Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Υλικά συναισθήματα


Ἐνῶ ἕνας ἄνδρας γυάλιζε τὸ νέο αὐτοκίνητό του, ὁ ἡλικίας τεσσάρων  ἐτῶν γιός του, 
πῆρε μία πέτρα καὶ γρατσούνισε μὲ γραμμὲς μέρος τοῦ αὐτοκινήτου.
Στὸ θυμὸ τοῦ ἀπάνω, ὁ ἄνδρας αὐτὸς πῆρε τὸ χέρι τοῦ παιδιοῦ του καὶ χρησιμοποιώντας ἕνα γαλλικὸ κλειδί, τὸ χτύπησε πολλὲς φορὲς .
Στὸ νοσοκομεῖο, τὸ παιδὶ ἔχασε ὅλα τὰ δάχτυλά του λόγω τῶν πολλαπλῶν σπασιμάτων. Ὅταν τὸ παιδὶ εἶδε τὸν πατέρα του μὲ τὰ παραπονεμένα μάτια τοῦ γεμάτα πόνο τὸν ρώτησε: " Μπαμπά... πότε τὰ δάχτυλά μου θὰ μεγαλώσουν πάλι; " Ο πατέρας βουβός, πῆγε πίσω στὸ αὐτοκίνητό του καὶ τὸ κλώτσησε πολλὲς φορὲς. Σκεπτόμενος αὐτὸ ποὺ ἔκανε, βρισκόμενος μπροστὰ στὸ αὐτοκίνητό του καὶ βλέποντας ξανὰ τὶς γρατζουνιές, ἀντιλήφθηκε ὅτι τὸ παιδὶ τοῦ εἶχε γράψει μὲ τὴν πέτρα "ΜΠΑΜΠΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ". 


Ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἀγάπη δὲν ἔχουν κανένα ὅριο. 
Ἐπιλέξτε την αγάπη γιὰ νὰ ἔχετε μίαν ὄμορφη και  καλὴ ζωή. 
Τὰ πράγματα ὑπάρχουν γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦνται, 
ἐνῶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι νὰ γιὰ νὰ ἀγαπηθοῦν.

1 σχόλιο:

  1. Τρελάθηκα ......, Α! και κάτι ακόμη που κάνει όπως μου είπαν μόνο ο Λεοντόκαρδος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή