Ο φόβος

Σʼ ένα απόμακρο ορεινό χωριό, πέθανε ο αρχηγός του χωριού και η αρχηγία πέρασε στο γιό του. 

Ως τότε, οι άνθρωποι είχαν ζήσει πολλά χρόνια κάτω από τον έλεγχο μιας πελώριας σκιάς πάνω από το χωριό. 

Όποτε επιχειρούσε κάποιος να ελευθερωθεί, αυτή η μεγάλη σκιά εμφανιζόταν με βροντερή φωνή που αντηχούσε σʼ όλο το βουνό. 

Οι χωρικοί πάντοτε υποχωρούσαν στη θέα αυτής της σκοτεινής εικόνας.

Ο νεαρός, που ήταν τώρα αρχηγός, συνειητοποίησε ότι είχε έρθει η ώρα να αντιμετωπίσει αυτό το τέρας. 

Βγήκε έξω με μια ομάδα χωρικών και, μόλις εμφανίστηκαν στην άκρη του χωριού, παρουσιάστηκε η τεράστια σκιά. 

Αυτοί οπισθοχώρησαν τρομαγμένοι.

Ο νεαρός παρατήρησε πως η σκιά έγινε μεγαλύτερη και η φωνή δυνατότερη καθώς υποχωρούσαν. 

Σταμάτησε και τότε έκανε ένα γενναίο βήμα προς το μέρος της σκιάς.

Φάνηκε να γίνεται ελαφρά μικρότερη. 

Έκανε ακόμα ένα βήμα, και η άποψή του επιβεβαιώθηκε: 

η σκιά έγινε μικρότερη και η φωνή λιγότερο ισχυρή.

Συνέχισε να κινείται προς αυτή, μέχρι που στα πόδια του βρισκόταν η πηγή της σκιάς. 

Σήκωσε αυτό το μικρό εφήμερο αντικείμενο στο χέρι του και ρώτησε:

-«Ποιός είσαι;»

-«Ο Φόβος», ήταν η αδύναμη, ανίσχυρη απάντηση. 

Ο νέος έκλεισε το χέρι του κι ο Φόβος εξαφανίστηκε ολότελα...

Υλικά συναισθήματα

Ἐνῶ ἕνας ἄνδρας γυάλιζε τὸ νέο αὐτοκίνητό του, ὁ ἡλικίας τεσσάρων  ἐτῶν γιός του, 

πῆρε μία πέτρα καὶ γρατσούνισε μὲ γραμμὲς μέρος τοῦ αὐτοκινήτου.

Στὸ θυμὸ τοῦ ἀπάνω, ὁ ἄνδρας αὐτὸς πῆρε τὸ χέρι τοῦ παιδιοῦ του καὶ χρησιμοποιώντας ἕνα γαλλικὸ κλειδί, τὸ χτύπησε πολλὲς φορὲς .

Στὸ νοσοκομεῖο, τὸ παιδὶ ἔχασε ὅλα τὰ δάχτυλά του λόγω τῶν πολλαπλῶν σπασιμάτων. Ὅταν τὸ παιδὶ εἶδε τὸν πατέρα του μὲ τὰ παραπονεμένα μάτια τοῦ γεμάτα πόνο τὸν ρώτησε: " Μπαμπά... πότε τὰ δάχτυλά μου θὰ μεγαλώσουν πάλι; " Ο πατέρας βουβός, πῆγε πίσω στὸ αὐτοκίνητό του καὶ τὸ κλώτσησε πολλὲς φορὲς. Σκεπτόμενος αὐτὸ ποὺ ἔκανε, βρισκόμενος μπροστὰ στὸ αὐτοκίνητό του καὶ βλέποντας ξανὰ τὶς γρατζουνιές, ἀντιλήφθηκε ὅτι τὸ παιδὶ τοῦ εἶχε γράψει μὲ τὴν πέτρα "ΜΠΑΜΠΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ". 

Ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἀγάπη δὲν ἔχουν κανένα ὅριο. 

Ἐπιλέξτε την αγάπη γιὰ νὰ ἔχετε μίαν ὄμορφη και  καλὴ ζωή. 

Τὰ πράγματα ὑπάρχουν γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦνται, 

ἐνῶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι νὰ γιὰ νὰ ἀγαπηθοῦν.

Δέκα πράγματα που μου έμαθε ο Τσαρούχης.

Για το σπιτι

Το σπιτι ειναι ενας χωρος ιερος για συνουσιες και για αναποφευκτους θρηνους θανατων.

Για τη φιλια

Φιλια ειναι η συμφωνια δυο ανθρωπων εναντια σ'ολη την υπολοιπη ανθρωποτητα.

Για τη δικαιοσυνη

Ο,τι δεν τολμα να κανει η αδικια,γιατι ειναι αποτροπαιο,τολμα τελικα να το κανει η δικαιοσυνη.

Για την αγαπη

Οποιος αγαπα,θελει να σκλαβωσει.Ομως η καλυτερη αγαπη ειναι η κρυφη. Το καλυτερο ειναι να σ'αγαπουν,

οπως αγαπουν τη μοναξια.

Για την ανωτεροτητα

Το να τιμας τα ανωτερα πραγματα δεν σου δινει το δικαιωμα να ζεις κατα εναν κατωτερο τροπο.

Για τα εργα τεχνης

Τα εργα τεχνης που δειχνουν μη τελειωμενα, τελειωνουν μονα τους με τον καιρο.

Για το συνδικαλισμο

Συνδικαλισμος ειναι μια μορφη αδικιας των αδυνατων εις βαρος των δυνατων.

Για τους Χιωτες

Οταν ειπαν στους Χιωτες στρατιωτες ''πυρ'' για να πυροβολησουν τον εχθρο, αυτοι απαντησαν.

''Ηντα πυρ και ξεπυρ, εν θωρειτε οτι μπρος ειναι ανθρωποι;''

Για τους Ελληνες

Οι Ελληνες δεν τρωνε οσο πεινανε, αλλα οσο θα πεινουσαν οι κατοικοι του Μεσολογγιου και του Σουλιου.

Τρωνε εις μνημην αυτων.

Για την Ελλαδα

Στην Ελλαδα οι ανθρωποι φοβουνται μηπως υπερφαλαγγισθουν. Γι'αυτο, οταν καποιος εχει χαρισμα, διωκεται.

                                                                                                                    Γιάννης Παλλίκαρης

Η φωνή του παιδιού σου

Μητέρα μου,
Μη φοβάσαι να είσαι σταθερή μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.
Μη με παραχαιδεύεις. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνεις οτιδήποτε σου ζητώ. Σε δοκιμάζω μονάχα...
Μη με κάνεις να νιώθω πιο μικρό απ'οτι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το σπουδαίο.
Μη μου κάνεις παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο.Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πεις, αν μου μιλήσεις ηρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.
Μη δίνεις μεγαλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα ισα για να κερδίσω την προσοχή σου.
Μη μου δίνεις επιπολαιες υποσχέσεις. Νιώθω πολυ περιφρονημένο όταν δεν τις κρατάς.
Μη με αγνοείς όταν σου κάνω ερωτήσεις, γιατι σύντομα θα ανακαλύψεις πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από αλλού.
Μην προσπαθείς να με κανεις να πιστέψω πως εισαι τέλεια ή αλανθαστη.
Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω ότι δεν είσαι ούτε το ένα, ούτε το άλλο..
Μη διανοηθείς ποτέ πως θα πέσει η υπόληψη σου, αν μου ζητήσεις συγγνώμη. 

Μια τίμια αναγνώριση ενός λάθους σου, δημιουργεί πολυ θερμά αισθήματα απέναντί σου.
Μη ξεχνάς πόσο γρήγορα μεγαλώνω,θα πρέπει να σου είναι δύσκολο να κρατήσεις το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπάθησε σε παρακαλώ.
Μη ξεχνάς πως δεν μπορώ να αναπτυχθώ χωρίς πολύ κατανόηση κι αγάπη.

Αυτό όμως δεν χρειαζεται να στο πω, έτσι δεν είναι;
Το παιδί σου!!!!!!!!!!

Ευχαριστώ την ΄Εφη Χαραλαμπίδου που μου το έστειλε και την φίλη της!

Σκόρπιες συμβουλές και σκέψεις

1. «Να αποτελείς την αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο»

Εάν αλλάξεις τον εαυτό σου, θα αλλάξεις τον κόσμο σου. Εάν αλλάξεις τον τρόπο σκέψης σου, τότε θα αλλάξουν οι ενέργειές σου, αλλά και το πώς αισθάνεσαι. Και με αυτόν τον τρόπο ο κόσμος γύρω σου θα αλλάξει. Όχι μόνο γιατί πλέον θα βλέπεις το περιβάλλον σου μέσω νέων «φακών» σκέψης και συναισθημάτων, αλλά και γιατί η αλλαγή μέσα σου μπορεί να σου επιτρέψει να αναλάβεις δράση με τρόπους που δεν είχες ποτέ φανταστεί.

2. «Κανείς δεν μπορεί να με πειράξει χωρίς την άδειά μου»

Το τι νιώθεις και το πώς αντιδράς σε κάτι, είναι πάντα δική σου επιλογή. Μπορεί να υπάρχει ένας «κανονικός» ή ένας κοινός τρόπος αντίδρασης σε διαφορετικά πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι μπορείς να επιλέξεις τις δικές σου σκέψεις, αντιδράσεις και συναισθήματα σχεδόν στα πάντα. Δεν χρειάζεται να πανικοβάλλεσαι, να αντιδράς υπερβολικά ή αρνητικά. Τουλάχιστον όχι κάθε φορά και όχι άμεσα. Μερικές φορές, αντιδρούμε αντανακλαστικά και όχι συνειδητά.

3. «Ο αδύναμος δεν μπορεί ποτέ να συγχωρήσει. Η συγχώρεση είναι το χαρακτηριστικό του ισχυρού»

«Το '‘οφθαλμόν αντί οφθαλμού’' μπορεί να οδηγήσει μόνο στο να τυφλωθεί όλος ο κόσμος»

Το να καταπολεμάς το κακό με κακό δε πρόκειται να σε βοηθήσει. Μπορείς πάντα να επιλέγεις τον τρόπο αντίδρασής σου στις καταστάσεις. Όταν ενσωματώσεις αυτόν τον τρόπο σκέψης στη ζωή σου, τότε θα μπορείς να αντιδράς με ένα τρόπο που θα είναι πιο χρήσιμος για εσένα και για τους άλλους. Έχεις συνειδητοποιήσει ότι με το να συγχωρείς και να ξεχνάς το παρελθόν, θα προσφέρεις σε εσένα και τους γύρω σου μία μεγάλη υπηρεσία; Το να σπαταλάς το χρόνο σου σε αρνητικές εμπειρίες, από τη στιγμή που έχεις πάρει όλα τα μαθήματα από αυτές, δεν θα σου προσφέρει τίποτα. Το πιο πιθανό θα είναι να προκαλέσεις στο εαυτό σου περισσότερο πόνο και να τον παραλύσεις καθιστώντας τον ανίκανο να αναλάβει δράση όταν θα πρέπει.


4. «Δεν θέλω να προβλέπω το μέλλον. Είμαι αφοσιωμένος στην παρούσα στιγμή. Δεν έχω τον έλεγχο της επόμενης στιγμής, αλλά μόνο της παρούσης»

 
Ο καλύτερος τρόπος να ξεπεράσεις την εσωτερική αντίσταση, που συχνά μας σταματάνε από τη δράση, είναι να μένεις στο παρόν όσο το δυνατόν περισσότερο και να έχεις αποδοχή. Γιατί; Επειδή, όταν ζεις στο παρόν, δεν ανησυχείς για την επόμενη στιγμή που ούτως ή άλλως δεν μπορείς να ελέγξεις.. Έτσι, η αντίσταση για δράση από σένα -που προέρχεται από την προβολή αρνητικών μελλοντικών συνεπειών ή από αποτυχίες στο παρελθόν- χάνει τη δύναμή της, και γίνεται ευκολότερο και να δράσεις και να μένεις συγκεντρωμένος στη στιγμή ώστε να αποδίδεις καλύτερα.

5. «Είναι ανόητο να είσαι πολύ σίγουρος για την σοφία σου. Είναι υγιές να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι και οι ισχυρότεροι μπορεί να αποδυναμωθούν και οι σοφότεροι μπορεί να σφάλλουν»


Όταν θεοποιείς ανθρώπους -ακόμη κι αν έχουν καταφέρει εκπληκτικά πράγματα- κινδυνεύεις να αποστασιοποιηθείς από αυτούς. Συχνά αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι εσύ δεν θα μπορούσες ποτέ να πετύχεις παρόμοια κατορθώματα. Είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι κι αυτοί είναι ανθρώπινα πλάσματα όπως εσύ, άσχετα με το τι έχουν καταφέρει.

6. «Πρώτα θα σε αγνοήσουν, μετά θα γελάσουν με σένα, μετά θα σε πολεμήσουν, και τότε κέρδισες»

Να είσαι ανθεκτικός στα σαμποτάζ που σου στήνει ο ίδιος σου ο εαυτός. Μόνο τότε, η εσωτερική σου αντίσταση θα ασθενήσει και θα σε επισκέπτεται όλο και λιγότερο. Βρες αυτό που πραγματικά θέλεις να κάνεις και τότε θα βρεις και το εσωτερικό κίνητρο για να συνεχίσεις. Ένας λόγος που ο Γκάντι είχε τόσο μεγάλη επιτυχία με την μέθοδό της μη βίας, ήταν ότι ο ίδιος και οι οπαδοί του δεν παραιτήθηκαν ποτέ.

7. «Βλέπω μόνο τις αρετές των ανθρώπων. Αφού δεν είμαι αλάθητος, δεν θα αναλύσω τα λάθη των άλλων»

Όλοι έχουμε κάτι καλό μέσα μας. Αν στοχεύεις στη βελτίωση τότε είναι χρήσιμο να επικεντρώνεσαι στις καλές πλευρές των ανθρώπων. Όταν εστιάζεις στα θετικά στοιχεία των άλλων, έχεις ακόμα ένα κίνητρο για να τους βοηθήσεις. Με το να βοηθάς τους άλλους δεν κάνεις μόνο την δική τους ζωή καλύτερη. Με τον καιρό παίρνεις πίσω ότι έδωσες, ενώ οι άνθρωποι που βοήθησες τείνουν περισσότερο να βοηθήσουν άλλα άτομα. Έτσι, όλοι μαζί, δημιουργείτε μια θετική αλλαγή που δυναμώνει.

8. «Ευτυχία είναι όταν αυτά που σκέπτεσαι, αυτά που λες και αυτά που κάνεις, βρίσκονται σε αρμονία μεταξύ τους»

«Να στοχεύεις στην πλήρη αρμονία της σκέψης, των λόγων και των πράξεων. Να στοχεύεις στο να εξαγνίζεις τις σκέψεις σου και όλα θα είναι καλά».

Μία από τις καλύτερες συμβουλές για την βελτίωση των κοινωνικών δεξιοτήτων είναι να συμπεριφέρεσαι με συνέπεια και να επικοινωνείς με αυθεντικό τρόπο. Στους ανθρώπους αρέσει αυτό και ο νους γαληνεύει όταν οι σκέψεις, τα λόγια και οι πράξεις είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένες. Όταν είσαι αληθινός δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα γιατί η γλώσσα του σώματός σου και ο τόνος της φωνής σου -τα οποία κάποιοι λένε ότι είναι το 90% της επικοινωνίας- είναι συντονισμένα με τις σκέψεις σου.


9. «Η συνεχής ανάπτυξη είναι ο νόμος της ζωής. Αυτός που προσπαθεί να διατηρήσει τα δόγματά του για να φαίνεται συνεπής στους άλλους, οδηγεί τον εαυτό του σε λάθος δρόμο»

Υπάρχουν φορές που είσαι ασυνεπής ή που δίνεις την εντύπωση πως δεν ξέρεις τι κάνεις. Αυτό είναι προτιμότερο από το να προσπαθείς να διατηρείς παλιές απόψεις που ξέρεις ότι είναι λανθασμένες από φόβο μην σε κρίνουν οι άλλοι. Μην το κάνεις. Επέλεξε να αναπτύξεις την σκέψη σου και να εξελιχθείς.

Iπποκράτης και Σωκράτης

  
  Κάποιος αριστοκρατικής καταγωγής υπενθύμιζε στον Σωκράτη την άσημη καταγωγή του. Ο φιλόσοφος του απάντησε:
“Αν εγώ πρέπει να ντρέπομαι για τους άσημους προγόνους μου, οι υπέροχοι πρόγονοί σου πρέπει να νιώθουν ντροπή για σένα, τον ανάξιο απόγονό τους”.

     Προσπαθούσε κάποιος να πείσει τον Ιπποκράτη να πάει στη Περσία να δει τον Ξέρξη που ήταν, όπως έλεγε “καλός βασιλιάς”.
Ο Ιπποκράτης αρνήθηκε λέγοντας: 

“Δεν χρειάζομαι καλό άνθρωπο που να κυριαρχεί επάνω μου”.

 

πηγή: Αρχαία ελληνική γραμματεία, Σωκράτης Γκίκας

Tα μήλα

 

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας βασιλιάς πού ήταν πολύ πλούσιος και πολύ καλός. Κάθε πρωί πήγαινε στην αίθουσα των ακροάσεων του παλατιού του και άκουγε με προσοχή και συγκα­τάβαση τα προβλήματα των υπηκόων του. Οι περισσότεροι από αυτούς του προσέφεραν και ένα δώρο, ό καθένας με τις δυνατότη­τες του. Πίσω από τον θρόνο του βασιλιά στεκόταν όρθιος ο θησαυροφύλακας, στον όποιο παρέδιδε ο βασιλιάς το δώρο πού του προσφερόταν, και αυτός το μετέφερε στο θησαυροφυλάκιο.

Κάθε πρωί περνούσε μπροστά από τον βασιλιά και ένας τα­πεινός άνθρωπος, ο οποίος όμως δεν ζητούσε τίποτε, μόνο προσέ­φερε στον βασιλιά ως δώρο ένα μήλο. Ο βασιλιάς αδιάφορος για το ευτελές δώρο το παρέδιδε στον θησαυροφύλακά του και αυτός περιφρονητικά το πετούσε μέσα από ένα φεγγίτη στο υπόγειο.

Ο ταπεινός ανθρωπάκος έκανε αυτή τη δουλειά κάθε ημέρα επί πολλά χρόνια, χωρίς να του δώσει κανείς σημασία. Επάνω στο δέκατο χρόνο, ένα παρόμοιο πρωινό ακροάσεων, παρουσιάστη­κε έξαφνα μπροστά στο θρόνο του βασιλιά ο πίθηκος του. Είχε ξε­φύγει από τα πίσω διαμερίσματα των γυναικών, όπου τον κρα­τούσαν οι ευνούχοι για να διασκεδάζουν οι ευνοούμενες του βασι­λιά. Ο πίθηκος πού διέκρινε αμέσως τον βασιλιά μέσα από το πλήθος των υπηκόων έτρεξε προς αυτόν και κάθισε στον βραχίονα του θρόνου του. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή περνούσε ο ταπεινός μας άνθρωπος και παρέδιδε στον άρχοντα του τόπου το καθιερω­μένο μήλο και αμέσως εξαφανίστηκε μέσα στο πλήθος. Προτού ο βασιλιάς προλάβει να δώσει το ευτελές δώρο στον θησαυροφύλακα του, το αρπάζει ο πίθηκος και το δαγκώνει για να το φάει. Ό­μως τα δόντια του προσέκρουσαν σε σκληρό αντικείμενο. Το αντε­λήφθη ο βασιλιάς, παίρνει το μήλο από το στόμα του πιθήκου και με τα χέρια του το ανοίγει στα δυο. Και τί να δεί. Στό κέντρο υπήρχε ένα θαυμάσιο διαμάντι! Ρωτάει αμέσως τον θησαυροφύλακα, πού έρριχνε τα προηγούμενα μήλα. Ό θησαυροφύλακας του είπε στο υπόγειο και τρέχουν και οι δυο προς τα εκεί. Και τί να δουν! Ένας μεγάλος σωρός από αστραφτερά διαμάντια ανάμεσα σε σαπισμένα μήλα...

Το παραμύθι, λοιπόν, λέει πως κάθε ήμε­ρα της ζωής μας έρχεται προς εμάς ταπεινή και χωρίς να μας ζητήσει τίποτε μας προσφέρει σιωπηλά το πολύτιμο δώρο της, που εμείς με τα θεσμικά κριτήρια μας το θεωρούμε ευτελές και το απορρίπτουμε. Και νομίζουμε πώς τα κριτήρια μας είναι άσφαλτα, επειδή είναι βασιλικά. Και διακοσμούμε το εξωτερικό παλάτι της υπάρξεως μας με φανταχτερά αλλά ψεύτικα τεχνήμα­τα, ενώ ο θησαυρός πού μας προσφέρουν τα απλά φυσικά πράγμα­τα της κάθε ημέρας της ζωής μας σαπίζει αχρησιμοποίητος στα υπόγεια της ψυχής μας. Μόνο ένα τυχαίο περιστατικό - η δια­φυγή του πιθήκου από άλλες πτέρυγες του παλατιού μας - θα μας οδηγήσει στην αυτογνωσία. Στήν εποχή μας ο άν­θρωπος νιώθει βασιλιάς, αφού υπέταξε τη φύση και πλούτισε από τους θησαυρούς της. Κι ωστόσο, ο πραγματικός θησαυρός δεν υπάρχει στα μεγάλα και τα βασιλοπρεπή. Υπάρχει στις απλές προσφορές των ταπεινών ωρών της ζωής μας. Τις οποίες περιφρο­νούμε. Και ματαίως η κάθε ημέρα μας θα μας προσφέρει το μήλο με τα διαμάντια. Οι μετρημένες ημέρες της ζωής μας είναι οι ίδιες διαμάντια. Η άπειρη αξία τους όμως μας διαφεύγει.

Χρήστος Μαλεβίτσης

Μια παρτίδα σκάκι

Το σκάκι δεν είναι ένα απλό παιχνίδι . Κατά πολλούς πρόκειται για μια μικρογραφία της ζωής.

''Απέναντί μας βρίσκεται πάντα ένας άνθρωπος που έχει τις ίδιες πιθανότητες μ’ εμάς στο σωστό και το λάθος. Η νίκη ανήκει σε αυτόν που κάνει τα λιγότερα λάθη. Η σωστή κίνηση του αντιπάλου μας είναι μια πρόκληση για τη δική μας σωστή κίνηση . Αν  η σωστή κίνηση ακολουθείται από σωστή κίνηση , υπάρχει ομορφιά , αρμονία, απόλαυση… Δεν έχω ποτέ συγκινηθεί από μια λάθος κίνηση του αντιπάλου ή δική μου. Άλλο αν συχνά  υποπίπτω σε λανθασμένες κινήσεις. Το λάθος όμως είναι ένα είδος μουτζούρας. Το σωστό είναι η ομορφιά…"

                                                                          Κασπάρωφ

νομοτέλεια

Ένας καθηγητής Βιολογίας εξηγούσε στους μαθητές του πώς μια κάμπια γίνεται πεταλούδα.Τους είπε λοιπόν ότι, κατά τις επόμενες δύο ώρες, η πεταλούδα θα προσπαθούσε να βγει από το κουκούλι και αφού τόνισε ότι κανείς δεν πρέπει να τη βοηθήσει, έφυγε.
Οι μαθητές περίμεναν και κάποια στιγμή άρχισε η διαδικασία.
Η πεταλούδα προσπαθούσε να βγει από το κουκούλι, όταν ένας από τους μαθητές τη λυπήθηκε και αποφάσισε να τη βοηθήσει παρά τις ρητές εντολές του καθηγητή.
Έσπασε λοιπόν το κουκούλι και η πεταλούδα, η οποία δεν χρειαζόταν πια να καταβάλει καμία προσπάθεια, λίγο αργότερα πέθανε.
Όταν επέστρεψε ο καθηγητής και του είπαν τι είχε συμβεί, εξήγησε στον μαθητή ότι, στην πραγματικότητα, βοηθώντας την πεταλούδα, τη σκότωσε, γιατί, σύμφωνα με τον νόμο της φύσης, η προσπάθεια της πεταλούδας να βγει από το κουκούλι τη βοηθά να δυναμώσει τα φτερά της.
Ο μαθητής της στέρησε την προσπάθεια και έτσι, η πεταλούδα πέθανε. 

Ας εφαρμόσουμε την ίδια αρχή και στη ζωή μας, επειδή τίποτα αξιόλογο δεν κατακτάται χωρίς προσπάθεια.

Ο τοίχος

Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες. Το κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο. Οι άντρες κατέληξαν να μιλούν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το πού είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικό του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.

Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.

Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι-χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά. Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περιέγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας , μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.

Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα του να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο. Άρχισε να αποστρέφεται το συγκάτοικό του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση. Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του. Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρισκόταν δίπλα στο παράθυρο. Εκείνη με πολλή προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος. Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του. Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος.

Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πώς μπορούσε ο συγκάτοικός μου να βλέπει όλα αυτά που μου περιέγραψε; Πώς μπορούσε να μου μιλάει για τόση ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος; Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο!

Εάν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι , πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.

Eυχαριστώ τ  Δ.Ζ. που μου το έδωσε ..