Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2019

Συμπονώ σημαίνει κατανοώ...






Ανέβηκαν την απότομη πλαγιά. Η ζέστη ήταν αφόρητη και είχαν εξαντληθεί από την κούραση. Ο νεαρός τον κοιτούσε με τα χείλη του ξεραμένα και τον παρακολουθούσε με τα μάτια να τον αφήσει να πιει έστω μία σταγόνα από το κανάτι που κουβαλούσε στον ώμο του. Κάθισαν στην άκρη του δρόμου για να ξεκουραστούν.
Ο γέρος σκεφτόταν: «Αν δεν πιω εγώ, ούτε ο νεαρός θα πιει. Αλλά αν πιω, απόψε το βράδυ δεν θα δω το αστέρι». Πόσες αμφιβολίες έτρωγαν την ψυχή του ερημίτη! Τελικά, την επόμενη φορά που σταμάτησαν, ο γέρος, από συμπόνια για το παιδί που διψούσε, πήρε το κανάτι, το έφερε στο χείλος του και ήπιε. Πώς άστραψαν τότε τα μάτια του νεαρού!
– Μπορώ κι εγώ να πιω;
– Ναι, παιδί μου. Αφού ήπια εγώ, πιες κι εσύ.
Το βραδάκι, ο γέροντας δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό γιατί πίστευε πως οι θεοί δεν θα τον άφηναν να δει το αστέρι. Ωστόσο, όταν τελικά έριξε μια ματιά, είδε πως εκείνη τη νύχτα, στον θολό του ουρανό, έλαμπαν δύο αστέρια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου