Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Ο ερευνητής







Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή ...
Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει. Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση. Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε.
Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο.
Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει.
Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ' εκείνο το μέρος.
Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα.
Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου.
Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι' αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ' τις πέτρες: Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες.
Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα.
Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ' εκείνο το μέρος.
Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε : Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες.
Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση.
Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος.
Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες.
Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού.
Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια ...
Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει.
Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε.
Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή.
«Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής.
«Τι συμβαίνει σ' αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ' αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπους και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά;»
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε:
«Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω ...
«Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει:
Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε.
Στα αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση.
«Εστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:»
«Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού ... Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα;
«Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού;
«Και ο γάμος των φίλων;
«Και το ταξίδι που πάντα ήθελε;
«Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα;
«Πόσο κράτησε στ' αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων;
«Ώρες; Μέρες;
Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε ... Κάθε λεπτό.
«Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιό του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος  ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «ιστορίες να σκεφτείς»

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

Μη στηρίζεσαι στο κλαδί, πίστεψε ότι έχεις τα φτερά για να πετάξεις






Ένα πουλάκι βρισκόταν μία φορά επάνω σε ένα ετοιμόρροπο κλαδί. Αέρας δυνατός φυσούσε και τα κλαδιά του δέντρου ταραζόντουσαν συθέμελα και πηγαινοέρχονταν μία από εδώ και μία από εκεί.
Το πουλάκι μπορεί να ταραζόταν, αλλά είχε αποφασίσει να μείνει επάνω στο κλαδί και να μη φύγει. Σε μία στιγμή, έρχεται η μητέρα του η οποία μόλις το βλέπει, αρχίζει να του φωνάζει να κατέβει κάτω. “Παιδί μου, θα χτυπήσεις!” έλεγε και ξαναέλεγε.
Μα το πουλάκι έμενε επάνω στο κλαδί, επιλέγοντας να αψηφήσει τους φόβους και τις προτροπές της μητέρας του. Ο αέρας δυνάμωνε, ο ουρανός άρχισε να στάζει μερικές ψιχάλες βροχής, κάτι που προϊδέαζε για μία δυνατή βροχή. Αλλά το πουλάκι δεν πτοήθηκε, παρά το γεγονός ότι το δέρμα του είχε αρχίσει να τρέμει. Ποιος ξέρει τι μπορεί να είχε στο μυαλό του;
Η αλήθεια είναι πως σκέφτηκε να φύγει, αλλά δεν ήθελε να επιτρέψει στους φόβους του να το κατευθύνουν. Αισθανόταν το κρύο, αλλά η ατσαλένια θέλησή του φώναζε εντός του να μην υποχωρήσει.
Η αλήθεια είναι πως ούτε το ίδιο γνωρίζει το λόγο που αποφάσισε να ανέβει επάνω σε ένα κλαδί που έτρεμε. Ήταν ένα στοίχημα με τον εαυτό του να αποδείξει πως μπορεί να αντέξει το τσουχτερό κρύο.
Ξαφνικά, οι ουρανοί άνοιξαν και ο αέρας δυνάμωσε και άρχισε να φυσάει μανιασμένα. Και εκείνο το κλαδί που στήριζε το μικρό πουλάκι, δεν άντεξε από την ορμητική δύναμη του βοριά και έσπασε.
Το μικρό πουλάκι όμως, δεν έπεσε στο κενό. Αντιθέτως, άνοιξε τα φτερά του και πέταξε ψηλά. Αυτό ήθελε να αποδείξει στον εαυτό του, πως δεν εμπιστευόταν το κλαδί που έτρεμε και δε στήριζε την ελπίδα του στο να μη σπάσει, αλλά πίστευε σε αυτό και τα φτερά του.

Υ.Σ: Ας μην υποτιμάμε τον εαυτό μας (κι αν το πράττουμε, ας προσπαθήσουμε να το αποβάλλουμε από μέσα μας). Η εμπιστοσύνη δεν πρέπει να αφορά τις εξωτερικές συνθήκες, αλλά τις δικές μας δυνάμεις να ανταπεξέλθουμε σε αυτές.

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Οι άγγελοι και τα λουλούδια






Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας αξιοσέβαστος ερημίτης που ζούσε στην σπηλιά ενός βουνού. Όλη μέρα δεν έπινε ούτε σταγόνα νερό. Μόνο το βραδάκι ικανοποιούσε τη δίψα του. Όταν νύχτωνε, έβλεπε ένα αστέρι να αστράφτει στο στερέωμα με εκθαμβωτική λάμψη: ήταν οι θεοί που επιδοκίμαζαν την ταπεινότητά του.
Κάποια μέρα, ένας νεαρός του ζήτησε να ζήσει κοντά του και να ακολουθήσει τον δικό του τρόπο ζωής. Ο γέροντας δέχτηκε. Την επόμενη μέρα κατέβηκαν μαζί να βρουν νερό στο ρυάκι που κυλούσε στη μέση της κοιλάδας. Ούτε ο γέρος ερημίτης ήπιε από το κρυστάλλινο νερό, ούτε ο νεαρός, που ήθελε να τον μιμείται σε όλα.
Ένα συννεφάκι στον ουρανό, χοροπηδούσε σαν τρελό γιατί πάνω του ήταν ένα αγγελάκι που με τα παιχνιδάκια του και με τα καμώματά του απολάμβανε την βόλτα του πάνω στο σύννεφο.
– Μη χοροπηδάς τόσο πολύ!… του έλεγε ένα άλλο αγγελάκι από το διπλανό σύννεφο. Θα γλιστρήσεις και θα πέσεις!
– Μα έχω φτερά!… έλεγε αυτό και χοροπηδούσε ευτυχισμένο.
Δεν άργησε όμως να βγει αληθινό αυτό που του έλεγε το άλλο αγγελάκι και γλίστρησε από το σύννεφο. Από το φόβο του δεν πρόλαβε να ανοίξει τα φτερά του και προσγειώθηκε απρόσμενα πάνω στα πέταλα ενός λουλουδιού.
– Γειά σου! του λέει το λουλουδάκι. Πώς βρέθηκες εδώ;
– Όπως χοροπηδούσα στα σύννεφα γλίστρησα και έπεσα, του απαντάει.
– Εμένα με λένε λουλουδάκι. Εσένα;
– Αγγελάκι, του απαντάει παραπονεμένα. Τι θα κάνω τώρα; Δεν μπορώ να πετάξω, τραυματίστηκαν τα φτερά μου.
– Θα μείνεις εδώ μέχρι να γίνεις καλά. Έχω πολλές ιστορίες να σου διηγηθώ αγγελάκι μου, του λέει το λουλουδάκι και το σφίγγει στην αγκαλίτσα του. Μόνο σε παρακαλώ, όταν θα ξαναπάς πάνω στον ουρανό, να ζητήσεις από τα σύννεφα να ρίχνουν πιο συχνά βροχούλα για να ξεδιψάμε κι εμείς.
Οι μέρες περνούσαν και το αγγελάκι έγινε φίλος με το λουλούδι. Κάθε βράδυ έλεγαν διάφορες ιστορίες. Το αγγελάκι του μιλούσε για τον ουρανό και τα ταξίδια που έκανε σ’ αυτόν και το λουλουδάκι του έλεγε ιστορίες από τη γη. Του μιλούσε για τους ανθρώπους, για τις συζητήσεις που έκαναν μεταξύ τους, όταν περπατούσαν στην εξοχή και αυτό τις άκουγε.
Τις νύχτες κοιτούσαν τα άστρα μαζί. Το λουλούδι ήθελε να βρεθεί μια φορά στον ουρανό για να δει πως φαίνεται η γη από ψηλά. Το αγγελάκι κάθε βράδυ έκλαιγε και μούσκευε το λουλουδάκι.
– Μου λείπουν τα άλλα αγγελάκια! έλεγε κάθε τόσο με παράπονο. Απόψε θα πω σ’ εκείνο το αστεράκι ψηλά, άμα τα δει να τους μιλήσει, να τους πει ότι είμαι εδώ και θέλω να τα συναντήσω.
– Θα με πάρεις κι εμένα μαζί σου άμα φύγεις; του έλεγε το λoυλoυδάκι. Μη με αφήσεις, σ’ αγαπώ! Και το αγκάλιαζε με τα πέταλά του.
– Κι εγώ σ’ αγαπώ λουλουδάκι μου, αλλά το φυσικό σου περιβάλλον είναι εδώ. Αν σε κόψω, θα μαραθείς και δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Θα έρχομαι όμως συχνά να σε βλέπω.
– Πόσο θα ζήσω ακόμα; Του χρόνου θα έχει φυτρώσει άλλο λουλουδάκι στη θέση μου. Άσε που μπορεί να με κόψει κάποιο αγόρι για να με προσφέρει στην κοπέλα του. Πάρε με μαζί σου και φύτεψέ με σ’ ένα γλαστράκι. Έτσι θα είμαστε πάντα μαζί και θα δω κι από ψηλά πως είναι η γη.
Ξαφνικά, άρχισε μια βροχή πολύ δυνατή και το λουλουδάκι σκέπασε με τα φύλλα του το αγγελάκι, για να μη βραχεί, και αυτό ένιωσε την αγάπη του λουλουδιού, που έβγαινε μέσα απ’ την καρδιά του. Μετά τα σύννεφα πέρασαν και ο ήλιος βγήκε. Το αγγελάκι τίναξε τα φτερά του και τότε ένιωσε δυνατό για να πετάξει.
– Σ’ ευχαριστώ για την όμορφη παρέα σου όλες αυτές τις ημέρες. Όμως πρέπει να φύγω, του είπε και του έδωσε μια υπόσχεση.
– Θα βρω ένα γλαστράκι και θα έρθω να σε πάρω. Θα δεις κι εσύ από ψηλά πώς είναι η γη. Πάω να βρω τώρα τα άλλα αγγελάκια και μη φοβάσαι θα σε προσέχω από κει ψηλά, γιατί εμείς οι άγγελοι όλα τα βλέπουμε, αλλά δεν μπορούμε πάντα να επεμβαίνουμε. Εσένα όμως θα σε προστατεύω πάντα, γιατί κι εσύ με φύλαξες στα πέταλά σου και με την αγάπη σου έγινα καλά. Γιατί μικρό μου λουλουδάκι και τα φτερά των αγγέλων τραυματίζονται, γιατί μικρό μου λουλουδάκι πάντα προσέχουμε αυτούς που μας αγαπούν και μας πιστεύουν.
Εκείνη τη στιγμή μια νεράιδα πού περνούσε απ’ εκεί, είδε τον άγγελο να την χαιρετά και καθώς έσκυψε να χαϊδέψει το λουλουδάκι, του είπε σιγά:

– Οι άγγελοι και τα λουλούδια πάντα κάπου θα συναντιούνται.

Μαρία Παλιούρα.
Από τη συλλογή παραμυθιών «Η Αστερένια και άλλα παραμύθια» Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης 2012

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2019

Συμπονώ σημαίνει κατανοώ...






Ανέβηκαν την απότομη πλαγιά. Η ζέστη ήταν αφόρητη και είχαν εξαντληθεί από την κούραση. Ο νεαρός τον κοιτούσε με τα χείλη του ξεραμένα και τον παρακολουθούσε με τα μάτια να τον αφήσει να πιει έστω μία σταγόνα από το κανάτι που κουβαλούσε στον ώμο του. Κάθισαν στην άκρη του δρόμου για να ξεκουραστούν.
Ο γέρος σκεφτόταν: «Αν δεν πιω εγώ, ούτε ο νεαρός θα πιει. Αλλά αν πιω, απόψε το βράδυ δεν θα δω το αστέρι». Πόσες αμφιβολίες έτρωγαν την ψυχή του ερημίτη! Τελικά, την επόμενη φορά που σταμάτησαν, ο γέρος, από συμπόνια για το παιδί που διψούσε, πήρε το κανάτι, το έφερε στο χείλος του και ήπιε. Πώς άστραψαν τότε τα μάτια του νεαρού!
– Μπορώ κι εγώ να πιω;
– Ναι, παιδί μου. Αφού ήπια εγώ, πιες κι εσύ.
Το βραδάκι, ο γέροντας δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό γιατί πίστευε πως οι θεοί δεν θα τον άφηναν να δει το αστέρι. Ωστόσο, όταν τελικά έριξε μια ματιά, είδε πως εκείνη τη νύχτα, στον θολό του ουρανό, έλαμπαν δύο αστέρια.

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Η αγάπη σε δυο μπαστούνια






Η κουρτίνα από το απέναντι μπαλκόνι ανέμιζε και η ζέστη του Αυγούστου δεν άφηνε ασυγκίνητο κανέναν. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων καυγάδιζε σαν εφηβικό νάζι.

Ο άγνωστος γείτονας των αμέτρητων καλοκαιριών με ένα βοηθητικό πι και με τρεμάμενη φωνή, κουρασμένος και ταλαιπωρημένος από τη ζωή, με άσπρα μαλλιά και μουστάκι σαν βαμβάκι ακατέργαστο, ήθελε να αισθανθεί ζωντανός και ικανός. Η σύζυγος, ακούραστη με βαμμένα κάστανα μαλλιά που αρμόζουν σε κυρία της εποχής της, μπαινοβγαίνει από δωμάτιο σε δωμάτιο με ένα τρίποδο μπαστουνάκι προσπαθώντας να ξεσπάσει και αυτή.

– Σταμάτα θα σου πετάξω την καρέκλα στο κεφάλι! – Έτσι όπως τα έκανες, να τα φας! Η φωνή της όμως έβγαζε κάτι γνώριμο και οικείο. Μια νιότη καταπιεσμένη και ανεκμετάλλευτη. Αυτός, από τον καναπέ του, βασταζόμενος στο ξύλινο τετράποδο αναστήθηκε και αποκρίθηκε στο κάλεσμα του αντιπάλου. – Τι λες μωρέ. Τι λες μωρέ! – Άντε παράτα μας!

Δεν καταλάβαινα την αιτία της διαφωνίας. Το φεγγάρι είχε ξεπροβάλλει και γεννούσε σκιές του δρόμου χωρίς να φανερώνει τη δικιά του ηλικία. Θαρρείς πως δεν είχε παλιώσει ακόμα.

Ένα αεροπλάνο διέσχιζε τον ορίζοντα και αναβόσβηνε το φως του, υπενθυμίζοντας την παρουσία του στον κατά τα άλλα πρωτοπόρο ουρανό. Η μυρωδιά του βασιλικού που γαργαλούσε τη μύτη μου με προσγείωσε στη γη. Οι φωνές σταμάτησαν. Η μπόρα πέρασε.

Είχε φροντίσει ο άντρας της να ξαπλώσει και να ξεκουραστεί. Τον σκέπασε με ένα ελαφρύ σεντόνι και τον καληνύχτισε με ένα άγγιγμα στα μαλλιά. Έκανε τον σταυρό της στην εικόνα της Παναγιάς, άναψε το καντήλι και προσευχήθηκε. Τα παντζούρια είχαν κλείσει. Οι ψυχές τους ήρεμες καρτερούσαν το πρωινό ξημέρωμα.

Τότε κατάλαβα πως η ζωή είναι σαν δύο παραθυρόφυλλα. Πότε είναι κλειστά, πότε ανοιχτά.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Ο Θεραπευτής σου







Εσύ και μόνο εσύ θα θεραπεύσεις τον εαυτό σου
Εσύ και μόνο εσύ θα θεραπεύσεις τον εαυτό σου και είσαι απόλυτα σε θέση να το κάνεις. Η πορεία της θεραπείας ενός προσωπικού τραύματος είναι στην πραγματικότητα μια πράξη ατομικής ενδυνάμωσης, ένα προσωπικό ταξίδι, μια ιεροτελεστία διάβασης, σχεδιασμένη από εσένα ως ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία μάθησης που συνάντησες ποτέ. Το θεραπευτικό σου ταξίδι εμπεριέχει φυσικά και μια θεώρηση και χρήση των καλύτερων εργαλείων που μπορεί να σου προσφέρει τόσο η σύγχρονη ψυχοθεραπεία, όσο και η ολιστική θεραπευτική.
Ο δάσκαλος της ζωής μας είναι η αγάπη
Ετοιμάσου να πάψεις να τρέχεις και στρέψου και αντιμετώπισε τον τίγρη μέσα σου, οτιδήποτε και αν αυτό σημαίνει για σένα προσωπικά. Επειδή τη ζωή μας στο φυσικό επίπεδο πρέπει να τη ζήσουμε με αγάπη, να αναπτύξουμε τις ανώτερες μας ιδιότητες και να ενωθούμε με το θείον. Άσχετα με το ποιες είναι οι σημερινές συνθήκες της ζωής σου, αυτό είναι το νόημα της ζωής. Όποιος και αν είναι ο πόνος, το πρόβλημα ή η ασθένεια, να θυμάσαι ότι πρόκειται για δάσκαλο. Είναι δάσκαλος αγάπης και δάσκαλος που σου θυμίζει ότι είσαι θεϊκός. Είναι η πορεία του δικού σου Φωτός που Αναδύεται, του Φωτός της ζωής.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Οι προσωπικοί μας εφιάλτες







Το φωτεινό ενεργειακό πεδίο μας  δομεί το σώμα
Κάθε άνθρωπος με τη γέννηση του λαμβάνει δύο αποσκευές που κουβαλά πλέον μαζί του: το ψυχολογικό και το γενετικό βάρος. Το φωτεινό ενεργειακό πεδίο μας  δομεί το σώμα κατά τον ίδιο τρόπο που ένας μαγνήτης. Δίνει σχήμα στα ρινίσματα σιδήρου πάνω σε ένα τζάμι. Δίνει σχήμα στις σκέψεις, στα συναισθήματα και στη συμπεριφορά . Πράγμα που με τη σειρά του αποφασίζει ποιοι άνθρωποι μας έλκουν, με ποιόν βγαίνουμε και ποιόν παντρευόμαστε.
Σε τελική ανάλυση, οι κωδικοποιημένες πληροφορίες εντός του φωτεινού ενεργειακού πεδίου μας χαρίζουν κάποιες κλίσεις, που μας οδηγούν προς συγκεκριμένο επάγγελμα και συγκεκριμένο τύπο εργοδότη . Επιπλέον, αποφασίζουν για τα θέματα που θα εμφανιστούν στη σχέση μας με το σύντροφο μας. Ένα τραύμα του ενεργειακού μας σώματος μπορεί να γίνει αισθητό σε όλα τα επίπεδα. Και στο φυσικό μας σώμα, στο επίπεδο των οργάνων και των συστημάτων του. Μπορεί μάλιστα να επηρεάσει το DΝΑ και, μέσω της γενετικής κληρονομιάς, να επηρεάσει και τα παιδιά μας. Έχουμε την επιλογή να χρησιμοποιήσουμε την ευκαιρία για τη θεραπεία ή να μείνουμε αιχμάλωτοι του εφιάλτη μας.
Στο Θεραπευτικό τροχό θεραπεύουμε το φωτεινό ενεργειακό πεδίο με ειδικές τεχνικές . Καθαρίζουμε το ποτάμι μας και έτσι ζούμε μια αληθινή ζωή και δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για ένα νέο και καλύτερο όνειρο.
ΠΗΓΉ: https://art-therapy.center/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CF%86%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CF%84%CE%B5%CF%82/

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Η αγάπη του εαυτού μας αποτελεί παράγοντα ψυχικής ισορροπίας







Μια βασική διάσταση της ταυτότητάς μας και ένα κλειδί για την ανάπτυξή της είναι η αγάπη που προσφέρουμε στον εαυτό μας. Η αυτοεκτίμηση αποτελεί, εξάλλου, καθοριστικό παράγοντα των συναισθηματικών μας σχέσεων. Δίνοντας στον εαυτό μας περισσότερη αξία, αποφεύγουμε να πέφτουμε σε σχέσεις εξάρτησης, στις οποίες αποζητάμε το βλέμμα του άλλου μόνο και μόνο για να έχουμε το δικαίωμα να υπάρχουμε. Μέσα στο γενικό πλαίσιο της αναζήτησής μας είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η αγάπη του εαυτού μας και η αγάπη προς τον άλλον είναι στενά συνδεδεμένες. Οι άνθρωποι που αγαπούν σε σημείο ώστε να χάνουν τον εαυτό τους δεν αγαπούν αρκετά τον εαυτό τους. Ξέχασαν το δεύτερο μέρος της χριστιανικής εντολής που λέει: αγάπη



«Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν!»
Μια υγιής ταυτότητα βασίζεται σε μια υγιή αυτοεκτίμηση. Η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, η αξία που του δίνουμε, αυτό είναι το θέμα. Αν αγαπάμε τον εαυτό μας, έχουμε το θάρρος να είμαστε ο εαυτός μας χωρίς να περιμένουμε την επιδοκιμασία των άλλων, να αναζητάμε και να δοκιμάζουμε αυτό που μας ελκύει και μας ευχαριστεί χωρίς να το κρίνουμε. έντεχνη δράση

Με λίγα λόγια, να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να υπάρχει, να αναπνέει ελεύθερα και να παίρνει τη θέση που χρειάζεται για να εξελιχθεί, σεβόμενος ταυτόχρονα εκείνη των άλλων. Όσο δεν εκτιμούμε αρκετά τον εαυτό μας, δε θα ψάξουμε αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε για να εξελιχτούμε θετικά και ν’ αναπτύξουμε όλο μας το δυναμικό. Σε μια τέτοια περίπτωση πιστεύουμε απλούστατα ότι δεν αξίζουμε το καλύτερο απ’ όσα έχει να μας προσφέρει η ζωή. Μερικά άτομα μάλιστα πιστεύουν ότι δεν αξίζουν να υπάρχουν ή ότι η ζωή τους δεν αξίζει τον κόπο.

Το να απαλλαγούμε από την αναμονή της επιδοκιμασίας του άλλου, για να εκτιμήσουμε τον εαυτό μας και τη ζωή, είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, η πιο βασική επανάσταση που μπορεί να συγκλονίσει τη ζωή μας. Το να επιλέξει να ζήσει, να αγαπήσει, να υμνήσει τη χαρά της ύπαρξης, να γίνει απόλυτα υπεύθυνος της δυναμικότητάς του και της δικής του ευτυχίας αποτελεί αναντίρρητα μία από τις πιο δημιουργικές πράξεις του ατόμου.


Όμως αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Οι περισσότεροι από μας είμαστε ακόμη δέσμιοι ενός παρελθόντος όπου δεν έχουμε επεξεργαστεί τη σχέση με τον πατέρα και τη μητέρα, δέσμιοι των αναπόφευκτων συγκρούσεων της ερωτικής ζωής και των αρνητικών φωνών που μας διακατέχουν. Στην πραγματικότητα, για να αποκτήσουμε την ικανότητα να αγαπήσουμε τους άλλους και τον εαυτό μας, πρέπει να έχουμε νιώσει ότι μας αγαπούσαν. Ο καθρέφτης που οι γονείς μας και οι άλλες γονεϊκές φιγούρες μας έτειναν μέσα από τις πράξεις και το βλέμμα τους είναι απαραίτητο στοιχείο για τη θεμελίωση μιας υγιούς αυτοεκτίμησης.


Αντικρίζοντας, ως παιδιά, τη λάμψη του θαυμασμού, του ενθουσιασμού και της αγάπης στο βλέμμα των δικών μας ανθρώπων, ενσωματώνουμε προοδευτικά το θετικό αντικατοπτρισμό και μαθαίνουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Αυτή η ενσωμάτωση συμβάλλει στη δημιουργία θετικών γονεϊκών συμπλεγμάτων, που μας στηρίζουν, αντί να λειτουργούν αρνητικά. Η αγάπη του εαυτού μας επιτρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, να πιστεύουμε στα στοιχεία του εαυτού μας που οι άλλοι δεν εκτιμούν, να μένουμε όρθιοι μπροστά στις αντιξοότητες και να ζούμε τη ζωή σαν μια μεγάλη περιπέτεια. Αυτός ο θετικός εσωτερικός καθρέφτης αποτελεί τη βάση ενός υγιούς ναρκισσισμού.


Όταν νιώθουμε ντροπή γι’ αυτό που είμαστε και να μισούμε όλους τους ανθρώπους που. τα καταφέρνουν πιο εύκολα από μας. Τους ανταγωνιζόμαστε, τους ζηλεύουμε, προσπαθούμε να τους καταστρέφουμε, ή, ακόμη, γαντζωνόμαστε απ’ αυτούς και τους μιμούμαστε, με σκοπό να αποσπάσουμε την προσοχή των άλλων όπως αυτοί. Δημιουργούμε έτσι ένα είδος σχέσης όπου η αγάπη μπορεί να μεταμορφωθεί γρήγορα σε μίσος, αν δεν έχουμε την επιδοκιμασία του ατόμου που επιλέξαμε ως πρότυπο ή αν αυτό μας απογοητεύσει σοβαρά, σε περίπτωση που δεν αναγνωρίζει τα χαρίσματά μας.
ΠΗΓΉ: https://art-therapy.center/%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%AF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%BF/

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Ο μύθος του ρομαντικού έρωτα







Η Αυταπάτη του ερωτικού αισθήματος
Η εμπειρία του ερωτικού αισθήματος,  χρησιμεύει τόσο αποτελεσματικά, ώστε πετυχαίνει να μας ρίχνει στην παγίδα του γάμου. Πρέπει  ένα από τα χαρακτηριστικά της να έχει, την αυταπάτη ότι η εμπειρία θα διαρκέσει παντοτινά. Αυτή η αυταπάτη υποθάλπεται στον πολιτισμό μας. Ο γνωστό μύθο του ρομαντικού έρωτα που έχει την προέλευσή του στα προσφιλή παραμύθια των παιδικών μας χρόνων. Όπου ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα όταν τελικά ενωθούν, ζουν πια ευτυχισμένα για πάντα.

Ο μύθος του ρομαντικού έρωτα μας λέει ουσιαστικά
Ο μύθος του ρομαντικού έρωτα μας λέει ουσιαστικά ότι για κάθε νέο άντρα στον κόσμο υπάρχει μια νέα γυναίκα που «ταιριάζει γι’ αυτόν» και το αντίστροφο. Επιπλέον, ο μύθος υποδηλώνει ότι υπάρχει μόνο ένας άντρας που ταιριάζει σε μια γυναίκα και μόνο μια γυναίκα για έναν άντρα και αυτό έχει προκαθοριστεί «από τα άστρα». Όταν συναντήσουμε το πρόσωπο που προορίζεται για μας, η αναγνώριση γίνεται μέσω του γεγονότος ότι ερωτευόμαστε.

Όταν όμως συμβεί κάποτε να μην ικανοποιούμε ή να μην συμβιβάζουμε αμοιβαία όλες τις ανάγκες μας. Τότε αρχίζουν οι προστριβές και παύουμε πια να είμαστε ερωτευμένοι. Είναι σαφές ότι έγινε ένα τρομερό λάθος. Δε διαβάσαμε σωστά τα άστρα, δε συνδεθήκαμε με το ένα και μοναδικό τέλειο ταίρι. Ότι αυτό που νομίσαμε ότι ήταν έρωτας δεν ήταν πραγματικός ή «αληθινός» έρωτας. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει γι’ αυτή την κατάσταση παρά μόνο να ζήσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας δυστυχισμένοι ή να πάρουμε διαζύγιο.

Όταν το ζευγάρι δίνει αξία στη συμβίωση.
 Ακόμα και όταν ορισμένα ζευγάρια έχουν αναγνωρίσει ότι ο μήνας του μέλιτος τέλειωσε. Ότι δεν είναι πια ερωτευμένοι ρομαντικά ο ένας με τον άλλον. Αλλά είναι ακόμα ικανοί να αισθάνονται δεσμευμένοι στη σχέση τους. Ακόμα και τότε μένουν προσκολλημένοι στο μύθο και προσπαθούν να συμμορφώσουν τις ζωές τους μ’ αυτόν. Η σκέψη τους είναι. «Ακόμα κι αν έχουμε πάψει να είμαστε ερωτευμένοι, αν ενεργήσουμε με μόνη τη δύναμη της θέλησης, σαν να ήμασταν ακόμα ερωτευμένοι. Τότε ίσως ξανάρθει σε μας ο ρομαντικός έρωτας». Αυτά τα ζευγάρια δίνουν μεγάλη αξία στη συμβίωση.

Η αποδοχή της ατομικότητας μας καθώς και του άλλου
Όταν αρχίζουν ομαδική θεραπεία με άλλα ζευγάρια (που είναι το περιβάλλον όπου η σύζυγός μου και εγώ καθώς και οι στενοί συνεργάτες διεξάγουμε σοβαρότατες συζητήσεις περί γάμου). Κάθονται μαζί, μιλάει ο ένας για τον άλλο. Καλύπτει ο ένας τα λάθη του άλλου και προσπαθούν να παρουσιάσουν στην υπόλοιπη ομάδα ενιαίο μέτωπο. Πιστεύοντας ότι αυτή η ενότητα είναι μια ένδειξη της σχετικής υγείας του γάμου τους. Είναι μια προϋπόθεση για τη βελτίωσή του. Αργά ή γρήγορα, και συνήθως γρήγορα, πρέπει να πούμε σε πολλά ζευγάρια ότι είναι πάρα πολύ παντρεμένοι. Πάρα πολύ στενά ζευγαρωμένοι, και ότι τους χρειάζεται να πάρουν κάποια ψυχολογική απόσταση ο ένας από τον άλλο. Για να μπορέσουν απλώς να αρχίσουν να δουλεύουν εποικοδομητικά πάνω στα προβλήματά τους. Τελικά, αν παραμείνουν στη θεραπεία, όλα τα ζευγάρια μαθαίνουν ότι μια αληθινή αποδοχή της δικής τους ατομικότητας και ιδιαιτερότητας καθώς και του άλλου. Είναι το μόνο θεμέλιο που πάνω του μπορεί να βασιστεί ένας ώριμος γάμος και μπορεί να αναπτυχθεί μια αληθινή αγάπη.
ΠΗΓΉ: https://art-therapy.center/%CE%BF-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1/

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

Το θάρρος της ψυχής







Το θάρρος μας βοηθά να μην πρέπει να είμαστε πάντα ο καλύτερος όλων.
 Εστιαζόμαστε πλέον στο να είμαστε ανά πάσα στιγμή τόσο καλοί, όσο μας είναι δυνατόν. Αν είμαστε γενναίοι, μας είναι αδιάφορο αν οι γείτονες μας επαινέσουν για το πόσο θαυμάσιοι είμαστε. Ο ζήλος μας να είμαστε σταυροφόροι ιππότες ή μεσσίες εξαφανίζεται. Βρίσκουμε το ηθικό θάρρος να ζούμε σύμφωνα με τις αρχές μας. Βρίσκουμε την νοητική τόλμη να ακολουθούμε νέες ιδέες. Και βρίσκουμε το συναισθηματικό κουράγιο να είμαστε ειλικρινείς προς τον εαυτό μας και τους άλλους. Δεν ποθούμε πια να μας περιβάλουν με το θαυμασμό τους οι οπαδοί. Με το θάρρος του αετού μένουμε πιστοί στον εαυτό μας και ζούμε το πεπρωμένο μας με όλη μας την καρδιά. Σταδιακά εξαφανίζεται και η ανάγκη και το αίσθημα έλλειψης που θρέφει την επιθυμία για μεγαλείο.