Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

Το παράδοξο της εποχής μας






Το παράδοξο της εποχής μας μέσα στην ιστορία είναι ότι έχουμε ψηλότερα κτήρια, αλλά κοντύτερο ψυχισμό.
Φαρδύτερες λεωφόρους, αλλά στενότερες οπτικές γωνίες.
Σπαταλούμε περισσότερο, αλλά έχουμε λιγότερα.
Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λιγότερο.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες.
Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο.
Έχουμε περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερη αντίληψη.
Περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη κρίση.
Περισσότερους ειδήμονες, αλλά λιγότερες λύσεις.
Περισσότερα φάρμακα, αλλά λιγότερο καλή φυσική κατάσταση.

Έχουμε πολλαπλασιάσει τα αποκτήματά μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας..

Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπανιότατα και μισούμε συχνότατα.

Έχουμε μάθει πώς να κερδίζουμε το ψωμί μας,  αλλά όχι πώς να κερδίζουμε τη ζωή.
Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας.

Ταξιδεύουμε στο φεγγάρι, αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε τον δρόμο, ώστε να συναντήσουμε ένα νέο γείτονα.

Κατακτήσαμε το κενό του διαστήματος, αλλά όχι το εσωτερικό μας κενό.
Καθαρίσαμε τον αέρα, αλλά βρωμίσαμε την ψυχή μας.
Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι την εμπάθεια και την προκατάληψή μας.

Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα, αλλά χαμηλότερη ηθική.
Γίναμε πολλοί σε ποσότητα, αλλά λίγοι σε ποιότητα.

Αυτή είναι η εποχή των ψηλών ανθρώπων, αλλά των μικρών χαρακτήρων.
Του γρήγορου κέρδους, αλλά των ρηχών σχέσεων.

Αυτή είναι η εποχή του κόσμου της ειρήνης, αλλά των εσωτερικών συγκρούσεων.
Περισσότερης άνεσης, αλλά λιγότερης διασκέδασης.
Περισσότερων ειδών διατροφής, αλλά λιγότερης θρεπτικότητας.

Αυτή είναι η εποχή των δύο εισοδημάτων (και των δύο συζύγων), αλλά περισσότερων διαζυγίων.
Των εντυπωσιακότερων κατοικιών, αλλά διαλυμένων σπιτιών.

Είναι η εποχή που υπάρχουν πολλά στις βιτρίνες και λιγότερα αποθέματα.

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Τα φτερά είναι για να πετάμε






"Στη ζωή μας πολλές φορές χρειάζεται να κάνουμε νέα άλματα και αναζητήσεις που ξεκινάνε πάντα με το πρώτο μικρό βήμα.
Συνήθως αμφιβάλλουμε, φοβόμαστε το άγνωστο, το τί θα συναντήσουμε, πως θα αντεπεξέλθουμε στις νέες συνθήκες και στο νέο περιβάλλον. Δηλαδή φοβόμαστε το ρίσκο και την αποτυχία.
Η αλήθεια είναι όμως, πως πρέπει να επιλέξουμε, και αν θέλετε: να “παίζουμε” αυτό το παιχνίδι.
Μπορεί να χάσουμε, μπορεί να κερδίσουμε, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θα μάθουμε, θα αναζητήσουμε, θα ψάξουμε και το μόνο σίγουρο είναι πως θα αποκομίσουμε την εμπειρία ότι προσπαθήσαμε, και δεν μείναμε μόνο στις σκέψεις του νου.
Πρέπει να επιλέξουμε, αν θα αναλωνόμαστε στα ίδια και στα ίδια ή εάν θα ξανά ανοιχτούμε σε νέα ταξίδια. Η επιλογή είναι δική μας, όπως άλλωστε η απόφαση και το ταξίδι.
Τα φτερά μας λοιπόν, είναι για να πετάμε και όχι για να φαντάζουν όμορφα πάνω μας … ας τα ξεδιπλώσουμε και ας επιχειρήσουμε το ταξίδι…."


                                                                                                                                        Χόρχε Μπουκάι

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Ο καλλιεργητής χουρμάδων






Σε μια όαση κρυμμένη μέσα στα πιο απόμακρα τοπία της ερήμου, ο γέρος Ελιάου ήταν γονατισμένος δίπλα σε μερικές χουρμαδιές.
Ο γείτονας του, ο Χακίμ, ένας πλούσιος έμπορος, σταμάτησε στην όαση για να πιουν νερό οι καμήλες του και είδε τον Ελιάου να ιδρώνει σκάβοντας στην άμμο.
«Τι νέα, γέροντα; Ειρήνη σ’ εσένα.»
«Και σ’ εσένα» αποκρίθηκε ο Ελιάου χωρίς να σταματήσει τη δουλειά του.
«Τι κάνεις εδώ, μ’ αυτή τη ζέστη και με το φτυάρι στα χέρια;»
«Φυτεύω» αποκρίθηκε ο γέρος.
«Μα τι φυτεύεις εδώ, Ελιάου;»
«Χουρμάδες» αποκρίθηκε ο Ελιάου δείχνοντας γύρω του τις χουρμαδιές.
«Χουρμάδες!» επανέλαβε ο νεοφερμένος. Κι έκλεισε τα μάτια με συγκατάβαση, σαν να ‘χε ακούσει την μεγαλύτερη ηλιθιότητα του κόσμου. «Η ζέστη σε πείραξε στο μυαλό, αγαπητέ μου φίλε. Έλα, παράτα αυτή τη δουλειά και πάμε στη σκηνή μου να πιούμε ένα ποτήρι».
«Όχι, πρέπει να τελειώσω το φύτεμα. Μετά, αν θέλεις, θα πιούμε…»
«Για πες μου, φίλε μου, πόσων ετών είσαι;»
«Ξέρω κι εγώ… Εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα… Δεν ξέρω… Το ξέχασα. Όμως, τι σημασία έχει αυτό;»
«Κοίτα, φίλε. Οι χουρμαδιές θέλουν πάνω από πενήντα χρόνια ώσπου να μεγαλώσουν, και μόνο όταν γίνουν μεγάλα δέντρα δίνουν καρπό. Εγώ δεν θέλω το κακό σου, το ξέρεις. Μακάρι να ζήσεις ως τα εκατό και βάλε, όμως, ξέρεις ότι δύσκολα θα φτάσεις να μαζέψεις καρπούς απ’ αυτό που σήμερα φυτεύεις. Παράτα τα, λοιπόν, κι έλα μαζί μου.»
«Κοίταξε, Χακίμ. Εγώ έφαγα τους χουρμάδες που φύτεψε κάποιος άλλος, κάποιος που κι αυτός ποτέ δεν ονειρεύτηκε να φάει αυτούς τους χουρμάδες. Εγώ σήμερα φυτεύω ώστε άλλοι να φάνε αύριο τους χουρμάδες που φύτεψα… Έστω κι αν είναι προς τιμήν κάποιου άγνωστου, αξίζει τον κόπο να αποτελειώσω το έργο μου».
«Μου έδωσες ένα σπουδαίο μάθημα, Ελιάου. Άφησέ με να σου ξεπληρώσω μ’ ένα πουγκί φλουριά αυτό που σήμερα με δίδαξες». Και με τα λόγια αυτά ο Χακίμ έβαλε στο χέρι του γέροντα ένα δερμάτινο πουγκί.
«Σε ευχαριστώ για τα χρήματα, φίλε μου. Βλέπεις μερικές φορές τι συμβαίνει; Εσύ προέβλεπες ότι ποτέ δεν θα απολάμβανα καρπούς απ’ αυτό που φύτευα. Έμοιαζε αλήθεια κι όμως, για κοίτα, ακόμα δεν τελείωσα το φύτεμα και ήδη κέρδισα ένα πουγκί φλουριά και την ευγνωμοσύνη ενός φίλου».
«Η σοφία σου με εκπλήσσει, γέροντα. Αυτό είναι το δεύτερο σπουδαίο μάθημα που μου δίνεις σήμερα, κι ίσως ακόμα πιο σημαντικό από το πρώτο. Άσε με, λοιπόν, να σου το πληρώσω με άλλο ένα πουγκί φλουριά»
«Συμβαίνει κι αυτό» συνέχισε ο γέροντας, κι άπλωσε το χέρι του κοιτάζοντας τα δύο πουγκιά με τα χρήματα. «Φύτεψα χωρίς να ελπίζω σε συγκομιδή, και προτού τελειώσω το φύτεμα πήρα όχι μόνο μια συγκομιδή αλλά δύο».
«Φτάνει πια, γέροντα. Μη συνεχίζεις να μιλάς. Αν συνεχίσεις να με διδάσκεις, φοβάμαι ότι όλη μου η περιουσία δεν θα φτάσει για να σε πληρώσω…»

ΠΗΓΉ: http://aoratigonia.blogspot.com/2012/03/blog-post_12.html

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Για μια κανάτα κρασί






Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε… άλλος ένας βασιλιάς. Ήταν ο μονάρχης μιας μικρής χώρας που την έλεγαν το Πριγκιπάτο της Αμπελοχώρας. Το βασίλειό του ήταν γεμάτο αμπέλια, και όλοι οι υπήκοοί του ασχολούνταν με την παραγωγή κρασιού. Με την εξαγωγή σε άλλες χώρες, οι δεκαπέντε χιλιάδες οικογένειες που κατοικούσαν στην Αμπελοχώρα κέρδιζαν αρκετά για να ζουν καλά, να πληρώνουν τους φόρους τους και να απολαμβάνουν ορισμένες πολυτέλειες.
Επί πολλά χρόνια ο βασιλιάς μελετούσε τα οικονομικά του βασιλείου του. Ήταν δίκαιος μονάρχης, με κατανόηση, και δεν ήθελε να νιώθει πως βάζει χέρι στις τσέπες των κατοίκων της Αμπελοχώρας. Γι αυτό έκανε μεγάλες προσπάθειες να βρίσκει τρόπους να μειώνει τους φόρους.
Ώσπου, μια μέρα, ο βασιλιάς κατέβασε μια σπουδαία ιδέα. Αποφάσισε να καταργήσει τους φόρους. Ως μοναδικό έσοδο για τα έξοδα του Κράτους, θα ζητούσε από κάθε υπήκοο, μια φορά το χρόνο, την εποχή που εμφιαλώνουν το κρασί, να φέρνει ένα κανάτι κρασί στο παλάτι – από το καλύτερο της σοδειάς του – και να το ρίχνει μέσα σ’ ένα βαρέλι που θα κατασκεύαζε ειδικά γι αυτό το σκοπό.
Από την πώληση των δεκαπέντε χιλιάδων λίτρων κρασιού που θα συγκέντρωνε, θα έβγαιναν τα απαραίτητα χρήματα για τον προυπολογισμό του στέμματος, τα έξοδα υγείας και μόρφωσης του λαού.
Η είδηση διαδόθηκε στο βασίλειο με ανακοινώσεις και αφίσες στους κεντρικούς δρόμους των πόλεων. Η χαρά του κόσμου ήταν απερίγραπτη. Σε όλα τα σπίτια ζητωκραύγαζαν υπέρ του βασιλιά και τραγουδούσαν ύμνους προς τιμήν του.
Σε όλες τις ταβέρνες ύψωναν τα ποτήρια τους να πιουν στην υγεία και τη μακροζωία του καλού βασιλιά.
Κάποτε ήρθε και η μέρα της συνεισφοράς. Όλη την προηγούμενη εβδομάδα, στις γειτονιές και τις αγορές, στις πλατείες και τις εκκλησίες, οι κάτοικοι υπενθύμιζαν ο ένας στον άλλον την υποχρέωσή τους. Όλοι έπρεπε να ανταποκριθούν στη χειρονομία του βασιλιά τους.
Από νωρίς, άρχισαν να φτάνουν από κάθε γωνιά του βασιλείου ολόκληρες οικογένειες αμπελουργών. Ο επικεφαλής της οικογένειας βαστούσε το κανάτι στο χέρι. Ένας ένας ανέβαιναν στη μεγάλη σκάλα που οδηγούσε επάνω στο τεράστιο βασιλικό βαρέλι, άδειαζαν το κανάτι τους και κατέβαιναν από την άλλη σκάλα. Εκεί, ο θησαυροφύλακας του βασιλιά έβαζε τη βασιλική σφραγίδα στο πέτο κάθε αγρότη.
Στα μισά του απογεύματος, όταν και ο τελευταίος αμπελουργός είχε αδειάσει το κανάτι του, διαπίστωσαν ότι δεν έλειψε κανείς. Το πελώριο βαρέλι των δεκαπέντε χιλιάδων λίτρων ήταν γεμάτο. Όλοι ανεξαιρέτως οι υπήκοοι είχαν περάσει από τος βασιλικούς κήπους και είχαν αδειάσει τα κανάτια τους στο βαρέλι.
Ο βασιλιάς ήταν περήφανος και ικανοποιημένος. Όταν έπεσε ο ήλιος, ο λαός συγκεντρώθηκε στην πλατεία μπροστά στο παλάτι. Ο μονάρχης βγήκε στο μπαλκόνι ανάμεσα σε ζητωκραυγές. Όλοι ήταν ευτυχείς. Σε ένα ωραίο κρυστάλλινο ποτήρι, κληρονομιά των προγόνων του, ο βασιλιάς είπε να του βάλουν λίγο από το κρασί που είχε μαζευτεί. Με το ποτήρι στο χέρι, μίλησε στο λαό.
«Υπέροχε λαέ της Αμπελοχώρας. Όπως το φαντάστηκα, όλοι οι κάτοικοι ήρθαν σήμερα στο παλάτι. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη χαρά του στέμματος, με τη διαπίστωση ότι ο λαός είναι πιστός στο βασιλιά του όπως και ο βασιλιάς είναι πιστός στο λαό του. Και για να τιμήσω την παρουσία σας, υψώνω το πρώτο ποτήρι απ’ αυτό το κρασί για να πιω στην υγεία όλων σας. Σίγουρα θα είναι το νέκταρ των θεών, αφού προέρχεται από τα καλύτερα σταφύλια του κόσμου. Ένα κρασί φτιαγμένο από τα πιο ικανά χέρια του κόσμου και με το πολυτιμότερο αγαθό του τόπου μας, δηλαδή, την αγάπη του λαού.
Όλοι έκλαιγαν και ζητωκραύγαζαν.
Ο υπηρέτης έδωσε στο βασιλιά το ποτήρι κι αυτός το σήκωσε για να πιει στην υγεία του λαού του που χειροκροτούσε. Όμως, η έκπληξη σταμάτησε το χέρι του στον αέρα. Κοιτώντας το ποτήρι, ο βασιλιάς αντιλήφθηκε ότι το υγρό που περιείχε ήταν διάφανο και άχρωμο. Αργά, αργά το έφερε στη μύτη του που ήταν ειδικευμένη ν’ αναγνωρίζει τα καλύτερα κρασιά. Διαπίστωσε ότι δεν είχε κανένα άρωμα. Καθώς ήταν σπουδαίος ειδικός, έφερε το ποτήρι στο στόμα του αυτόματα και ήπιε μια γουλιά.
Το κρασί δεν είχε γεύση κρασιού ούτε και καμία άλλη!
Ο βασιλιάς ζήτησε δεύτερο ποτήρι από το βαρέλι κι ύστερα τρίτο. Τέλος, αποφάσισε να πάει μόνος του να πάρει ένα δείγμα ανεβαίνοντας ως το άνοιγμα. Ήταν πλέον φανερό. Άοσμο, άχρωμο και άγευστο.
Οι αλχημιστές του βασιλείου κλήθηκαν επειγόντως να αναλύσουν το κρασί. Το συμπέρασμα βγήκε ομόφωνα. Το βαρέλι ήταν γεμάτο νερό. Καθαρό νεράκι. Εκατό τοις εκατό νερό..
Ο μονάρχης συγκέντρωσε αμέσως όλους τους σοφούς και μάγους του βασιλείου για να βρουν την εξήγηση στο μυστήριο. Ποια μάγια, ποια χημική αντίδραση, ποια ξόρκια είχαν μετατρέψει αυτό το μείγμα των κρασιών σε νερό;
Ο γεροντότερος από τους υπουργούς του τον πλησίασε και του είπε στο αφτί:
«Δεν είναι θαύμα, ούτε μάγια, ούτε αλχημεία. Τίποτε από αυτά. Οι υπήκοοί μας, απλούστατα, είναι άνθρωποι, μεγαλειότατε. Αυτό είναι όλο.»
«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο βασιλιάς.
«Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Γιάννη» είπε ο υπουργός. «Ο Γιάννης έχει ένα τεράστιο αμπελώνα από τις πλαγιές του βουνού ως το ποτάμι. Τα σταφύλια του είναι από τα καλύτερα του βασιλείου και το κρασί του το πρώτο θα πουληθεί στην καλύτερη τιμή. Σήμερα το πρωί, ενώ η οικογένειά του ετοιμαζόταν να κατέβει στην πρωτεύουσα, μια ιδέα πέρασε από το μυαλό του Γιάννη. Αν έβαζε νερό στο κανάτι αντί για κρασί; Ποιος θα καταλάβαινε τη διαφορά; Ένα κανάτι νερό μέσα σε δεκαπέντε χιλιάδες λίτρα κρασί! Αδύνατον να γίνει αντιληπτό. Κανένας δεν θα το καταλάβαινε!
Και κανένας δεν θα το καταλάβαινε, αν δεν υπήρχε μια λεπτομέρεια, μεγαλειότατε. Μια μικρή λεπτομέρεια…. Ότι όλοι σκέφτηκαν το ίδιο!»


Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Όσο μείναν παιδιά





Όσοι μείναν παιδιά έχουν άσπρα μαλλιά
ανταμώνουν ακόμη
και κοιτούν στα κλεφτά σ' αδειανά σινεμά
τη ζωή στην οθόνη
Όσοι μείναν παιδιά κι έχουν άσπρα μαλλιά
θα βρεθούμε για πάντα
στον εξώστη ψηλά και θα παίζει ξανά
η δικιά μας η μπάντα
Όσοι μείναν παιδιά, έχουν άσπρα μαλλιά
ραντεβού στην αλάνα
η ομάδα του χθες με καινούργιες στολές
σε μια μπάλα ουράνια

Όσοι μείναν παιδιά κι έχουν άσπρα μαλλιά
δεν τους σώσαν τα λόγια
και γυρνούν στα παλιά, στης σιωπής τα σκαλιά
σε μπιλιάρδα υπόγεια
Όσοι μείναν παιδιά κι έχουν άσπρα μαλλιά
τώρα ζουν παρά φύση
μα ένα πάρτι μισό με βερμούτ και γλυκό
έχουν πίσω αφήσει

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Μη στέκεσαι εμπόδιο στο δρόμο σου






Πρόσεχε τι ζητάς, γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί

Τα λόγια σου, τα όνειρά σου και οι σκέψεις σου έχουν τη δύναμη να δημιουργήσουν καινούριες συνθήκες στη ζωή σου.  Αυτά που λες μπορείς και να τα προκαλέσεις. Αν λες διαρκώς ότι δεν αντέχεις τη δουλειά σου, μπορεί να τη χάσεις.

Αν λες διαρκώς ότι δεν αντέχεις το σώμα σου, το σώμα σου θα αρρωστήσει.

Αν λες διαρκώς ότι δεν αντέχεις το αυτοκίνητό σου, θα στο κλέψουν ή θα χαλάσει.

Αν λες διαρκώς ότι δεν μπορείς να εμπιστευτείς έναν άντρα ή μία γυναίκα, πάντα θα βρίσκεις κάποιον στη ζωή σου να σε πληγώνει και να σε προδίδει.

Αν λες διαρκώς ότι δεν μπορείς να βρεις δουλειά, θα παραμείνεις άνεργος.

Αν λες διαρκώς ότι δεν μπορείς να βρεις κάποιον να σ’ αγαπήσει ή να πιστέψει σε σένα, οι ίδιες σου οι σκέψεις θα προσελκύσουν περισσότερες εμπειρίες για να επιβεβαιώσουν τις πεποιθήσεις σου.

Κάνε στροφή στις σκέψεις και τις κουβέντες σου ώστε να είναι θετικότερες φορτισμένες με πίστη, ελπίδα, αγάπη και δράση.  Μη φοβάσαι να πιστέψεις ότι μπορείς να έχεις ό,τι θες και αξίζεις.

Πρόσεχε τις «σκέψεις» σου, γίνονται λόγια.   
Πρόσεχε τα «λόγια» σου, γίνονται έργα.
Πρόσεχε τα «έργα» σου, γίνονται συνήθειες.
Πρόσεχε τις «συνήθειές» σου, γίνονται ο χαρακτήρας σου.
Πρόσεχε το «χαρακτήρα» σου, γιατί γίνεται η «Μοίρα» σου.

ΜΗ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΟΥ!

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Βελτιώνοντας τη σχέση μας μέσα από την επικοινωνία






Πριν ξεκινήσετε την εφαρμογή των παρακάτω σκέψεων, θα ήταν καλό να τις μελετήσετε πολύ προσεχτικά και να σιγουρευτείτε ότι τις καταλάβατε. Εφαρμόζοντάς τες όλο και συχνότερα στις καθημερινές σας σχέσεις με το σύντροφο, τα παιδιά σας, την οικογένεια και τους συνεργάτες σας, θα διαπιστώσετε ότι οι σχέσεις είναι πιο εύκολες από όσο αρχικά νομίζατε!

Καλή αρχή!...
Όταν μιλάτε προσπαθήστε να είστε ακριβείς σ’ αυτό που λέτε. Χρειάζεται να είστε πρώτα εσείς ξεκάθαροι μέσα σας τι είδους συμπεριφορά ζητάτε από τον άλλο, ώστε να δώσετε και σε εκείνον την ευκαιρία να καταλάβει. Όταν για παράδειγμα περιγράφετε μια συμπεριφορά, αντί να πείτε ‘Μου αρέσει να είσαι τρυφερός μαζί μου’, μπορείτε να πείτε ‘Μου αρέσει όταν μ’ αγκαλιάζεις και με φιλάς’.
Εκφράστε την επιθυμία σας έτσι ώστε να έχει τη μορφή συγκεκριμένης πρότασης π.χ. ‘Θα ήθελα να με κοιτάς όταν μου μιλάς, γιατί έτσι νιώθω ότι μου δίνεις περισσότερη σημασία’
Αποφεύγετε να υποθέτετε τι θέλει να πει ο άλλος ή τι σκέφτεται. Ρωτήστε!
Αποφεύγετε να γενικεύετε και να χρησιμοποιείτε τις λέξεις «πάντα», «ποτέ» π.χ. ‘ποτέ δεν ενδιαφέρθηκες για μένα’, ‘πάντα ήσουν τέτοιος’, ‘πότε κοίταξες τις ανάγκες μου;’
Εκφράζετε τα συναισθήματά σας για το συγκεκριμένο θέμα που συζητάτε και αποφεύγετε γενικές αναφορές του τύπου: ‘Είμαι θυμωμένη μαζί σου’. Είναι προτιμότερο να πείτε: ‘Είμαι θυμωμένη μαζί σου γιατί πιστεύω ότι το παιδί μας νιώθει παραμελημένο ’.
Μη χρησιμοποιείτε χαρακτηρισμούς π.χ. ‘είσαι επιθετική-ος’.
Bάλτε τον εαυτό σας στη θέση του άλλου και σκεφτείτε με προσοχή πώς νιώθει και τι σκέφτεται για το θέμα. Αξιοποιείστε την ενσυναίσθησή σας (προσοχή: θυμηθείτε να επιστρέψετε στα δικά σας παπούτσια!)
Δείξτε κατανόηση και εκφράστε την αποδοχή σας στον άλλον με:
-  τον τόνο της φωνής σας,
-  τη στάση του σώματός σας,
-  τις εκφράσεις του προσώπου σας
-  το να επαναλαμβάνετε αυτό που είπε ο άλλος πριν από σας και κυρίως με -  το να επαναλαμβάνετε τις πιο σημαντικές σκέψεις κι επιθυμίες του.
Να θυμάστε ότι για να σας δείξουν κατανόηση, χρειάζεται πρώτα να δείξετε εσείς κατανόηση!! Για παράδειγμα, όταν θέλετε να προτείνετε στο σύντροφό σας να βγαίνετε έξω πιο συχνά, αντί να του πείτε: ‘Εγώ θέλω να βγαίνουμε πιο συχνά, αλλά εσύ δεν φαίνεται να με πολύ-υπολογίζεις...’ (φράση που εμπεριέχει και κριτική!!) θα είναι πιο εύστοχο να πείτε: ‘Ξέρω ότι σου αρέσει να μένεις σπίτι και ότι η κοινωνική ζωή δεν σου είναι τόσο απαραίτητη όσο σε μένα. Ξέρω, επίσης, ότι προβληματίζεσαι με τα οικονομικά μας. Όμως, εμένα θα μου ήταν ευχάριστο μια με δυο φορές το μήνα να πηγαίνουμε κάπου με φίλους και νομίζω ότι αυτό θα με βοηθούσε να νιώθω καλύτερα και πιο ευχαριστημένη’.
Διατυπώστε τις σκέψεις σας με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι φανερό ότι πρόκειται για τη δική σας γνώμη. Έτσι, αντί να πείτε ‘παραμελείς το παιδί μας’, μπορείτε να πείτε ‘Πιστεύω ότι το παιδί μας αισθάνεται παραμελημένο από σένα’. Αν διατυπώνετε τη γνώμη σας με τέτοιο τρόπο, είναι πιο πιθανό ο άλλος να μην νιώσει ότι τον κρίνετε και έτσι, αντί να μπει σε άμυνα, να αναρωτηθεί για ποιο λόγο έχετε τη συγκεκριμένη άποψη και να ακούσει προσεχτικά αυτό που λέτε.
 Όταν λέτε κάτι προσπαθήστε να δείχνετε και τα θετικά σας συναισθήματα στον συνομιλητή σας, εφόσον νιώθετε έτσι. Όταν ο άλλος γνωρίζει ότι ενδιαφέρεστε γι’ αυτόν –ανεξάρτητα από το παράπονο που εκφράζετε ή το θυμό σας για κάτι που συνέβη- αισθάνεται λιγότερο απειλημένος και εχθρικός και ίσως ενοχληθεί λιγότερο απ’ όσα πείτε.
Είναι σημαντικό να εκφράζετε έγκαιρα τις επιθυμίες και τα συναισθήματά σας, ιδιαίτερα τα αρνητικά, προτού συσσωρευτούν μέσα σας και είναι δύσκολο να τα ελέγξετε. Φροντίστε να εκδηλώνετε ιδιαίτερα τα αρνητικά συναισθήματα όπως είναι ο θυμός, η απογοήτευση, η αίσθηση αδιαφορίας που εισπράττετε από τον άλλον, αφού όμως πρώτα ηρεμήσετε κάπως. Μ’ αυτόν τον τρόπο δεν θα καταπιεστείτε και θα τον βοήσετε να καταλάβει ότι σας ενοχλεί μια συγκεκριμένη συμπεριφορά του.
Όταν ο συνομιλητής σας μιλά, ακούστε προσεκτικά, χωρίς να διακόπτετε. Απαντήστε του μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι τελείωσε. Όταν έρθει η σειρά σας να πάρετε το λόγο, μη βιαστείτε να μιλήσετε. Απαντήστε μόνο όταν είστε σίγουροι ότι καταλάβατε τι εννοούσε ο άλλος. Αν κάτι δεν σας είναι σαφές, αξιοποιείστε την αναδιατύπωση και κάντε διευκρινιστικές ερωτήσεις.
Φροντίστε να επικεντρώνεστε μόνο στο παρόν και να μην αναφέρεστε σε γεγονότα του παρελθόντος. Αποφύγετε τη σύγκριση του συγκεκριμένου περιστατικού με άλλα που έγιναν πιο παλιά.
Χρησιμοποιήστε συχνά α' πληθυντικό. Είναι εξαιρετικά βοηθητικό να είμαστε από την ίδια πλευρά!
Φροντίστε ώστε τα μηνύματα του σώματός σας να συμφωνούν με τα λεκτικά μηνύματα που στέλνετε κατά τη διάρκεια της συζήτησης.
Εξασκηθείτε στις παραπάνω πρακτικές συμπεριφορές σε κάθε ευκαιρία για επικοινωνία που έχετε καθημερινά με τους οικείους σας, τους συνεργάτες, τους φίλους σας, ακόμα και για πράγματα που εσείς θεωρείται ασήμαντα...!



Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

Αξία και ωφελιμότητα






'Όταν ρωτήθηκε ο Χένρυ Φορντ,
Τι θα έκανε στην περίπτωση που έχανε όλα του τα χρήματα, αυτός απάντησε
“Θα έβρισκα μια μοναδική ανθρώπινη ανάγκη και θα την ικανοποιούσα. Είμαι σίγουρος ότι με τον τρόπο αυτό θα ξανακέρδιζα όλα όσα έχασα”. Έτσι είναι φίλοι μου, όλοι οι νικητές της ζωής είναι “δότες”. 
 « Ο πλούτος δεν πρόκειται ποτέ να αποκτηθεί αν τον αναζητάτε απ ευθείας.. θα σας έρθει μόνο σαν υπό-προϊόν της παροχής χρήσιμων υπηρεσιών στους άλλους ανθρώπους»
Μια φοβερή δήλωση που την έκανε κάποιος που άλλαξε τη ροή της ιστορίας.
Μάλιστα, Αλλά τι σχέση μπορεί να έχει η δοτικότητα με την επιτυχία;
Τα πάντα !
Ένας μεγάλος πωλητής και μάνατζερ (Ο William Todd),  όταν ρωτήθηκε σχετικά με αυτό είπε ότι «Για να πετύχει κάποιος θα πρέπει να πάψει να σκέφτεται την επιτυχία για τον εαυτό του. Θα πρέπει να βγάλει τον εαυτό του απέξω και να αρχίσει να σκέφτεται τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει για να βοηθήσει τους άλλους»
Εσείς που έχετε εστιάσει την προσοχή σας;
Μήπως έχετε κολλήσει τα δικά σας εγωιστικά κίνητρα; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν τι θέλουν. Άρα, αν αυτοί δεν ξέρουν τι θέλουν, πώς εσύ θα το ανακαλύψεις για να τους βοηθήσεις να το αποκτήσουν;  Η απάντηση είναι απλή : Θα πρέπει να αρχίσετε να σκέφτεστε ΠΩΣ μπορείτε να βοηθήσετε τους άλλους ανθρώπους να δημιουργήσουν αυτό που θέλουν.

Έτσι λοιπόν, έχουμε μια πολύ απλή φόρμουλα για επιτυχία :
1.    Να ξέρεις ακριβώς τι είναι αυτό που θέλεις
2.   Να εστιάσεις την προσοχή στο να βοηθάς τους άλλους να διευκρινίσουν και να πετύχουν αυτό που θέλουν.
Ας βάλουμε τα θεμέλια στη στρατηγική αυτή.
Βήμα Πρώτο : Ξεκαθάρισε το όραμα της ζωής σου μέσα στη βδομάδα που μας έρχεται.

Βήμα Δεύτερο : Μη φοβηθείς να κάνεις μεγαλόπνοες σκέψεις

Βήμα Τρίτο : Ρώτησε τον εαυτό σου «Πώς μπορώ να υπηρετήσω τους άλλους ανθρώπους στο να πετύχουν αυτό που εκείνοι θέλουν;» « Ποιά είναι η αξία/ωφελιμότητα που θέλω να αφήσω πίσω μου φεύγοντας από αυτή τη Γή;» «Πώς θέλω να έχω επηρεάσει θετικά τις ζωές των άλλων ανθρώπων, μέσα από αυτό το πέρασμα;»
Το να παρέχετε αξία / ωφελιμότητα δε σημαίνει να γίνετε Μητέρα Τερέζα.  Ένας πωλητής, ένας επιχειρηματίας, ένας αθλητής, μπορούν να παρέχουν αντίστοιχης μεγαλοπρέπειας αξία / ωφελιμότητα στους συνανθρώπους τους.
Το τι θα κάνετε είναι σπουδαίο.
Αυτό όμως, που είναι σπουδαιότερο είναι ο τρόπος που θα κινηθείτε για να το πετύχετε.


ΠΗΓΉ: http://christoskokkinos.blogspot.com/2011/12/blog-post_12.html

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Το μαγαζί της αλήθειας






Ο άνθρωπος περπατούσε σ’ εκείνα τα σοκάκια της επαρχιακής πόλης. Είχε χρόνο, και γι’ αυτό κοντοστεκόταν για λίγο μπροστά σε κάθε βιτρίνα, σε κάθε κατάστημα, σε κάθε πλατεία. Στρίβοντας σε μία γωνία βρέθηκε άξαφνα μπροστά σε ένα ταπεινό κατάστημα που η ταμπέλα του ήταν λευκή. Περίεργος, πλησίασε στη βιτρίνα και κόλλησε το πρόσωπο στο κρύσταλλο για να καταφέρει να δει μέσα στο σκοτάδι… Το μόνο που φαινόταν ήταν ένα αναλόγιο μ’ ένα χειρόγραφο καρτελάκι που έγραφε:
Το μαγαζί της αλήθειας
Ο άνθρωπος έμεινε έκπληκτος. Σκέφτηκε ότι, αν και διέθετε ανεπτυγμένη φαντασία, του ήταν αδύνατον να φανταστεί τι μπορεί να πουλούσαν.
Μπήκε.
Πλησίασε την κοπέλα που στεκόταν στον πρώτο πάγκο και τη ρώτησε:
«Συγνώμη. Είναι αυτό το μαγαζί της αλήθειας;»
«Μάλιστα κύριε. Τι λογής αλήθεια θέλετε; Αλήθεια μερική, αλήθεια σχετική, αλήθεια στατιστική, πλήρη αλήθεια;»
Ώστε, λοιπόν πουλούσαν αλήθεια. Ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο. Να πηγαίνεις σ’ ένα μέρος και να παίρνεις την αλήθεια, ήταν υπέροχο.
«Θέλω πλήρη αλήθεια» αποκρίθηκε ο άνθρωπος χωρίς ταλάντευση.
«Είμαι τόσο απαυδισμένος από τα ψέματα και τις πλαστογραφίες» σκέφτηκε. «Δε θέλω άλλες γενικεύσεις, ούτε δικαιολογίες, δεν θέλω απάτες ούτε κοροϊδίες».
«Απόλυτη αλήθεια!» διόρθωσε.
«Μάλιστα, κύριε. Ακολουθήστε με».
Η κοπέλα συνόδευσε τον πελάτη σ’ ένα άλλο μέρος του καταστήματος και δείχνοντας έναν πωλητή με αυστηρό ύφος είπε:
«Ο κύριος θα σας εξυπηρετήσει».
Ο πωλητής πλησίασε και περίμενε τον πελάτη να μιλήσει.
«Ήρθα ν’ αγοράσω την απόλυτη αλήθεια».
«Αχά. Συγνώμη, αλλά γνωρίζετε την τιμή;»
«Όχι. Πόσο κοστίζει;» αποκρίθηκε τυπικά. Στην πραγματικότητα, ήξερε ότι θα πλήρωνε όσο όσο για να έχει όλη την αλήθεια.
«Για όλη την αλήθεια» είπε ο πωλητής, «το αντίτιμο είναι ότι ποτέ πια δεν θα έχετε την ησυχία σας».
Ένα ρίγος διέτρεξε τη ράχη του ανθρώπου. Ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι το κόστος θα ήταν τόσο υψηλό.
«Ευχαριστώ… Συγνώμη…» ψέλλισε.
Έκανε μεταβολή και βγήκε από το κατάστημα κοιτώντας το έδαφος.
Ένιωθε λίγο θλιμμένος όταν κατάλαβε ότι δεν ήταν ακόμα προετοιμασμένος για την απόλυτη αλήθεια, ότι ακόμα χρειαζόταν ορισμένα ψέματα για να βρίσκει ανάπαυση, ορισμένους μύθους και εξιδανικεύσεις για να καταφεύγει, ότι ήθελε κάποιες δικαιολογίες για να μην αντιμετωπίζει τον ίδιο του τον εαυτό…
«Ίσως αργότερα» σκέφτηκε.

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Οι δέκα εντολές






Μια μέρα, στις πύλες του ουρανού συγκεντρώθηκαν μερικές εκατοντάδες ψυχές. Ήταν οι ψυχές των αντρών και γυναικών που είχαν πεθάνει εκείνη την ίδια μέρα.
Ο Άγιος Πέτρος, που λένε ότι είναι ο φύλακας της εισόδου του Παραδείσου, ρύθμιζε την κυκλοφορία.
Σύμφωνα με τις εντολές του «Προϊσταμένου» οι φιλοξενούμενοι θα χωρίζονταν σε τρεις ομάδες, με κριτήριο τις δέκα εντολές.
Στην πρώτη ομάδα θα πήγαιναν όσοι είχαν παραβιάσει όλες τις εντολές, τουλάχιστον μία φορά.
Στην δεύτερη ομάδα όσοι είχαν παραβιάσει τουλάχιστον μία εντολή, έστω και μία μόνο φορά.
Και η Τρίτη ομάδα – με την ελπίδα πως θα ήταν και η πολυπληθέστερη – θα απαρτιζόταν απ’ αυτούς που ποτέ δεν παραβίασαν καμία από τις δέκα εντολές.
«Λοιπόν» συνέχισε ο Άγιος Πέτρος, «όσοι παραβίασαν όλες τις εντολές να έρθουν στα δεξιά».
Πάνω από τις μισές ψυχές πέρασαν στη δεξιά μεριά.
«Τώρα» φώναξε, «από τους υπόλοιπους, όσοι παραβίασαν έστω και μία εντολή να περάσουν αριστερά».
Όλες οι υπόλοιπες ψυχές πήγαν αριστερά.
Δηλαδή, σχεδόν όλες… εκτός από μία.
Στο κέντρο είχε μείνει μια ψυχή – ένας καλός άνθρωπος. Σε όλη του τη ζωή είχε βαδίσει στο δρόμο των αγνών αισθημάτων, των αγαθών σκέψεων και των καλών πράξεων.
Ο Άγιος Πέτρος ξαφνιάστηκε. Μονάχα μία ψυχή στην ομάδα των καλύτερων ψυχών!
Αμέσως, έτρεξε να ενημερώσει το Θεό.
«Κοίταξε: αν συνεχίσουμε με το αρχικό μας σχέδιο, αυτός ο φουκαράς που έμεινε μόνος του στο κέντρο, αντί να επιβραβευτεί για την καλοσύνη του, θα νιώσει απέραντη ανία μέσα στην απόλυτη μοναξιά. Νομίζω ότι κάτι πρέπει να κάνουμε».
Ο Θεός εμφανίστηκε πάνω από την ομάδα και είπε:
«Όσοι μετανοήσουν τώρα, θα συγχωρεθούν και οι αμαρτίες τους θα ξεχαστούν. Όσοι μετανοήσουν μπορούν να πάνε πάλι στο κέντρο, με τις αγνές και άψογες ψυχές».
Σιγά σιγά, όλοι άρχισαν να κινούνται προς το κέντρο.
«Ε, για μια στιγμή! Αδικία! Προδοσία!» ακούστηκε μια φωνή. Ήταν η φωνή του αναμάρτητου. «Αυτό δεν είναι δίκαιο! Αν το ήξερα ότι θα με συγχωρούσαν, δε θα χαράμιζα όλη μου τη ζωή…»