Γνωρίζοντας τον εαυτό μου

Κάποτε υπήρξε ένα μικρό χωριό στην άκρη του πουθενά, που κατοικούταν μόνο από καθρέφτες. Το μόνο μη καθρεφτένιο που υπήρχε εκεί, ήταν η φύση. Έτσι, κάθε νέα ζωή που ερχόταν, είχε τα χαρακτηριστικά των προγόνων της, ήταν και εκείνη ένας πολύ καλός καθρέφτης.

Μια μέρα σαν τις άλλες, ένα μικρό καθρεφτάκι άρχισε να αναρωτιέται γιατί να είναι όλοι μεταξύ τους ίδιοι. Ακόμη και στην καθημερινότητα, αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα οι καθρέφτες γιατί δεν είχαν καν όνομα. Το όνομά για όλους ήταν κοινό, "καθρέφτης"… Πώς να συνεννοηθούν και πώς να καταλάβουν ποιος είναι ο καθένας και για ποιον άλλον καθρέφτη μιλούν όταν όλοι είναι ίδιοι; Εκείνος τελικά, ποιος ήταν?

Το ερώτημα αυτό όλο και μεγάλωνε μέσα του μέχρι που δεν μπόρεσε να κάνει άλλο από να το ψάξει να βρει απάντηση. Ποιος ήταν;

Ρώτησε τους γονείς του και του είπαν πως ήταν ότι και εκείνοι, καθρέφτες. Τον συμβούλεψαν να μην ψάξει παραπάνω. Αυτό ήταν, χωρίς αμφιβολία, εκείνοι ήξεραν είπαν…

Ρώτησε τους παππούδες του και εκείνοι του απάντησαν πως ήταν γυαλί και σκοτάδι και δεν χρειάζεται να ψάξει τίποτα άλλο γιατί εκείνοι, είπαν, ήξεραν…

Το μικρό μας καθρεφτάκι όμως, ήξερε κι αυτό πως ούτε οι γονείς, μα και οι παππούδες ήξεραν…

Άρχισε να ψάχνει απάντηση στο ερώτημά του έξω από την οικογένεια, στους φίλους, στους γνωστούς, στον κάθε καθρέφτη που συναντούσε μπροστά του. Και μόλις συναντούσε έναν, τον ρωτούσε με αγωνία "Ποιος είμαι;"

Οι υπόλοιποι καθρέφτες του έλεγαν, κοίτα μέσα μου και δες τον εαυτό σου, αυτό είσαι!

Κοίταζε το καθρεφτάκι μας, και πράγματι έβλεπε το είδωλό του. Η εικόνα όμως δεν ήταν καθαρή, μαζί με τον εαυτό του έβλεπε και τον αντικατοπτρισμό του άλλου καθρέφτη στην δική του επιφάνεια. Και όσο προσπαθούσε να δει καλύτερα, τόσο η εικόνα θάμπωνε γιατί τα είδωλα μπερδεύονταν μεταξύ τους.

Πήγε σε μακρινά χωριά για να συναντήσει άλλους καθρέφτες μήπως και εκείνοι μπορούσαν να του δώσουν απάντηση. Στο ταξίδι του συνάντησε καθρέφτες κάθε λογής, στρογγυλούς, με κορνίζες, μεγάλους, μικρούς, κανείς όμως δεν μπόρεσε να τον πείσει ότι η εικόνα ήταν πραγματική. Ή οι καθρέφτες δεν ήταν καθαροί ή αυτός δεν έβλεπε καθαρά μέσα από εκείνους.

Ταξίδεψε κι άλλο μέχρι που έφτασε στις όχθες μιας λίμνης. Έσκυψε να πιει νερό να ξεδιψάσει και της είπε το πρόβλημά του. Ξαφνιάστηκε όταν η λίμνη του μίλησε, δεν ήξερε πως η φύση μιλά. Νόμιζε πως αυτό το κάνουν μόνον οι καθρέφτες. Η λίμνη του είπε με φωνή γεμάτη στοργή, να κοιτάξει στο βάθος της και να θυμηθεί το μήνυμα. Δεν ήξερε σε ποιο μήνυμα αναφερόταν, μπορούσε όμως να κοιτάξει μέσα της και έτσι έκανε.

Το καθρεφτάκι χάρισε στην λίμνη τα δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης του. Έτσι η λίμνη θα είχε ακόμη περισσότερο νερό για να βοηθήσει και τους υπόλοιπους καθρέφτες που μπορεί να έφταναν σε αυτήν.

«Λίμνη, τώρα βλέπω, σε ευχαριστώ! Τώρα ξέρω πως οι καθρέφτες που συνάντησα με βοήθησαν να δω την επιφάνειά μου για να φτάσω τελικά σε εσένα και να αντιληφθώ το βάθος σου ώστε μέσα του να δω πως έχω κι εγώ βάθος». Εκείνη τη στιγμή το καθρεφτάκι θυμήθηκε πως πριν καιρό του είχε κάποιος ψιθυρίσει στον ύπνο του μια φράση, έναν γρίφο, που είχε από καιρό ξεχάσει. Του είχε πει «Μπες στο δωμάτιο που δεν έχει πόρτα και δες εκεί που δεν υπάρχει φως αν θες απάντηση να βρεις…».

«Τώρα, καλή μου λίμνη, ξέρω! Μέσα στον γυάλινο εαυτό μου, μέσα στο βάθος που δεν ήξερα πως είχα, έχω κι εγώ καρδιά. Εκεί πρέπει να μπω για να μάθω ποιος είμαι. Κι αν δεν έχει πόρτα, θα φτιάξω μία. Κι αν δεν έχει φως, θα γίνω φως εγώ και θα την φωτίσω.

Σε ευχαριστώ, καλή μου Λίμνη…
Συγγραφέας : ELEN M 

Προσοχή!

Υπάρχουν 4 πράγματα που δεν μπορούν να ανακτηθούν:

 Η πέτρα… αφού ριχθεί!

 
Η λέξη…… αφού ειπωθεί!

 
Η ευκαιρία... αφού χαθεί!

.
   Ο χρόνος… αφού περάσει...

Ότι δίνουμε... παίρνουμε

Κάποτε, ένας πατέρας με το γιο του περπατούσαν στα βουνά. Ξαφνικά ο γιος γλιστράει, χτυπάει και φωνάζει "Ωωχχχ!!!!"

Προς μεγάλη του έκπληξη ακούει τη φωνή του να επαναλαμβάνεται από κάπου στα βουνά: "Ωωχχχ!!!!"

Γεμάτος περιέργεια φωνάζει: "Ποιος είσαι;" και παίρνει την ίδια απάντηση: "Ποιος είσαι;" Γεμάτος θυμό με την απάντηση, ουρλιάζει: "Δειλέ!"

Και ακούει σαν απάντηση: "Δειλέ!"

Κοιτάζει τον πατέρα του και ρωτάει: "Τι συμβαίνει;" 

Ο πατέρας του χαμογελάει και λέει: " Για δώσε, γιε μου, προσοχή".
Και μετά κραυγάζει στο βουνό: "Σε θαυμάζω!"
Η φωνή απαντάει: "Σε θαυμάζω!"
Και πάλι ο πατέρας: "Είσαι ο καλύτερος!"
Και η φωνή ξαναλέει: "Είσαι ο καλύτερος!"

Το παιδί παρακολουθεί σαστισμένο, αλλά χωρίς να καταλαβαίνει. 

Τότε ο πατέρας εξηγεί: " Οι άνθρωποι ονομάζουν το φαινόμενο αυτό ηχώ, όμως στην πραγματικότητα αυτή είναι η ζωή. Επιστρέφει πάντα αυτό που λες ή κάνεις. Η ζωή μας είναι απλά μια αντανάκλαση των ενεργειών μας".

Αν θέλεις περισσότερη αγάπη στον κόσμο, δημιούργησε περισσότερη αγάπη στην καρδιά σου. Αν θέλεις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ομάδα σου, βελτίωσε τις ικανότητες σου. Η σχέση αυτή έχει την εφαρμογή της παντού, σε όλες τις όψεις της ζωής.

Μου πήρε καιρό να καταλάβω τη σπουδαιότητα του μηνύματος αυτής της ιστορίας. Σιγά-σιγά, όμως, άρχισα να βλέπω πόσο σημαντικό είναι να θυμόμαστε πως οτιδήποτε λέμε, ή κάνουμε έχει αποτέλεσμα που επιστρέφει σε εμάς.

Αν πούμε κάποια όμορφα πράγματα για κάποιον, τότε οι άλλοι συμπεριφέρονται με ευγνωμοσύνη, καλοσύνη και εμπιστοσύνη.

Αν πούμε άσχημα πράγματα για κάποιον-έστω και αν αυτά είναι αληθινά-βλέπουμε τους ανθρώπους να ανταποκρίνονται με καχυποψία, θυμό και αχαριστία.

• Γιατί άραγε να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Τι είναι αυτό που κάνει τη ζωή τόσο ανταποδοτική;
• Γιατί άραγε την ημέρα που δεν θα σεβαστούμε την υγεία μας, αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα μετά από λίγο καιρό να κρυολογήσουμε;
•  Γιατί άραγε τη μέρα που δεν θα σεβαστούμε τη φύση, αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να πλημμυρίσει το σπίτι μας;
• Γιατί άραγε την ημέρα που δεν θα τιμήσουμε τον λόγο που δώσαμε σε έναν άνθρωπο, αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να μας προδώσει κάποιος αγαπημένος μετά από λίγο καιρό;

Ποιες είναι οι μυστηριώδεις δυνάμεις του σύμπαντος που συνωμοτούν εναντίων μας σε τέτοιες περιπτώσεις;

Αν το καλοσκεφτούμε, θα δούμε πως οτιδήποτε σκεφτόμαστε, λέμε, ή κάνουμε προκαλεί δονήσεις, αναταράξεις, ενέργεια. Το καθετί έχει τις δικές του αλυσιδωτές αντιδράσεις ως επακόλουθο.

Η ζωή είναι το φαράγγι που διαβαίνουμε και οι σκέψεις, τα λόγια και οι πράξεις μας, τα ίχνη που αφήνουμε πάνω στο μονοπάτι που χαράζουμε. Ο κάθε ήχος, το κάθε ίχνος, αποτυπώνεται στο χώμα, στις πέτρες, στα χιόνια. Η φύση ακούει τους ρυθμούς μας. Η φύση έχει αυτιά. Κάπως έτσι δεν προκαλούνται στις Άλπεις οι χιονοστιβάδες; Κάπως έτσι δεν προκλήθηκε πρόσφατα το φονικό τσουνάμι;

Γι’ αυτό ας προσέχουμε τα βήματα των σκέψεων, των λόγων και των πράξεων μας, Γιατί έχουν ηχώ. Αντανακλούν επάνω μας. Επιστρέφουν πίσω σε εκείνον που τα δημιούργησε. Σε κάποιους επιστρέφουν σαν την καλοκαιρινή λιακάδα που ζεσταίνει την ψυχή και σε κάποιους άλλους σαν την άγρια χιονοστοιβάδα που την συνθλίβει!

• Η ζωή, σίγουρα, μας επιστρέφει όλα όσα της έχουμε προσφέρει στη διαδρομή. Γι’ αυτό ας είμαστε περισσότερο προσεκτικοί στο…περπάτημα.

Η δύναμη της ζωής

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα παιδάκι που ζούσε στην εξοχή με τους γονείς του. Μια μέρα ο παππούς πήρε το παιδί μαζί του στη λίμνη που ψάρευε και του ζήτησε να ρίξει μια πέτρα στο νερό. Το παιδί ακολούθησε τη συμβουλή του και αμέσως μετά ο παππούς του ζήτησε να παρατηρήσει τους κύκλους που προκαλεί η πέτρα λέγοντας, “Τώρα, μικρέ μου, θέλω να σκέφτεσαι ότι εσύ είσαι αυτή η πέτρα”. Και συνέχισε λέγοντας, “Μπορεί να δημιουργήσεις πολλές βουτιές στη ζωή σου, αλλά τα κύματα που προκαλούνται από αυτές τις βουτιές θ’ αναστατώνουν τη γαλήνη των πλασμάτων γύρω σου.

Να θυμάσαι ότι είσαι υπεύθυνος για ό,τι βάζεις μέσα στον κύκλο σου. Ο κύκλος αυτός θ’ αγγίξει πολλούς άλλους κύκλους. Θα πρέπει να ζεις με τρόπο που να επιτρέπει στο καλό που προβαίνει απ’ τον δικό σου κύκλο να στέλνει τη γαλήνη αυτής της καλοσύνης και στους άλλους. Η βουτιά που οφείλεται σε θυμό, ή ζήλια, θα στέλνει τα συναισθήματα αυτά και σε άλλους κύκλους. Είσαι υπεύθυνος για όλους τους κύκλους. Και για τους καλούς και για τους κακούς”.

Το μάθημα της σύντομης, αλλά περιγραφικής αυτής ιστορίας είναι ότι ο καθένας μας δημιουργεί την εσωτερική γαλήνη ή δυσαρμονία που ρέει από αυτόν στον κόσμο. Δεν μπορούμε να προσφέρουμε ειρήνη στον κόσμο αν ταρακουνιόμαστε από εσωτερικές διαμάχες, από μίση, από αμφιβολίες ή θυμούς. Εκπέμπουμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις που έχουμε μέσα μας, άσχετα αν τα εκφράζουμε με λόγια ή όχι. Οτιδήποτε δονείται μέσα μας, απλώνεται στον κόσμο γύρω μας, δημιουργώντας ομορφιά ή δυσαρμονία με όλους του άλλους κύκλους της ζωής.

Βλέπετε ότι το “έξω” σας διαμορφώνεται πρώτα μέσα σας. Ναι, είναι αλήθεια. Είναι γεγονός, Είναι αυτό που ονομάζω στα διάφορα σεμινάρια και συνεργασίες που έχω με όλων των ειδών τους ανθρώπους “Νόμο της Υποκειμενικής Πραγματικότητας”.

Ο πνευματικός αυτός νόμος υπαγορεύει πως οτιδήποτε εμείς θεωρούμε σαν αληθινό, γίνεται η δική μας πραγματικότητα, άσχετα αν αντικατοπτρίζει αντικειμενικά την αλήθεια ή όχι! Δεν είναι φοβερό; Κ όμως αυτή τη δύναμη την έχουν οι διεργασίες των σκέψεων μας που συνέχεια στροβιλίζονται μέσα στο μυαλό του καθενός από εμάς.

Οι σκέψεις μας γεννούν συμπεριφορές. Μας ωθούν στο να κάνουμε ή στο να μην κάνουμε πράγματα για τον εαυτό μας και για τους άλλους. Το θέμα είναι πως οτιδήποτε κάνουμε ή δεν κάνουμε, έχει ΠΑΝΤΑ αλυσιδωτές αντιδράσεις στους άλλους ανθρώπους που μας  περιστοιχίζουν. Υπάρχουν φορές που οι αλυσιδωτές αυτές αντιδράσεις είναι απρόβλεπτες και οδυνηρές. Να γιατί πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με αυτά που σκεφτόμαστε και που στην ουσία, κατευθύνουν τα όσα κάνουμε και προκαθορίζουν την εξέλιξη που θα πάρει η ίδια μας η ζωή.

• Γι’ αυτό από σήμερα και κάθε μέρα, ας προσπαθείτε να έχετε σκέψεις που να εναρμονίζονται μ’ αυτό που θέλετε να πετύχετε. Οι σκέψεις αυτές ας είναι πάντα καλές, ειρηνικές, δημιουργικές και αρμονικές με το περιβάλλον σας.

Είναι αυτό που λέει ο λαός μας ότι “εδώ είναι η κόλαση και ο παράδεισος” και για να ακριβολογήσω και τα δύο τους είναι μέσα μας! Εντός μας. Να λοιπόν πόσο δυνατοί είμαστε. Ας γίνουμε περισσότερο προσεκτικοί με τα δημιουργήματα μας.

Είναι στο χέρι μας να έχουμε μια ζωή ειρηνική και αρμονική και όχι μια ζωή γεμάτη από θύελλες άρνησης, θυμού και απελπισίας.

Μια μαμά για τον καθένα

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στους θετούς γονείς, 

που μας εμπνέουν με την αφοσίωση και την ευαισθησία τους

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι για να φτιάξεις οικογένεια. Όλοι έχουν κάτι κοινό: Την αγάπη και τη λαχτάρα να μοιραστείς το σπίτι σου και την καρδιά σου:

Ο Τσόκο ήταν ένα μικρό πουλί, που ζούσε ολομόναχο. Ευχόταν να είχε μανούλα, μα ποια θα μπορούσε να είναι η μαμά του;
Μια μέρα πήρε την απόφαση να βρει κι αυτός μια μαμά.

Πρώτα ο Τσόκο συνάντησε την κυρία Καμηλοπάρδαλη. “Ω, κυρία Καμηλοπάρδαλη!” φώναξε. “Είσαι κιτρινωπή όπως εγώ. Μήπως είσαι η μαμά μου;” “Λυπάμαι”, είπε η καμηλοπάρδαλη, “δεν έχω φτερά σαν κι εσένα, δεν είμαι η μαμά σου”.

Μετά ο Τσόκο συνάντησε την κυρία Πιγκουίνου. “Γειά σας κυρία Πιγκουίνου” φώναξε. “Εχετε φτερά όπως κι εγώ, μήπως είστε η μαμά μου;” “Λυπάμαι”, απάντησε εκείνη, “δεν έχω μεγάλα στρογγυλά μαγουλάκια όπως εσύ”.

Μετά ο Τσόκο πήγε στην κυρία Θαλάσσια Ελεφαντίνα. “Εχετε μεγάλα στρογγυλά μαγουλάκια όπως κι εγώ, μήπως είστε η μαμά μου;” τη ρώτησε. “Α, κοίτα” τον αποπήρε εκείνη, “δεν έχω πόδια με ρίγες όπως εσύ, γι΄ αυτό μη μ΄ενοχλείς”.

Οσο κι αν έψαξε ο Τσόκο δεν μπόρεσε να βρει μια μαμά που να ήταν σαν κι αυτόν.

Οταν λοιπόν είδε την κυρία Αρκούδα να μαζεύει μήλα, ήξερε πως δεν θα μπορούσε να είναι η μαμά του. Η κυρία Αρκούδα δεν του έμοιαζε καθόλου, μα καθόλου.

Ο Τσόκο ήταν τόσο λυπημένος, που άρχισε να κλαίει. “Μαμά, μαμά, θέλω μια μαμά, έχω ανάγκη από μια μανούλα”. Η κυρία Αρκούδα πήγε κοντά του για να δει τι συμβαίνει. Οταν άκουσε την ιστορία του Τσόκο αναστέναξε. “Αχ, αν είχες μανούλα τι θα έκανε;” τον ρώτησε. “Α, είμαι σίγουρος πως θα μ΄αγκάλιαζε” είπε ο Τσόκο. ”Κάπως έτσι;” ρώτησε η Αρκούδα κι έσφιξε στην αγκαλιά της τον Τσόκο. “Ναι, και είμαι σίγουρος πως θα με φιλούσε”. “Κάπως, έτσι;” ρώτησε η Αρκούδα και σήκωσε ψηλά τον Τσόκο δίνοντάς του ένα γερό φιλί.

“Ναι, και είμαι σίγουρος πως η μαμά μου θα μου τραγουδούσε και θα χόρευε μαζί μου για να είμαι χαρούμενος” είπε ο Τσόκο. “Κάπως έτσι;” απάντησε η Αρκούδα κι άρχισαν οι δυο τους να χορεύουν παρέα.

Οταν σταμάτησαν το χορό για να ξεκουραστούν, η Αρκούδα γύρισε προς το μέρος του Τσόκο και είπε: “Ξέρεις, θα μπορούσα να γίνω εγώ η μαμά σου”. “Εσύ;” φώναξε ο Τσόκο. “Μα δεν είσαι κιτρινωπή, ούτε έχεις φτερά, ούτε μεγάλα στρογγυλά μάγουλα, ούτε πόδια με ρίγες, όπως εγώ. “Ω, Θεέ μου, αν τα είχα όλα αυτά θα έδειχνα πολύ αστεία!”

“Λοιπόν”, είπε η Αρκούδα, “τα άλλα μου παιδιά με περιμένουν στο σπίτι. Γιατί δεν έρχεσαι κοντά μας για μηλόπιτα; Τι λες;” Η μηλόπιτα πάντα άρεσε στον Τσόκο, γι΄αυτό και την ακολούθησε. Οταν πλησίασαν, τα άλλα παιδιά της Αρκούδας έτρεξαν να τους προϋπαντήσουν. “Τσόκο από δω, τα άλλα μου παιδιά, ο Ιπποποταμούλης, ο Αλιγατορούλης και ο Γουρουνούλης”, έκανε τις συστάσεις η Αρκούδα.

Σε λίγη ώρα, η υπέροχη μυρωδιά της μηλόπιτας, τα γέλια και οι χαρές γέμισαν το σπίτι. Μετά το φαγητό η Αρκούδα αγκάλιασε με θέρμη και αγάπη όλα της τα παιδιά.

Ο Τσόκο ήταν πολύ ευτυχισμένος που η νέα του μανούλα ήταν έτσι όπως ήταν…

Πηγή: Keiko Kasza, A mother for Choco (Puffin Books, 1992). από newagemama

Ζήσε την κάθε στιγμή

Να αποθησαυρίζεις την κάθε στιγμή που διαθέτεις! Αυτό θα το κατορθώνεις στο έπακρο, κάθε φορά που θα την μοιράζεσαι με κάποιον πολύ σημαντικό άνθρωπο. Εκείνος, θα είναι οποιοσδήποτε πολύ σημαντικός, γιατί εσύ τον διάλεξες για να μοιραστείς μαζί του τη συγκεκριμένη στιγμή. Και να θυμάσαι: ''Ο χρόνος δεν περιμένει κανένα!'' 

Το ρολόι τρέχει . Κάνε σήμερα ότι καλύτερο και περισσότερο μπορείς

• Για να εκτιμήσεις την αξία ΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΥ ρώτησε τον σπουδαστή που έχασε μια χρονιά.
• Για να εκτιμήσεις την αξία ΕΝΟΣ ΜΗΝΑ ρώτησε μια μάνα που είχε πρόωρη γέννα.
• Για να εκτιμήσεις την αξία ΜΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ρώτησε τον εκδότη ενός εβδομαδιαίου περιοδικού.
• Για να εκτιμήσεις την αξία ΜΙΑΣ ΩΡΑΣ ρώτησε τους ερωτευμένους που προσμενούν να συναντηθούν.
• Για να εκτιμήσεις την αξία ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ρώτησε κάποιον που μόλις έχασε το τρένο.
• Για να εκτιμήσεις την αξία ΕΝΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟΥ ρώτησε κάποιον που μόλις γλίτωσε από ένα ατύχημα.
• Για να εκτιμήσεις την αξία ΕΝΟΣ ΧΙΛΙΟΣΤΟΥ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟΥ ρώτησε κάποιον που κέρδισε αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς.

Αναλαμβάνοντας δράση

Υπάρχουν κάποιες φράσεις που κάποιος θα πρέπει οπωσδήποτε να έχει χρησιμοποιήσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του. Δεν είναι περίπλοκες, δεν είναι....ποίηση, είναι όμως μικρές προτάσεις με μεγάλο νόημα.

1. «Πήρα μια απόφαση» - Η ευθύνη που εμπεριέχει αυτή η φράση, μετατρέπει οποιαδήποτε δραστηριότητα από αγγαρεία σε συνειδητή επιλογή.

2. «Αναρωτιέμαι» - Δώσε στον εαυτό σου χρόνο να σκεφτεί, ώστε να αξιοποιήσεις όσο το δυνατόν περισσότερο το χρόνο που ξοδεύεις για να κάνεις πράγματα.

3. «Σήμερα ήταν μια καλή μέρα» - Αρκεί να το πεις έστω μια φορά για να δεις τη ζωή σου πιο αισιόδοξα.

4. «Πιστεύω σε αυτό» -Είτε πρόκειται για το θεό, είτε για μια απλή ιδέα, πρέπει να δείξεις πίστη σε κάτι στη ζωή σου.

5. «Δεν έχω τελειώσει» - Μόνο εσύ αποφασίζεις πότε ένα κεφάλαιο έχει κλείσει στη ζωή σου.

6. «Σε ευχαριστώ που βοήθησες να γίνει πραγματικότητα αυτό» - Γιατί κανείς δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του σε αυτή τη ζωή και πάντα πρέπει να δείχνει ευγνωμοσύνη σε αυτούς που τον βοηθούν.

7. «Αρκετά!» - Πρέπει να ξέρεις που να βάζεις ο ίδιος τα όριά σου.

8. «Μπορώ και καλύτερα» - Μόλις το πεις, έχεις κάνει τη μισή διαδρομή για να το κάνεις και πραγματικότητα.

9. «Συγγνώμη» - Είναι πολύ λυτρωτικό όταν το λες και το εννοείς.

10. «Είσαι καταπληκτικός» - Άσε τον εαυτό σου να νιώσει θαυμασμό για κάποιον άλλο και θα νιώσεις πολύ πιο δυνατός.

11. «Έκανα το καλύτερο που μπορούσα» - Αν όντως είναι αλήθεια, θα νιώσεις πολύ περήφανος για τον εαυτό σου και όσα κατάφερες.

12. «Πως μπορώ να βοηθήσω;» - Είναι σημαντικό να νιώθεις ότι μπορείς να προσφέρεις στους άλλους. Άσε που έτσι εξασφαλίζεις ότι όταν πεθάνεις θα λείψεις σε πολύ κόσμο.

13. «Είμαι τυχερός» - Όταν συνειδητοποιήσεις ότι έχεις την τύχη με το μέρος σου, συνήθως την αξιοποιείς καλύτερα.

14. «Αυτό είναι λάθος» - Αν δεν το πεις ούτε μια φορά, σημαίνει ότι είσαι η προσωποποίηση της συγκεκριμένης δήλωσης.

15. «Παραιτούμαι» - Δεν αξίζουν τα πάντα το χρόνο και την ενέργειά σου και πολλές φορές δεν το αντιλαμβάνεσαι προτού μπεις σε μια δυσάρεστη κατάσταση.

16. «Δεν είναι πολύ όμορφο;» - Όσο περισσότερο παρατηρείς την ομορφιά του κόσμου που σε περιβάλλει, τόσο πιο ευτυχισμένος νιώθεις.

17. «Συγχαρητήρια - Μπράβο » - Αν το πεις χωρίς ίχνος ζήλιας, θα σε εκτιμήσεις ακόμα περισσότερο.

18. «Είμαι όμορφος» - Πρέπει να εκτιμήσεις εσύ πρώτα τον εαυτό σου για να το κάνουν μετά και οι γύρω σου.

19. «Αυτός είμαι» - Δέξου τον εαυτό σου όπως είναι και μην προσποιείσαι ότι είσαι κάτι άλλο.

20. «Θα το δοκιμάσω» - Σκέψου πόσο ανίκανος θα νιώσεις αν δεν δοκιμάσεις να κάνεις τίποτα στη ζωή σου.

21. «Δεν με νοιάζει» - Το να μπορείς να ξεχωρίζεις τί πραγματικά έχει σημασία για σένα είναι μια ικανότητα που θα προστατέψει όχι μόνο την ψυχική σου υγεία, αλλά και την ποιότητα της ζωής σου.

22. «Σε εμπιστεύομαι» - Όλοι χρειαζόμαστε συμμάχους σε αυτή τη δύσκολη ζωή.

23. «Δεν ξέρω πως να το κάνω» - Καλύτερα να παραδεχτείς την άγνοιά σου για κάτι και να μάθεις, παρά να προσποιηθείς ότι γνωρίζεις και τελικά να εκτεθείς.

24. «Σ'αγαπώ» - Όλοι θέλουν κατά βάθος να το πουν και όλοι θέλουν να το ακούσουν.

25. «Καταλαβαίνω» - Πιο σημαντικό από το να έχεις πάντα δίκιο, είναι το να έχεις πάντα επίγνωση.

Το αλφαβητάρι των αξιών

για να γίνουμε Άνθρωποι με Α κεφαλαίο

Μεγαλώνετε. Σιγά σιγά κάνετε όνειρα, θέτετε στόχους και προσπαθείτε να τους πραγματοποιήσετε. Οι γνώσεις όμως δεν είναι ποτέ αρκετές, αν δε στηρίζονται σε στέρεες βάσεις, σε αξίες.
Το παρακάτω μικρό αλφαβητάρι αναφέρεται στα θεμέλια που μπορούμε να βασιστούμε για να γίνουμε Άνθρωποι με Α κεφαλαίο. Ας το δούμε...

Ακρόαση

● Ακούω τους άλλους, προσεχτικά. Δεν τους διακόπτω ούτε σκέφτομαι τι θα πω μετά. Ενδιαφέρομαι ειλικρινά να μάθω την πραγματικότητά τους.
● Δε χρειάζεται να λέω πολλά, αλλά αυτά που λέω να έχουν ουσία.
● Εκτιμώ την αξία της σιωπής και της ακρόασης...
● Ακούω και τα μηνύματα του εαυτού μου, τα συναισθήματά μου, το σώμα μου.

Αποδοχή

● Αποδέχομαι τους άλλους. Δεν τους κατακρίνω, γιατί ποτέ δεν έχω όλα τα δεδομένα.
● Επιλέγω να βλέπω σε αυτούς το καλό. Δεν υιοθετώ κατακρίσεις ή κουτσομπολιά για κάποιο πρόσωπο· περιμένω να το γνωρίσω ο ίδιος.
● Όταν υπάρχει κάτι αρνητικό, δεν κριτικάρω το άτομο αλλά την πράξη του. Θυμάμαι πάντοτε ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
● Μια αρνητική πράξη στο παρελθόν δε χαρακτηρίζει κάποιον ούτε στο σύνολό του ούτε για πάντα.
● Προσέχω τις λέξεις που χρησιμοποιώ. Αν δεν έχω να πω κάτι καλό για κάποιον, καλύτερα να μην πω τίποτα!
● Προσπαθώ να βλέπω τα κοινά με τους άλλους, παρά τις διαφορές μας.
● Δεν κρίνω, για να μην κριθώ...

Αυτοεκτίμηση

● Επαινώ τον εαυτό μου. Εκτιμώ καθημερινά αυτά που κάνω και αυτό που είμαι. Αναγνωρίζω όλα τα καλά σημεία του χαρακτήρα μου, όλα τα ταλέντα μου και όλες τις δυνάμεις μου.
● Αποδέχομαι τις αδυναμίες μου, χωρίς να συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλους. Ο καθένας άλλωστε είναι μοναδικός. Επαινώ τον εαυτό μου σε κάθε μου προσπάθεια να γίνω καλύτερος, να εκπληρώσω το δυναμικό μου, που είναι απεριόριστο.

● Θυμάμαι ποιος είμαι και τι αξίζω Αρνούμαι τις αρνητικές σκέψεις που με κρίνουν αρνητικά (π.χ. «είμαι κουτός») και τις αντικαθιστώ με θετικές σκέψεις αποδοχής («είμαι έξυπνος, μπορώ να τα καταφέρω»).
● Όταν πιστεύω στον εαυτό μου, ανοίγω το δρόμο για να προχωρήσω μπροστά!

Γενναιοδωρία

● Ο πλούτος δεν είναι συγκέντρωση αγαθών αλλά στάση ζωής. Δεν προσφέρω στους άλλους μόνο υλικά αγαθά αλλά και το χρόνο μου, τη διάθεσή μου, τον καλό μου λόγο, το χαμόγελο και τη βοήθειά μου.
● Σκέφτομαι τους άλλους σε κάθε ευκαιρία. Όσο περισσότερα δίνω τόσο πλουσιότερος νιώθω, τόσο περισσότερα μου φέρνει η ζωή!

Διαίσθηση

● Πιστεύω στη διαίσθηση και στην προσωπική μου αλήθεια. Δεν παρασύρομαι από τις γνώμες των άλλων ούτε τους αφήνω να με κάνουν ό,τι θέλουν.
● Ακούω τη γνώμη των ατόμων που εμπιστεύομαι, ωστόσο δε θεωρώ τους άλλους πιο ικανούς ή πιο έξυπνους από εμένα. Κανείς δεν κατέχει το αλάνθαστο και κανείς δεν μπορεί να καθορίσει το μέλλον μου.
● Πιστεύω στην προσωπική μου αλήθεια, ακούω τη διαίσθησή μου και αναλαμβάνω την ευθύνη για τη ζωή μου...

Ειλικρίνεια

● Είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Παραδέχομαι τις αληθινές
μου σκέψεις, τα πραγματικά μου συναισθήματα. Μόνο μέσα από την ειλικρινή παραδοχή μπορώ να αλλάξω κάτι άσχημο πάνω μου.
● Όταν είμαι ειλικρινής, οι άλλοι με εμπιστεύονται κι εγώ εμπιστεύομαι τον εαυτό μου.
● Δε φοβάμαι να παραδεχτώ τα λάθη μου. Τα λάθη δε σημαίνουν ότι δεν έχω αξία! Θυμάμαι ότι αυτός που δεν κάνει λάθη είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα!
● Όταν νιώθω ασφαλής με τον εαυτό μου, δε φοβάμαι να πω την αλήθεια και στους άλλους.

Επιμονή

● Επιμένω σε ένα στόχο που αξίζει. Δεσμεύομαι σε ανθρώπους
που αξίζουν. Έχω στο μυαλό μου ότι για να αποδώσει μια προσπάθεια καρπούς χρειάζεται χρόνο, αφοσίωση και επιμονή.
● Όταν αναλαμβάνω μια ευθύνη, δεσμεύομαι να την ολοκληρώσω. Δεν αφήνω τις περιστασιακές απογοητεύσεις να με καταβάλλουν!
● Επιμένω να κάνω το καλύτερο που μπορώ κι έχω πίστη ότι κάτι καλό θα προκύψει στο τέλος!

Ευγένεια

● Οι κανόνες της ευγένειας είναι σημαντικοί για τη ζωή μου, την κάνουν αξιοπρεπή και πολιτισμένη. Εκφράσεις όπως «καλημέρα», «με συγχωρείτε», «ευχαριστώ», «παρακαλώ» δεν είναι παλιομοδίτικες αλλά απαραίτητες για την ποιότητα της καθημερινότητάς μου.
● Δε χρειάζεται να περιμένω να είναι ο άλλος ευγενικός. Δίνω πρώτος το παράδειγμα ενός πολιτισμένου ανθρώπου που σέβεται τον εαυτό του!
● Όταν διαμαρτύρομαι, το κάνω με ευγένεια και χρησιμοποιώ τον πληθυντικό –είναι και πιο αποτελεσματικό!

Ευγνωμοσύνη

● Μαθαίνω να εκτιμώ τα καλά που έχω τώρα και δεν γκρινιάζω για κάποιο άπιαστο μελλοντικό όνειρο!
● Αρνούμαι την γκρίνια. Τα καλά που έχω στη ζωή μου δεν είναι δεδομένα και είμαι καθημερινά ευγνώμων γι’ αυτά: είμαι υγιής και αρτιμελής, η χώρα μου δε βρίσκεται σε πόλεμο, έχω να φάω, υπάρχει η όμορφη φύση γύρω μου, υπάρχουν άνθρωποι που με αγαπούν,
μπορώ να βελτιωθώ, έχω τη δυνατότητα να μάθω, μπορώ να επικοινωνήσω και να μιλήσω ελεύθερα.
● Όσα καλά δεν εκτιμώ, ελαττώνονται. Όσα εκτιμώ, αυξάνονται. Εκτιμώ ακόμη και τις δυσκολίες, γιατί φέρνουν οφέλη που δε φαίνονται αμέσως (π.χ. δύναμη και υπομονή).

Σεβασμός

● Χρησιμοποιώ λέξεις που δείχνουν σεβασμό προς τους άλλους. Δεν κάνω ό,τι μου έρθει αλλά σκέφτομαι τις συνέπειες στους άλλους.
● Σέβομαι τα συναισθήματα των γύρω μου. Δεν ενοχλώ με θόρυβο. Μαζεύω τα πράγματά μου από τη διπλανή θέση του λεωφορείου πριν μου το ζητήσουν. Σέβομαι τα δημόσια αγαθά.
● Δεν κάνω αυτό που δε θα ήθελα να μου κάνουν.

Συγχώρεση

● Γνωρίζω πότε μου έχουν φερθεί άδικα, αλλά αυτό έχει να κάνει με εκείνους. Λέω αυτό που με πείραξε όταν είμαι ψύχραιμος, όμως δεν έχω ανάγκη για εκδίκηση.
● Μιλώ σε άτομο της εμπιστοσύνης μου για ό,τι με πλήγωσε και προχωρώ τη ζωή μου. Δεν αναλώνομαι να σκέφτομαι ξανά και ξανά κάποιο λυπηρό γεγονός, ούτε φτιάχνω σενάρια του τύπου «αν δεν είχε γίνει αυτό...»

● Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου, θρηνώ για τις απώλειες, μαθαίνω ό,τι μπορώ από την εμπειρία και προχωρώ μπροστά!
Συμπόνια
● Τα πιο προσωπικά συναισθήματα είναι και τα πιο κοινά. Όλοι μας έχουμε κοινή ανάγκη να αποφεύγουμε τον πόνο και να επιδιώκουμε την ευτυχία.
● Προσπαθώ να μπω στη θέση των άλλων και να αντιληφθώ πώς μπορεί να νιώθουν.● Η συμπόνια που νιώθω για όλα τα ζωντανά πλάσματα έχει πίστη και αισιοδοξία, όχι οίκτο.
● Προτιμώ τη συμπόνια στην πράξη μέσα από την εθελοντική προσφορά!

Συνεργασία

● Μαθαίνω να μοιράζομαι, να διεκδικώ και να υποχωρώ, όπου χρειάζεται.
● Η αξία της ομαδικής εργασίας είναι μεγαλύτερη από την αξία της πρωτιάς! Αντί να είμαι πρώτος και καλύτερος προτιμώ να είμαι μαζί με τους άλλους.

Υπομονή

● Κάνω υπομονή στις δυσκολίες της ζωής. Δε χρειάζεται να έχω πάντα την «αμοιβή» τώρα. Η ζωή δεν είναι fast food!
● Έχω υπομονή στις ουρές, στην κίνηση κτλ. Ποτέ δεν ξεσπώ τον εκνευρισμό μου στους άλλους. Έχω υπομονή, όταν οι άλλοι ανταποκρίνονται πιο αργά από όσο θα ήθελα.
● Η προσπάθεια έχει τη δική της αξία, ακόμη κι αν δεν έρθει το αποτέλεσμα που επιθυμώ. Μαθαίνω μέσα από τις εμπειρίες μου.
● Ζω το τώρα, όχι την προσδοκία!




ΚΕΙΜΕΝΟ: Βικτωρία Πρεκατέ

Βρες χρόνο

 

Βρες χρόνο για δουλειά -
αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.
Βρες χρόνο για σκέψη -
αυτό είναι η πηγή της δύναμης.
Βρες χρόνο για παιχνίδι -
αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.
Βρες χρόνο για διάβασμα -
αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.
Βρες χρόνο να είσαι φιλικός -
αυτό είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.
Βρες χρόνο για όνειρα -
αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ' αστέρια.
Βρες χρόνο ν' αγαπάς και ν' αγαπιέσαι -
αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.
Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρα σου -
είναι πολύ σύντομη η μέρα για να 'σαι εγωιστής.
Βρες χρόνο να γελάς -
αυτό είναι η μουσική της ψυχής.
Βρες χρόνο να είσαι παιδί -
για να νοιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.
Τ' όνειρο του παιδιού είναι η Ειρήνη.
Τ' όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη.
τα λόγια της αγάπης κάτω από τα δέντρα είναι η Ειρήνη....
Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα
κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.

 (Γιάννης Ρίτσος)

Μην ξεχνάς το παιδί

.

Σκέψου καλά και προσπάθησε να θυμηθείς...

Τότε που ήσουν μικρό παιδί...

Τότε που πήγαινες σχολείο...

Τότε που μάθαινες τα πρώτα σου γράμματα...

Τότε που έγραφες το πρώτο σου «Σκέφτομαι και Γράφω»...

Τότε που έσβηνες τις πρώτες σου λέξεις για να τις ξαναγράψεις...

...και τσαλάκωνες τη σελίδα του τετραδίου σου...  

Θυμάσαι πόσο λαχταρούσες να χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα;

Θυμάσαι πόσο στενοχωριόσουν όταν χτυπούσε το κουδούνι «για μέσα»;

Θυμάσαι τι ένιωθες όταν έτρεχες στο διάλειμμα χωρίς λόγο και σκοπό;

Θυμάσαι πώς ένιωθες όταν έβρισκες μπάλα σε ώρα διαλείμματος;

Θυμάσαι που θυμόσουν να φας μόλις χτυπούσε το κουδούνι για μάθημα;

Θυμάσαι πόσες φορές χτυπούσες στο σχολείο;

Θυμάσαι πόσο λερωμένος και ιδρωμένος γυρνούσες στο σπίτι;

Θυμάσαι τη χαρά που σε πλημμύριζε όταν έπεφτες κουρασμένος στο κρεβάτι και σκεφτόσουν τα διαλείμματα της επόμενης μέρας;

Προσπάθησε να μην ξεχνάς.

Μην τρομάζεις κάθε φορά που το παιδί σου έρχεται στο σπίτι με νερομπογιές στην μπλούζα του.

Μη σε πιάνει υστερία κάθε φορά που λέει: «με χτύπησε ο Γιώργος».

Μη χλωμιάζεις με την παραμικρή γρατζουνιά στο πόδι του.

Μην το απειλείς επειδή δεν τρώει πολύ στα διαλείμματα.

 Άσε το παιδί σου να τρέξει στην αυλή.

Άσε το παιδί σου να διεκδικήσει.

Άσε το παιδί σου να έχει φίλους.

 

Μην του στερείς την παιδική ζωή του.

Του είναι απαραίτητη.

Όλγα Παπακυριακίδου (νηπιαγωγός, akomaenapaidi.blogspot.com)