις έννοιες τους ακόμα και τα λάθη τους ή τα μυστικά που τους βαραίνουν! Οι ψυχές τους κοιμούνται και είναι ντυμένες με χοντρά ρούχα και βαριά παπούτσια. Όλο αυτό το βάρος το σηκώνουν καθημερινά! Η υπερηφάνεια και ο εγωισμός δεν τους αφήνει να το δείξουν. Που να γνώριζαν και οι ίδιοι τι κίνδυνο διατρέχουν με τόσο ψυχικό βάρος.

Στα μάτια τους μόνο ίσως φαίνονται οι προβληματισμοί και όλο το βαρύ φορτίο. Από εκεί, ίσως, τους διακρίνεις και τότε μπορείς ίσως να τους παροτρύνεις να απελευθερώσουν την καρδιά τους να μιλήσουν σε ένα ειδικό ή σε ένα έμπιστο φιλικό πρόσωπο για ό,τι τους ενοχλεί και τους βαραίνει.

Ας ξεδιπλώσουν τις φοβίες, τις ανησυχίες τους. Ας απελευθερώσουν την καρδιά τους και ας αφήσουν ξυπόλητη την ψυχή τους. Δεν πειράζει… Με ανάλαφρα βήματα θα μπορέσουν να συνεχίσουν το μονοπάτι της ζωής τους. Είναι τραγικό και συνάμα άδικο να χάνονται άνθρωποι και (ιδιαίτερα νέοι) από καταστάσεις που, με λίγη προσοχή, προλαμβάνονται!

Άγρυπνα να έχουμε τα μάτια της ψυχής! Κοιτάξτε γύρω σας… Σίγουρα υπάρχει κάποιος να μοιραστεί το βάρος που νιώθετε. Γιατί είναι ωραία να ξυπνάς το πρωί και να αντικρίζεις τον ήλιο να λάμπει! Γιατί δεν αξίζει τίποτα όσο η ζωή σου, προστάτεψέ την!

Ιωάννα Χαρμπέα

Πηγή : www.aixmi.gr

Έξυπνος ή δουλευταράς;

Δεν είναι η εξυπνάδα ή το ταλέντο που διακρίνει τελικά τους πετυχημένους από τους αποτυχημένους στην εργασία – είναι το σθένος.

Η κόρη μου έχει ένα υψηλό IQ. Πάντα το ήξερα, και εν τέλει το επιβεβαίωσα με ένα τεστ. Συχνά, μου παραπονιέται ότι δεν μαθαίνει τίποτα στο σχολείο. Η απάντησή μου; «Το σχολείο δεν είναι για να γίνεις εξυπνότερη. Είναι για να μάθεις να δουλεύεις σκληρότερα».

Έχοντας περάσει τις τελευταίες δύο δεκαετίες παρακολουθώντας ανθρώπους να αναδύονται και να πέφτουν μέσα στην οικονομία της καινοτομίας, δεν πείστηκα ποτέ ότι το IQ παίζει κάποιο ρόλο. Στην πραγματικότητα, μπορεί να είναι και εμπόδιο, αν νομίζεις ότι είναι πολύ σημαντικό. Δεν είναι η εξυπνάδα ή το ταλέντο που διακρίνει τελικά τους πετυχημένους από τους αποτυχημένους, δεν είναι καν η τύχη· είναι το σθένος.

Ο όρος «σθένος» έγινε δημοφιλής στους ακαδημαϊκούς κύκλους το 2013 από την Άντζελα Ντάκγουορθ, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πεννσυλβάνια. Ορίζοντάς το σαν «την ιδιότητα εκείνη με την οποία μπορείς να συγκρατήσεις τα πάθη σου και να εργαστείς πάνω σε αυτά σε μεγάλες χρονικές περιόδους», εξήγησε ότι οι άνθρωποι με σθένος είναι αυτοί που μπορούν να ξεπεράσουν το στρες και να χρησιμοποιήσουν την αποτυχία σαν μέσο επίτευξης των σκοπών τους.


Θα προσέθετα ότι το σθένος δεν αφορά μόνο το να δουλεύεις σκληρά, αλλά το να συνεχίζεις την προσπάθεια, να τερματίζεις την κούρσα όταν είσαι τελευταίος. Και το να βλέπεις την αποτυχία σαν ένα απλό, αναγκαίο βήμα για να πετυχαίνεις αυτό που θες.

Ιδού λοιπόν τι πραγματικά αναζητώ σε έναν υποψήφιο για πρόσληψη:

Μάθε να αποτυγχάνεις

Αν έχεις ασχοληθεί με την παραγωγή πρωτοτύπων, γνωρίζεις ότι η αποτυχία είναι εγγενής στο μοντέλο. Φτάνεις σε ένα σημείο όπου είσαι κατά 70% σωστός, εφαρμόζεις την ιδέα σου, και μαθαίνεις από τα δεδομένα που παράγονται από τα λάθη σου. Η καινοτομία απαιτεί αποτυχία, και όμως, μέχρι σήμερα τα σχολεία μας μάς μαθαίνουν να την αποφεύγουμε.

Όταν προσλαμβάνω κάποιον, αναζητώ εκείνον που απέτυχε την πρώτη φορά και επανήλθε τη δεύτερη. Δεν ψάχνω για κάποιον που παίρνει απλώς ρίσκα, αλλά που χρησιμοποιεί τα ρίσκα και τις αποτυχίες για να μαθαίνει. Το σθένος σημαίνει επιμονή.

Ξέχνα την θέση σου στο οργανόγραμμα

Σθένος είναι να δουλεύεις σκληρά χωρίς την ανάγκη αναγνώρισης. Μια φίλη μου μού είπε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει με τους νεοπροσληφθέντες εργαζόμενους είναι ότι δουλεύουν για την προαγωγή τους και όχι για την ομάδα. Αν θες να πετύχεις πραγματικά, δούλεψε για τη βελτίωση της ομάδας, όχι για τη δικιά σου. Αφιέρωσε το χρόνο σου εκεί. Δούλεψε για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου.



Γίνε ιδιοκτήτης της γνώσης σου

Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι 80% των αποφοίτων περιμένουν ότι οι μελλοντικοί τους εργοδότες θα τους προσφέρουν κατάρτιση στη νέα τους δουλειά, όταν στην πραγματικότητα λιγότερο από το 50% θα λάβει τέτοια κατάρτιση. Σθένος σημαίνει να είσαι ιδιοκτήτης της γνώσης σου. Αν θες να μάθεις κάτι, μην περιμένεις. Προχώρα, με ό,τι έχεις.

Πέταξε τους τίτλους σου

Το IQ σου δεν λέει τίποτα στους εργοδότες σου. Το όνομα του σχολείου και ένας βαθμός δεν λένε τίποτα στους εργοδότες σου. Πέτα όλους αυτούς τους τίτλους και δείξε μας ποιος είσαι πραγματικά. Να είσαι αυθεντικός και να μη βασίζεσαι σε κανένα όνομα, άτομο ή βαθμό – αυτό σημαίνει σθένος. Αυτό αναζητούμε.

Ζήσε έξω από τη ζώνη της άνεσής σου

Ακούγεται κλισέ, αλλά δεν είναι. Νιώσε άνετα στο μη άνετο. Δεν θα το μετανιώσεις. Το σθένος είναι ό,τι σε κάνει να ξεχωρίζεις, παντού, όχι μόνο σε μια εταιρεία, αλλά ευρύτερα στη ζωή. Και πρωτίστως, σθένος σημαίνει να αγωνίζεσαι για την πρόοδο και να μην κάμπτεσαι επιδιώκοντας τα πάθη σου.

Πηγή : www.fortunegreece.com

13 Λόγοι να ζεις

Εσύ γνωρίζεις ποια είναι τα όρια του σώματός σου;

Κάποιοι λένε ότι ‘εσύ’ είσαι το σώμα σου. Πως οτιδήποτε συμβαίνει σε ‘σένα’ συμβαίνει στο σώμα σου, και το ανάποδο. Και επομένως, πως πρέπει να είσαι ταυτισμένος με τα σωματικά σου όργανα και τους ιστούς, με το πρόσωπό σου, το DNA σου και τον εγκέφαλό σου, με άλλα λόγια με τον βιολογικό σου οργανισμό στην ολότητά του.

Οπωσδήποτε, κατά μία έννοια είσαι όντως ήδη ταυτισμένος με το σώμα σου, δηλαδή από πλευράς συμπεριφοράς. Θα κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να μην χάσεις το χέρι ή το πόδι σου. Κι αν τελικά μείνεις με ένα χέρι ή ένα πόδι, θα είναι σαν να έχεις χάσει ένα κομμάτι του εαυτού σου. Ούτε το τέλος του κόσμου θα είναι, ούτε φυσικά κι ‘εσύ’ θα πάψεις να υπάρχεις. Όμως θα αισθάνεσαι λιγότερο ολοκληρωμένος απ’ ό,τι πριν. Και εννοείται ότι η κατάσταση θα ήταν πολύ σοβαρότερη, αν ήταν να χάσεις μέρος του εγκεφάλου σου.

Και υπόψιν, δεν προτείνω να συμμεριστείς αυτή την οπτική. Το να νιώθεις ταυτισμένος με τον βιολογικό σου οργανισμό είναι σίγουρα ευχάριστο, αλλά συγχρόνως και προβληματικό. Για την ακρίβεια, το σώμα δεν οριοθετείται καθόλου εύκολα. Αν λοιπόν είσαι το σώμα σου, πού τελειώνει αυτό το ‘εσύ’; Μέχρι πού φτάνει το σώμα σου κι από πού ξεκινά ‘ο υπόλοιπος κόσμος’;

Δεν υπάρχει ικανοποιητική απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα.

Τα όρια του σώματος

Μήπως το σώμα σου τελειώνει στο δέρμα σου; Είσαι δηλαδή (κατά την παροιμειώδη φράση του Allan Watts/Άλαν Γουάτς) ένα «εγώ εγκλωβισμένο στο δέρμα» (‘‘skin-encapsulated ego’’);

Αν ναι, τότε πώς εξηγείς τους πόρους του δέρματός σου; Μήπως γενικεύεις θεωρώντας κάθε κοιλότητα ένα κομμάτι από ‘εσένα’ (μαζί με τον εμπεριεχόμενο αέρα); Ή άραγε κάθε πόρος είναι ένα μικρό στίγμα εντός των ορίων του εαυτού σου;

(Κι αυτό είναι μόνο η αρχή από μια σειρά δύσκολα ερωτήματα. Έτσι, για να είσαι προετοιμασμένος.)

Τί συμβαίνει όταν αναπνέεις; Κάθε ανάσα απορροφά οξυγόνο και αποβάλλει διοξείδιο του άνθρακα. Μήπως μεγεθύνεσαι κι ‘εσύ’ μαζί όταν οι πνεύμονές σου εισπνέουν, ή σμικρύνεσαι όταν εκπνέουν;

Και με τα μαλλιά ή τα νύχια σου τι γίνεται; Είναι κι αυτά τμήμα ‘σου’, τμήμα του κορμιού σου;

Και πώς γίνεται να ταυτίζεσαι με την επιδερμίδα σου, αλλά όχι με την τροφή που βάζεις να φας; Αν μη τι άλλο, η τροφή είναι έτοιμη να έρθει εντός του σώματός σου και να αποτελέσει μέρος του. Το δέρμα είναι έτοιμο να φύγει εκτός.

Τι θα γινόταν αν είχες ταινία στο έντερό σου; Θα το θεωρούσες κι αυτό τμήμα ‘σου’, ή μήπως ένα είδος ξένου εισβολέα; Τι λες για τα βακτήρια που ζουν μέσα σου, την εντερική χλωρίδα; Είναι διαπιστωμένο ότι είναι καθοριστικά για την υγεία σου. Όταν καταστρέφονται από αντιβιοτικά, για παράδειγμα, αυτό μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες στην υγεία σου.

Έχει λες σημασία το αν θεωρείς αυτούς τους μικροοργανισμούς παρασιτικούς ή συμβιωτικούς; Και τι γίνεται σε περίπτωση που τα επιστημονικά δεδομένα αλλάξουν, κι αυτό που πρώτα κατατασσόταν στα παράσιτα, βρεθεί ότι είναι συμβιώτης, ή το αντίθετο; Στέκει να αλλάζουν επί της ουσίας οι ταυτίσεις σου σύμφωνα με την εκάστοτε θεωρία;

Και με τα μιτοχόνδρια τι γίνεται; Είναι κι αυτά ‘εσύ’ ή μήπως είναι κάτι ‘άλλο’; Γιατί έχεις εντονότερη την τάση να ταυτίζεσαι με το πυρηνικό σου DNA παρά με το μιτοχονδριακό DNA σου; Φυσικά, τα μιτοχόνδρια αρχικά μάλλον ήταν ένα χωριστό προκαρυωτικό είδος,[1] αλλά αυτό συνέβαινε πολύ πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος. Πόσο αλληλένδετα πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά δύο συμβιωτών για να πεις ότι αποτελούν έναν ενιαίο οργανισμό;

(Κι επί τη ευκαιρία, σου λέει κάτι το γεγονός ότι πριν το 1900 τα ερωτήματα αυτά ουδείς θα είχε διανοηθεί καν να τα θέσει, πόσω μάλλον να τα απαντήσει;)

Κι ο καρκίνος τι είναι; Είναι κι αυτός εσύ; Όταν ένα κύτταρο σπάει τα δεσμά του κι αρχίζει να εξεγείρεται εναντίον της σωματικής πολιτικής, μπορείς έτσι απλά να του αφαιρέσεις την υπηκοότητα;

Τα όρια του εγκεφάλου

Αλλά ας πούμε πως θεωρείς ότι μόνο ο εγκέφαλος είναι που έχει σημασία. Το υπόλοιπο σώμα σου είναι δευτερεύον∙ απλώς ένα ένσαρκο ρομπότ ελεγχόμενο από τον ‘εαυτό’ που κατοικοεδρεύει μέσα στο κρανίο σου.

Λογικό ακούγεται. Αλλά έχε υπόψη σου ότι έτσι απλώς υπεκφεύγεις, ψάχνοντας να θέσεις πάλι κάποια άλλου είδους όρια: πού τελειώνει ο εγκέφαλός σου και πού αρχίζει ο υπόλοιπος κόσμος;

Φαντάσου ένα φωτόνιο από έναν μακρινό γαλαξία να κατευθύνεται προς τη Γη. Πότε ‘αυτό’ γίνεται μέρος ‘σου’, δηλ. του εγκεφάλου σου; Μόλις εισέρχεται στο βολβό του ματιού σου; Μήπως όταν αγγίζει έναν υποδοχέα στον αμφιβληστροειδή σου; Άραγε όταν το ηλεκτρικό σήμα φτάνει στον οπτικό σου φλοιό; Μήπως τη στιγμή που το αντιλαμβάνεσαι ως έκλαμψη ή φως; Ή μήπως θα μπορούσε να έχει γίνει ήδη ‘εσύ’, από τη στιγμή που ξεκίνησε το μακρινό του ταξίδι; Δύσκολη επιλογή.

Οι νευρώνες σου: αναμφίβολα είναι κομμάτι του εγκεφάλου σου. Και τα νευρικά κύτταρα τί είναι; Φροντίζουν για την ευεξία των νευρώνων σου∙ ναι, αλλά το ίδιο κάνουν η καρδιά και οι πνεύμονές σου, αλλά για κάποιο λόγο ένιωσες την ανάγκη να μην τα λάβεις υπόψη σου. Χμ. . . !

Κι αν είχες καρκίνο στον εγκέφαλο; Μπορεί να είχες καλοήθη όγκο για χρόνια∙ δηλαδή που να μην σου στερεί την ενεργητικότητά σου ούτε να σε ανησυχεί. Θα έσπευδες μήπως να τον αφαιρέσεις;

Και τί γίνεται με τον πεπτικό σου εγκέφαλο; Αυτό το αρκετά μεγάλο δίκτυο νευρώνων που υπάρχει στο γαστρεντερικό σου σύστημα. Αν είσαι ταυτισμένος με τους νευρώνες του κρανίου σου, κάλλιστα θα μπορούσες να ταυτιστείς επίσης και με όλους τους νευρώνες σου. Αλλά τότε, γιατί να σταματήσεις στους νευρώνες; Κι εδώ που τα λέμε, δεν χρειάζονται και άλλα μέρη του σώματος προκειμένου να λειτουργούν σωστά πολλές από τις γνωστικές διεργασίες, ιδίως τα συναισθήματα;

Αν λοιπόν ‘σου’ έκαναν σωματεκτομή, τοποθετώντας μόνο του τον εγκέφαλο σε μια γυάλα, θα έπρεπε να εύχεσαι ο τρελός επιστήμονας που σε έχει αναλάβει να μην παραλείψει να συντονίσει και το υπόλοιπο σώμα σου, αλλιώς θα νιώθεις παρά πολύ παράξενα, με άλλα λόγια, όχι εξολοκλήρου ο εαυτός σου.

Πέρα από το σώμα

Επομένως, άσχετα με το αν τελικά επιλέγεις να νιώθεις ταυτισμένος με ολόκληρο το σώμα σου ή μόνο με τον εγκέφαλό σου, δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο το ποιο υποσύνολο οργάνων κάτω από το δέρμα σου είναι ‘εσύ’, και ποιο είναι κάτι ‘άλλο’.

Αλλά το πράγμα είναι ακόμη πιο περίπλοκο. Γιατί το σώμα σου να μην μπορεί να επεκταθεί έξω από το δέρμα σου; Ποιος αποφάσισε ότι η επιδερμίδα σου θα είναι το τυπικό όριο; (Κι εξάλλου, πολλά από αυτά τα εξώτερα κύτταρα δεν είναι ήδη νεκρά;)

Το δέρμα σου εκκρίνει οσμές και φερομόνες: δεν είναι αυτά ‘εσύ’; Τα μαλλιά σου κατακρατούν ένα λεπτό στρώμα αέρα που χρησιμεύει ως μηχανισμός κλιματισμού. Γιατί το οξυγόνο που κατακρατούν τα μαλλιά αποβάλλεται από το σώμα, ενώ το οξυγόνο που κατακρατά η αιμοσφαιρίνη απολαμβάνει όλα τα προνόμια της σωματικής υπηκοότητας;

Την επόμενη φορά που θα βγεις να περπατήσεις, προσπάθησε να φανταστείς τη θερμοκρασία του σώματός σου ως τμήμα ‘σου’. Κάποιος περαστικός σε προσπερνά σαν σίφουνας κατεβάζοντας λίγο τη θερμοκρασία σου, αλλά χωρίς να σε αγγίξει καθόλου. Σε τι διαφέρει αυτού του είδους η ‘επαφή’ από την τυπική επαφή, είτε με γυμνό δέρμα είτε με ρούχο;

Αν σε νοιάζουν τα άκρα σου και η καρδιά σου, και τα ορίζεις ως τμήμα του εαυτού σου, τότε θα μπορούσες εξίσου εύκολα να ταυτιστείς και με ένα τεχνητό άκρο ή ένα βηματοδότη. Από πού κι ώς πού αυτά τα όργανα πρέπει να βρίσκονται εντός ή επί του σώματός σου; Δεν θα μπορούσες, κατά τον ίδιο τρόπο, να είσαι ταυτισμένος με το αγαπημένο σου ρούχο, την κιθάρα σου ή το κινητό σου;

Αν το σώμα σου είναι τόσο πορώδες, γιατί να μην ταυτιστείς με τα υπάρχοντά σου; Θα προτιμούσες να γδάρεις καλύτερα το γόνατό σου, από το να δεις το αρκουδάκι των παιδικών σου χρόνων να γίνεται φύλλο και φτερό; Μήπως τότε θα προτιμούσες να χάσεις ένα νεφρό παρά τη βέρα σου;

Αν μπορείς να ‘αποκηρύξεις’ έναν εσωτερικό εχθρό, ας πούμε καρκίνο, γιατί να μην μπορείς να ‘προσλάβεις’ τα φιλικότερα μέρη του εξωτερικού κόσμου;

Σχετικά με τους φίλους: Γιατί να μην αφεθείς να ταυτιστείς με άλλους ανθρώπους, να ‘τους’ αποδεχθείς κι αυτούς ως μέλη ‘σου’ όπως και τα άκρα σου; Γιατί αρνιέσαι στους φίλους και τους συγγενείς σου την κατάσταση της ατομικότητας (selfhood); Δεν είναι άραγε κι αυτοί μέρος σου, με τον ίδιο τρόπο που είναι εξίσου σημαντικός και για κάθε ιστό στο σώμα σου; Αν βρίσκεις κάποια ταύτιση με τα συμβιωτικά βακτήρια (όπως τα μιτοχόνδρια) που διαβιούν εντός του δέρματός σου, γιατί να μην βρεις και μ’ αυτά που διαβιούν εκτός;

Η Ελίζαμπεθ Στόουν το ’χει πιάσει το νόημα. Να τί λέει για την απόφαση της γυναίκας να κάνει παιδί: 

Πρέπει να το πάρεις απόφαση ότι εσαεί θα έχεις την καρδιά σου να τριγυρνά έξω από το σώμα σου. 

Το γεγονός ότι είμαστε φτιαγμένοι να ταυτιζόμαστε έντονα με τα παιδιά μας, βοηθάει. Αλλά γιατί να μην αφήσεις την αίσθηση του εαυτού σου να επεκταθεί τόσο, που να εμπερικλείει μεγαλύτερα ακόμη μέρη του κόσμου; Ποιος θα σε εμποδίσει;

Ο Ντώκινς (Dawkins) ισχυρίζεται ότι οι οργανισμοί θα πρέπει να θεωρείται πως διαθέτουν έναν εκτεταμένο φαινότυπο, που εμπερικλείει πιο πολλά από το σώμα τους και μόνο∙ για παράδειγμα, μια αχιβάδα ή τη φωλιά ενός κάστορα. Επομένως, άνετα η ίδια αρχή μπορεί να ισχύσει και για έναν εκτεταμένο εαυτό.

Από άποψη συμπεριφοράς, αυτό το κάνεις ήδη∙ δηλαδή αντιμετωπίζεις τον ‘εξωτερικό’ κόσμο σαν κομμάτι του εαυτού σου. Είσαι κτητικός με τα πράγματά σου, ζηλότυπος με τον σύντροφό σου, προστατευτικός με τους οικείους σου και ανένδοτος με το χώρο σου∙ δηλαδή ό,τι ακριβώς είναι και κάθε άλλο πλάσμα του ανθρώπινου είδους.

Πρόσωπο εναντίον γροθιάς

Χρονικά όρια

Μέχρι εδώ έχουμε κάνει λόγο για τα χωρικά όρια του σώματος/εαυτού σου. Τί γίνεται όμως με τα χρονικά όρια; Πότε εντοπίζεται η αρχή σου; Και πότε το τέρμα σου;

Ίσως πιστεύεις ότι ξεκίνησες, το σώμα σου δηλαδή, με τη σύλληψη, όταν το σπερματοζωάριο ενώθηκε με το ωάριο. Γιατί όμως όχι νωρίτερα; Ο Άλαν Γουάτς διατείνεται ότι μπορεί και να ‘υπήρχες’ στο «πονηρό σπινθηροβόλο βλέμμα του πατέρα σου, από τον καιρό που πολιορκούσε τη μητέρα σου.»

Και ομοίως, πότε είναι το τέρμα ‘σου’; Είναι άραγε ο θάνατος εκείνη ακριβώς η στιγμή, ή μήπως αφανίζεσαι αργά, ξεθυμαίνοντας μέχρι την οριστική παύση. Μήπως ο εγκέφαλος εξακολουθεί να υπολειτουργεί για μερικές στιγμές αφότου έχουν σταματήσει η καρδιά και οι πνεύμονες; Κι αν μπορέσουν να σε συνεφέρουν, τελικά είσαι πράγματι νεκρός;

Είναι καν το τέρμα ‘σου’ με τον θάνατο; Το υλικό σου σώμα παραμένει, αλλά χωρίς τα κατάλληλα ενεργειακά φορτία, χωρίς τη ζωογόνο πνοή, δεν είναι και πολύ χρήσιμο. Τα άτομα που κάποτε χόρευαν στον δικό ‘σου’ τον σκοπό, τώρα χορεύουν για άλλες δυνάμεις. Και με την κληρονομιά που αφήνεις τί γίνεται; Με όλα όσα δημιούργησες και άγγιξες; Με τα παιδιά σου, τους φίλους σου, το έργο ζωής σου, την εταιρεία που έφτιαξες η οποία ζει με τη δική της ζωτική ενέργεια (élan vital); Δεν μένει κάτι λίγο από ‘σένα’ σ’ αυτά τα διάσπαρτα τεμάχια του εκτεταμένου σου εαυτού;

Όλ’ αυτά καταλήγουν αναπόφευκτα στο συμπέρασμα: Δεν υπάρχουν ουσιαστικά ούτε αντικειμενικά όρια στο φυσικό σου σώμα. Ούτε εύκολη και σίγουρη απάντηση, για το πού τελειώνεις ‘εσύ’, και πού αρχίζει ο υπόλοιπος κόσμος.


Η πραγματική φύση του σώματος

Αλήθεια, τίποτ’ απ’ αυτά δεν θα πρέπει κανονικά να μας εκπλήσσει.

Όποιος αντιλαμβάνεται τον κόσμο με όρους επιστημονικούς, οφείλει να δεχθεί ότι είναι πάρα πολύ περίπλοκος, μπερδεμένος και πολύ λεπτεπίλεπτος για να αποδοθεί με κάτι τόσο χοντροκομμένο όσο η ανθρώπινη γλώσσα, όσο οι απλοϊκές λεξούλες.

Τίποτε στον πραγματικό κόσμο δεν έχει σαφή όρια. Όλα τα ‘είδη’ είναι τεχνητά κατασκευάσματα. Μερικά θηλαστικά γεννούν αυγά! Τα πτηνά είναι δεινόσαυροι! Ακόμη κι οι πλανήτες δύσκολα προσδιορίζονται. Γιατί ‘εσύ’ και το ‘σώμα σου’ θα πρέπει να είναι κάτι διαφορετικό;

Ποτέ δεν ‘ήσουν’ ένα σκέτο κομμάτι ύλης, απλώς ένα σύνολο από άτομα. Η ύλη έρχεται και παρέρχεται. Τα άτομα κυκλοφορούν μέσα στο σύστημά σου, τα κύτταρα πεθαίνουν και καινούργια παίρνουν τη θέση τους, και μάλιστα χωρίς καν να το προσέχει κανείς. Από την άλλη μεριά, αν κάνεις μια απλή αναδιάταξη της ύλης σου, ας πούμε παιρνώντας μέσα από μια κρεατομηχανή, παρότι τα άτομά σου δεν θα εξαφανιστούν, ‘εσύ’ θα έχεις πάψει να υπάρχεις.

Ίσως αν το σώμα σου ήταν ένα σκληρό και συμπαγές αντικείμενο, σαν ένα κουτάκι αλουμινίου (2), τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Κι όμως, δεν θα ήταν. Το σώμα σου είναι ένας δίαυλος συνεχούς ροής ενέργειας, περισσότερο σε ρευστή παρά στερεή μορφή. Όπως επεσήμανε κι ο Ηράκλειτος κάπου 25 αιώνες πριν, δεν μπορείς να βουτήξεις στο ίδιο ποτάμι δυο φορές, αφού ούτε εσύ ούτε το ποτάμι είστε συμπαγείς οντότητες. Σαν το ποτάμι, το σώμα σου πλέει μέσα στο χώρο και τον χρόνο. Σαν τη φλόγα, μεταβολίζει ύλη και ενέργεια, προσελκύοντας έναν ορισμένο συνδυασμό ατόμων για κάποιο διάστημα, και μετά απελευθερώνοντάς τα πάλι στον έξω κόσμο.

Το σώμα σου είναι σαν δίνη ή κυκλώνας, ένας στρόβιλος στο σύμπαν. Κάτι θέτει τον στρόβιλο σε κίνηση, περιδινείται για κάποιο χρονικό διάστημα, και ύστερα διασκορίζεται. Όσο στροβιλίζεται, μπορείς να εντοπίσεις τη γενική του κατεύθυνση, αλλά δεν μπορείς να το απομονώσεις, να το κλείσεις σ’ ένα κουτί, ή να χαράξεις τα όριά του.

Αυτό εδώ το τεμάχιο ύλης: είναι ‘εντός’ ή ‘εκτός’ του στροβίλου; Δύσκολη η απάντηση. Αν περιδινείται μέσα στον στρόβιλο αυτήν ακριβώς τη στιγμή, πιθανόν να λέγαμε ότι είναι ‘εντός’. Αλλά ακόμη κι αν βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά, ποιος μπορεί να πει ότι δεν αποτελεί τμήμα του συνόλου (production) (μολονότι όχι ακόμη σε ενεργό ρόλο); Ποιος μπορεί να πει ότι το τεμάχιο αυτό δεν είναι έστω ανεπαίσθητα εντός της εμβέλειας του στροβίλου, κι ότι σιγά σιγά δεν μυείται στον χορό; 

(1) Σ.τ.Μ. Μονοκύτταρος οργανισμός με κύτταρα τα οποία στερούνται μεμβρανικού πυρήνα. Τα βακτήρια είναι ο απόλυτος εκπρόσωπος, αλλά περιλαμβάνονται και τα μπλε-πράσινα φύκια, οι ακτινομύκητες και το μυκόπλασμα.

(2) Στην πραγματικότητα ένα κουτάκι αλουμινίου είναι πιο ρευστό, πιο πολύ σαν φλόγα, απ’ ό,τι ποτέ θα φανταζόσουν. Εκτεθειμένο στην ατμόσφαιρα, το αλουμίνιο σιγά σιγά σκουριάζει μέσω της χημικής αντίδρασης γνωστής ως οξείδωση, που είναι ίδια με την αντίδραση της φλόγας κατά την καύση. Οπότε, ό,τι αλουμίνιο έχεις δει ώς τώρα στη ζωή σου, βρίσκεται σε διαρκή διαδικασία καύσης, αλλά απλώς πολύ, μα πάρα πολύ αργή. 

                                                                             Του Κέβιν Σίμλερ
                                 Μετάφραση επιμέλεια:  Βασίλης Μούσκουρης                                                                 (Μουσικός, μεταφραστής)

                          Πηγή : http://antikleidi.com/2014/11/12/oria-soma/