Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Μύθος του Αίσωπου: Το γέρικο λιοντάρι και η αλεπού





Γέρασε τ λιοντάρι κι χασε τ δύναμή του κα δν μποροσε πι ν κυνηγήσει, γι᾿ ατ σκέφτηκε κάποιο κόλπο.
κανε τάχα τ ρρωστο κα δν βγαινε π᾿ τ σπηλιά του. να-να τ ζα πήγαιναν ν τ πισκεφθον κι κενο τ᾿ ρπαζε κα τ καταβρόχθιζε. Βλέποντας λεπο τν πάτη που σκαρφίστηκε, δν λεγε ν πλησιάσει· καθόταν κάπου μακρι κα τ ρωτοσε γι τν γεία του.
«Μά, γιατ δν ρχεσαι ν τ πομε π κοντά;» πόρησε τ λιοντάρι.
«Γιατί βλέπω πολλές πατημασις ν μπαίνουν στ σπηλιά σου, λλ καμι ν βγαίνει» πάντησε κείνη.

Λέει λοιπν μύθος πς πρέπει ν κρατιόμαστε μακριά π τος πικίνδυνους νθρώπους κα ν φυλαγόμαστε π τν ποκριτικ φιλία τους πο σκοπεύει στν ξόντωσή μας.

Και στη γλώσσα μας, όπως τη μιλούσαν χιλιάδες χρόνια πριν...

Λέων γηράσας τις κα τονήσας κα αυτν μ δυνάμενος διατρέφειν, πειρτο μηχανικς διαζν.
Νοσεν ον προσποιούμενος κατέκλινεν αυτν ν τινι σπηλαί· ετα τν λλων θηρίων ες πίσκεψιν ατο παραγινομένων, εθς καστον ατν ρπάζων κατήσθιε. Γνοσα δ λώπηξ τν ατο πανουργίαν οκ θελε πρς ατν νελθεν, λλ μακρόθεν στσα πηρώτα τν λέοντα πως δθεν τ κατ᾿ ατν χει. δ πρς ατν λεγε:
«Τίνος χάριν οκ εσέρχ πρός με;»
δ λώπηξ ντέφησεν ς:
«Πολλν χνη νταθα ώρακα εσελθόντων μέν, μ ξελθόντων δέ».
Οτος δηλο ς κα τος νθρώπους φορσθαι δε τ τν πρακτέων πικίνδυνα κα ξ ατν ποδιδράσκειν, σφαλίζεσθαι δ κα απ τν δόλ κα ποκρίσει φιλίας πειρωμένων ταίρους λυμαίνεσθαι.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου