Απύθμενο κενό

Δεν θυμάμαι πως έγινε αυτό. Ξέρω πως σκόνταψα και μετά αποκιμήθηκα.

Ξύπνησα σε ένα πολύ περίεργο μέρος, νομίζω το λένε "Ελλάδα του σήμερα".

Δεν είμαι σίγουρη, μα νομίζω πως έτσι είναι. Δεν ξέρω τι γυρεύω εδώ. Βλέπω νέους σκεπτικούς και να κλαίνε. Γιατί; Κάτι λένε... Κάτι ψιθυρίζουν...

Κατάφερα. να ξεχωρίσω μία πρόταση, τέσσερις λέξεις:

"Εγώ, πού θα ζήσω;"

Σκόνταψα κι έπεσα ξανά. Πέφτω όμως για πολλή ώρα.. Βρήκα το απύθμενο κενό. Κι όλο πέφτω...

Προσγειώθηκα ανώμαλα μαζί με άλλους, χιλιάδες.
Τόλμησα να σηκώσω το κεφάλι μου ψηλά στον ουρανό. Είδα την κυρα-Εξουσία να μου γελάει ειρωνικά. Την χαιρέτησα με ανοιχτά τα δάχτυλά μου. Γέλασε πιο δυνατά. Μ' έσπρωξε κι έπεσα. Όλοι εξοργίστηκαν. Ξαναγέλασε. Τότε μας έριξε όλους κάτω.
Ε λοιπόν, όχι, εγώ δεν θα γίνω το παιχνιδάκι της. Αρκετά έπαιξε, καιρός να ωριμάσει. Οι χιλιάδες έγιναν δισεκατομμύριοι. Ούτε αυτοί θέλουν να εξαπατηθούν άλλο πια. Κοιτάζω στα δεξιά μου. Βλέπω λευκή μπογιά. Αρχίζω να βάφω τον μαύρο τοίχο. Του αλλάζω χρώμα. Σιγά-σιγά μ' ακολούθησαν όλοι. Τα καταφέραμε. Όλα είχαν ντυθεί στα λευκά. Κι εμείς επίσης.

Να 'την η κυρα-Εξουσία, έρχεται. Μισοκλείνει τα μάτια της, δεν μπορεί να δει καλά. Έφτασε κοντά μας. Αρχίζει να ουρλιάζει σαν δαιμονισμένη. Τρέχει να ξεφύγει. Δεν προλαβαίνει. Μια φωτεινή αχτίδα την αποτέφρωσε.

Η δεσποινίς αγάπη μας βοήθησε. Χαίρομαι που όλα τα έθνη γίναμε ένα.
Ο γερο-Χρόνος όλα τα γιάτρεψε.

Κρυώνω. Ανοίγω τα μάτια. Είμαι ξαπλωμένη στο έδαφος.

Τώρα θυμήθηκα. Σκόνταψα. Δυστυχώς όλα αυτά ήταν ένα όνειρο. Με καλωσόρισε η σκληρή πραγματικότητα.

Εντάξει. Τι να κάνουμε; Μπόρα είναι, θα περάσει.

Κι αν δεν περάσει.. Θα κοιμηθώ. Βλέπω όμορφα όνειρα.

Αν θέλετε, ελάτε κι εσείς στα όνειρά μου.

Όλοι οι καλοί χωράνε.

Στην αίθουσα αναμονής

Μια νεαρή κυρία περίμενε την πτήση της στην αίθουσα αναμονής ενός μεγάλου αερολιμένα. Επειδή έπρεπε να περιμένει πολλές ώρες, αποφάσισε να αγοράσει ένα βιβλίο για να περάσει η ώρα. Αγόρασε επίσης κι ένα πακέτο μπισκότα. Κάθισε σε μια πολυθρόνα στην αίθουσα vip του αερολιμένα για να διαβάσει με ησυχία.

Δίπλα από την πολυθρόνα βάζει τα μπισκότα της, ενώ ένας άνδρας που κάθισε στο διπλανό κάθισμα άνοιξε το περιοδικό του και άρχισε να διαβάζει.

Όταν πήρε το πρώτο μπισκότο, ο άνδρας πήρε κι αυτός άλλο ένα. Αισθάνθηκε ενοχλημένη αλλά δεν είπε τίποτα. Σκέφτηκε: « Τι νεύρα έχω! Εάν ήμουν σε κατάλληλη διάθεση θα τον χτυπούσα που τόλμησε! » Για κάθε μπισκότο που έπαιρνε, ο άνδρας έπαιρνε κι αυτός άλλο ένα. Αυτό την εξαγρίωνε, αλλά δεν θέλησε να κάνει σκηνή. Όταν έμεινε μόνο ένα μπισκότο σκέφτηκε: « Α, τι θα κάνει αυτός ο καταχραστής τώρα? »

Τότε ο άνδρας παίρνει το τελευταίο μπισκότο, το κόβει στη μέση, δίνοντας της το ένα μισό.« Α, αυτό ήταν πάρα πολύ! Ήταν πολύ, πάρα πολύ θυμωμένη τώρα! » Σε μια στιγμή, πήρε το βιβλίο της, τα πράγματα της και όρμησε στην αίθουσα επιβίβασης. Όταν κάθισε στο κάθισμα της μέσα στο αεροπλάνο, έψαξε την τσάντα της για να πάρει τα γυαλιά της, και προς μεγάλη της έκπληξη, το πακέτο με τα μπισκότα της ήταν εκεί, άθικτο, κλειστό!

Αισθάνθηκε τόσο ντροπιασμένη! Συνειδητοποίησε ότι έκανε λάθος... Είχε ξεχάσει ότι τα μπισκότα της δεν τα είχε βγάλει από την τσάντα της. Ο άνδρας είχε μοιραστεί τα μπισκότα του με αυτήν, χωρίς κανένα αίσθημα θυμού ή πίκρας.. ενώ αυτή ήταν πολύ θυμωμένη, σκεπτόμενη ότι μοιραζόταν τα μπισκότα της μ΄αυτόν.

Και τώρα δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να εξηγήσει…ούτε να ζητήσει συγνώμη.

Υπάρχουν 4 πράγματα που δεν μπορείτε να ανακτήσετε:

Η πέτρα αφού έχει ριχθεί!

Η λέξη αφού έχει ειπωθεί!

Η ευκαιρία αφού έχει χαθεί!

Ο χρόνος αφού έχει περάσει!

Η μαργαρίτα κι ο εγωισμός

— Είμαι μια μαργαρίτα σε ένα λιβάδι με μαργαρίτες... Αλλά μέσα σε τόσες άλλες... είναι αδύνατο να προσέξει κανείς την ομορφιά μου.

Ένας άγγελος άκουσε τι σκεφτόταν η μαργαρίτα και σχολίασε:

— Μα είσαι τόσο όμορφη...

— Θέλω να είμαι μοναδική...

Για να μην ακούει παράπονα ο άγγελος, τη μετέφερε στην παραλία μιας πόλης... Μέρες μετά επισκέφτηκε την περιοχή ένας δημοτικός σύμβουλος, με τον κηπουρό για να την αναπλάσουν.

— Δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον εδώ... σκάψτε το χώμα και φυτέψτε παντού γεράνια.

— Μισό λεπτό ούρλιαξε η μαργαρίτα... θα με σκοτώσετε...

— Αν υπήρχαν κι άλλες σαν κι εσένα, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα ωραίο παρτέρι...

Απάντησε ο δημοτικός σύμβουλος:

— Είναι αδύνατον όμως να βρεθούν μαργαρίτες εδώ γύρω και εσύ μόνη σου δεν κάνεις έναν κήπο...

Αμέσως μετά ξερίζωσε τη μαργαρίτα...!

paulo coelho

Πώς να δείξετε στα παιδιά την αγάπη σας

Οι συμβουλές της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (ΑΑΡ) μπορεί να σας βοηθήσουν.

• Να χρησιμοποιείτε θετικές λέξεις όταν μιλάτε με το παιδί σας.

• Να αποκρίνεστε αμέσως και με αγάπη στις σωματικές και συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού, εξαλείφοντας από το γονεϊκό λεξιλόγιό σας όσες λέξεις το κάνουν να αισθάνεται μειονεκτικά ή το πληγώνουν.

• Διδάξτε στο παιδί σας την ευγένεια, δίνοντας πρώτοι εσείς το καλό παράδειγμα. Να χρησιμοποιείτε, κατ' ιδίαν και δημοσίως, εκφράσεις και λέξεις όπως «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ», «θα μπορούσες», «συγγνώμη».

• Όταν το παιδί σας είναι θυμωμένο, σε κακή διάθεση ή αντιδραστικό, αγκαλιάστε το, μιλήστε του τρυφερά, φιλήστε το ή κάνετε οποιαδήποτε άλλη κίνηση τρυφερότητας έχετε συνηθίσει μαζί του. Και συζητήστε μαζί του για να μάθετε τι ευθύνεται για την συμπεριφορά του.

• Να χρησιμοποιείτε μη βίαιες μορφές πειθαρχίας. Οι γονείς πρέπει να καθιερώσουν επιβραβεύσεις και περιορισμούς πολλά χρόνια πριν από την εφηβεία, ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τυχόν δύσκολες καταστάσεις εκείνα τα χρόνια. Το να επιτρέπει ένας γονιός στο παιδί του, όποια κι αν είναι η ηλικία του, να παραβαίνει διαρκώς σημαντικούς κανόνες, χωρίς να υπάρχουν συνέπειες, απλώς ενθαρρύνει τις μελλοντικές παραβιάσεις των κανόνων.

• Φροντίστε να περνάτε κάποιες ώρες μόνοι με το παιδί σας, κάνοντας μαζί του κάτι που το ευχαριστεί.

• Να προγραμματίζετε σε τακτά χρονικά διαστήματα οικογενειακές συγκεντρώσεις, στη διάρκεια των οποίων όλα τα μέλη της οικογενείας σας θα μπορούν να μιλούν για τα γεγονότα της εβδομάδας, να μοιράζονται μεταξύ τους καλά νέα, να εκφράζουν τις προσδοκίες τους κ.τ.λ. Οι συγκεντρώσεις αυτές, όμως, θα πρέπει να είναι σύντομες – 15 έως 20 λεπτά, εκτός κι αν όλη η οικογένεια θέλει να διαθέτει σε αυτές περισσότερο χρόνο. Όλοι θα πρέπει στη διάρκειά τους να εκφράζουν την άποψή τους, αλλά την τελευταία λέξη πρέπει να έχουν η μαμά και ο μπαμπάς.

• Εάν οι συνθήκες της ζωής σας το επιτρέπουν, αγοράστε στο παιδί ένα κατοικίδιο, το οποίο θα κρατήσετε για πάντα κοντά σας. Τα κατοικίδια μπορεί να βοηθήσουν τα παιδιά – ιδίως όσα πάσχουν από χρόνια νοσήματα ή αναπηρία – να αισθανθούν καλύτερα, διεγείροντας την φυσική δραστηριότητά τους, βελτιώνοντας την ψυχική τους διάθεση και αποτελώντας συνεχή συντροφιά γι’ αυτά. Επιπλέον, ένα παιδί που αναλαμβάνει να φροντίζει ένα ζωάκι, αναπτύσσει σημαντικά την υπευθυνότητά του.

• Μαγειρέψτε μαζί με το παιδί σας, διότι το μαγείρεμα αποτελεί έναν από τους καλύτερους τρόπους εξοικείωσης του παιδιού με τις υγιεινές διατροφικές επιλογές. Αφήστε λοιπόν το παιδί να συμμετάσχει σε κάθε στάδιο της προετοιμασίας – από τον προγραμματισμό του φαγητού της ημέρας και την αγορά των τροφίμων μέχρι το σερβίρισμα.

• Να ενθαρρύνετε το παιδί σας να καλλιεργεί τα ταλέντα του, παρέχοντάς του όλο τον εξοπλισμό και τις συμβουλές που χρειάζεται.

• Μην ξεχνάτε την φροντίδα της υγείας του παιδιού σας. Τα παιδιά, ιδίως τα μικρά, εξαρτώνται απόλυτα από τους γονείς τους για να είναι υγιή, αλλά και για να αποκτήσουν τις βάσεις που θα διαφυλάξουν την υγεία τους καθώς θα μεγαλώνουν. Να πηγαίνετε, λοιπόν, τακτικά το παιδί στον γιατρό για τα εμβόλια, το τσεκ απ του κ.τ.λ., να λαμβάνετε τα απαιτούμενα μέτρα (λ.χ. καθισματάκια ασφαλείας) για να προφυλάσσεται το παιδί από τα ατυχήματα, να φροντίσετε να τρέφετε το παιδί υγιεινά (δίχως πατατάκια, αναψυκτικά, πολλά κρέατα κ.τ.λ.) και να το ενθαρρύνετε να γυμνάζεται καθημερινά.

• Βοηθήστε το παιδί να αναπτύξει την αυτοεκτίμησή του, υποστηρίζοντάς το και ενθαρρύνοντάς το. Το παιδί έχει ανάγκη να πιστεύετε σε αυτό, ώστε να μάθει να πιστεύει στον εαυτό του. Το να το αγαπάτε, να του αφιερώνετε λίγες ώρες, το να το ακούτε και το να επιβραβεύετε τα επιτεύγματά του αποτελούν τμήμα της διαδικασίας που θα το βοηθήσει να αποκτήσει αυτοεκτίμηση.

• Μην ξεχνάτε να λέτε στο παιδί σας «σ’ αγαπώ», όποια κι αν είναι η ηλικία του.

Ο κισσός και η βελανιδία

Στον κήπο ενός παλιού, εγκαταλελειμμένου σπιτιού, φύτρωσαν την ίδια μέρα ένας κισσός και μια βελανιδιά.

Ο πρώτος κατάλαβε αμέσως πως ο δρόμος του ήταν ο ουρανός και προορισμός του ο ήλιος, χάρη στον οποίο γεννήθηκε. Έπρεπε να αφιερώσει όλο του το είναι για να στραφεί προς το φως. Και, πιστός στην απόφασή του, σύρθηκε με λίγη αηδία μέχρι τον τοίχο, τον μοναδικό τοίχο του παλιού σπιτιού που στεκόταν όρθιος, κι άρχισε να σκαρφαλώνει πάνω του.

Ο δεύτερος βλαστός, της βελανιδιάς, αισθάνθηκε πως χρώσταγε την ύπαρξή του στη γη, το νερό και τα ορυκτά που τον είχαν θρέψει στις πιο σκοτεινές του μέρες. Ήξερε πως χρειαζόταν τον ήλιο, αλλά, για να μπορέσει να στρέψει τα κλαδιά του προς αυτόν, έπρεπε πρώτα να φτιάξει ένα σταθερό κορμό, που πάνω του θα αναπτύσσονταν τα κλαδιά. Η διαίσθησή του, του έλεγε πως πρώτα χρειαζόταν σταθερές ρίζες.

Για κάποιον καιρό, οι δύο νεοφερμένοι κάτοικοι του κήπου αφιερώθηκαν ο καθένας με τον τρόπο του στην ανάπτυξή τους.

Μια μέρα, ο κισσός ανακάλυψε από ψηλά την κουρασμένη βελανιδιά, που μόλις ξεχώριζε ανάμεσα στα χόρτα.

“Γειά σου νάνε” είπε κοροϊδέυοντας, “είναι κρίμα που δεν μπορείς να απολαύσεις το τοπίο που φαίνεται από ΄δω…”

“Ναι…” είπε η βελανιδιά. “Αλλά πρέπει να φροντίσω τις ρίζες μου, για να αποκτήσω γερό κορμό πάνω στον οποίο θα μεγαλώσω”.

Πέρασαν οι μήνες και μετά τα χρόνια. Ο κισσός, δυνατός πια, κάλυπτε σχεδόν ολόκληρο τον τοίχο και συνέχιζε να κοροϊδεύει που και που το μικρό μέγεθος της χοντρής βελανιδιάς – σκέτο ξύλο και τραχιές ρίζες.

Μια νύχτα συνέβη αυτό που κανείς δεν φανταζόταν. Μια φοβερή και άγρια καταιγίδα ξέσπασε πάνω από το παλιό σπίτι.

Ο κισσός αρπάχτηκε με τις μικρές του ρίζες από τον τοίχο, για να μην ξεριζωθεί από τον άνεμο και το χαλάζι. Η βελανιδιά κρατήθηκε γερά από τις ρίζες της, βαθιά χωμένες στη γη, και προστάτεψε τα φύλλα της με τον κορμό της.

Όλα έγιναν σε μια στιγμή: ένας κεραυνός άστραψε στο σκοτάδι και, σαν σκληρή φωτογραφία, φώτισε το δευτερόλεπτο που ο τελευταίος όρθιος τοίχος του σπιτιού γκρεμιζόταν με θόρυβο, και μαζί του έπεφταν στη γη και τα πιο ψηλά βλαστάρια του κισσού…..

Σε μια σχέση και οι δύο είναι βελανιδιές. Και βέβαια, μπορούν να μεγαλώνουν στον ίδιο κήπο, αλλά, όπως λέει και ο Χαλίλ Γκιμπράν, “κανένας στη σκιά του άλλου”. Όπως μας μαθαίνει και το παραμύθι που μόλις είπαμε,

κανένα από τα δύο αυτά δέντρα δεν μπορεί να μεγαλώσει μπλεγμένο με το άλλο,

κανένα δεν πρέπει να σέρνεται στον τοίχο για να ψηλώσει κι άλλο,

κανένα δεν μπορεί να σταθεί εξαρτημένο από κάποια εξωτερική δύναμη,

κανένα που να στηρίζεται σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τα ίδια του τα πόδια.

Η αγάπη είναι να μεγαλώνουν και οι δύο σύντροφοι μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλον. Μετριέται με την ανανεωμένη επιθυμία για ανάπτυξη που μου δίνει η παρουσία σου, με τη χαρά να μοιραζόμαστε το φως και με την απολαυστική συνάντηση των ριζών και των κλαδιών μας.

Αλλά ο έρωτας ποτέ δεν μετριέται με την απόφαση να ρισκάρω να σε παρασύρω στην πτώση μου.

Το να αγαπάς χωρίς να εξαρτάσαι είναι , αναμφίβολα, μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της καθημερινής μάχης για μια ευτυχισμένη ζωή. Και το να μην εξαρτάσαι δεν κοστίζει λίγο – σε καμία περίπτωση. Ένας άνθρωπος αυτοεξαρτημένος, πάντα θα κατηγορείται από εκείνους που αφήνονται σε άνετες και προβλέψιμες εξαρτήσεις, ως υπερόπτης, ανόητος, σκληρός ή επιθετικός – για να μην πω αντικοινωνικός, μισάνθρωπος ή εγωιστής.

Εκείνοι που έχουν μάθει να μην εξαρτώνται, δεν επιτρέπουν ούτε και στους άλλους να εξαρτηθούν απ’ αυτούς. Ξέρουν πως και στις δύο άκρες τις αλυσίδας, και ο σκλάβος και ο αφέντης είναι θύματα σκλαβιάς, και την απορρίπτουν. Αρνούνται να γίνουν κρεμάστρες για ξένα καπέλα και δεν θέλουν να βασιστούν σε άλλους για να καταφέρουν οτιδήποτε.

Μπορείς να κολλήσεις ένα κομμάτι σελοτέιπ στο χέρι σου.

Αν το κάνεις με προσοχή, η ένωση μένει σταθερή και διατηρείται.

Μπορείς να το ξεκολλήσεις και να το κολλήσεις ξανά, αλλά η αποτελεσματικότητα δε θα ‘ναι η ίδια με την πρώτη φορά.

Μπορείς να το επαναλάβεις πολλές φορές, αλλά κάθε φορά η κόλλα θα κρατάει λιγότερο.

Ο λόγος είναι προφανής…Κάθε φορά, κομματάκια από το δέρμα σου, μικρά και αόρατα, ξεριζώνονται από το τράβηγμα.

Είναι αυτά τα μικροσκοπικά θραύσματα που εμποδίζουν την ένωση να ξαναγίνει σταθερή και διαρκής.

Είναι το σύνολο όλων αυτών των θραυσμάτων που τελικά, μια μέρα, κάνουν την ταινία να μην κολλάει πια..

Αλτσχάιμερ

Ήταν πρωί, περίπου 8:30, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο. 

Είπε ότι ήταν βιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00.

Η νοσοκόμα που τον ανέλαβε ενώ του φρόντιζε τα ράμματα, τον ρώτησε αν είχε άλλο ραντεβού με γιατρό σήμερα. 

Ο ηλικιωμένος είπε πως δεν είχε ραντεβού με γιατρό αλλά έπρεπε να πάει στο γηροκομείο για να φάει πρωινό με τη σύζυγό του. 

Η νοσοκόμα τον ρώτησε πως πήγαινε από θέμα υγείας η σύζυγός του. Ο ηλικιωμένος απάντησε ότι η γυναίκα του ήταν θύμα της νόσου Alzheimer.

Της είπε ακόμα ότι η γυναίκα του δεν ήξερε ποιος ήταν και ότι δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει τα τελευταία 5 χρόνια.

Η νοσοκόμα έμεινε έκπληκτη, και τον ρώτησε:

«Και γιατί συνεχίζεις και πας κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει ποιος είσαι;» Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε, χάϊδεψε το χέρι της νοσοκόμας και είπε:

«Δεν με γνωρίζει, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι..»

Το σκυλάκι μου κι εγώ

Ο ερχομός ενός κουταβιού ή ενός μεγαλύτερου σκύλου στο σπίτι και η «υιοθέτησή» του από την οικογένεια μπορεί να γίνει η απαρχή μιας ζεστής και στοργικής σχέσης, κυρίως για τα παιδιά. Η συμβίωση με τον «πιο πιστό φίλο του ανθρώπου» θα εμπλουτίσει τον ψυχικό κόσμο του παιδιού σας με μοναδικές εμπειρίες και βιώματα.
Το μικρό θα μάθει να ζει και να επικοινωνεί με ένα τρυφερό πλάσμα, που εκφράζει έντονα τα συναισθήματά του, δένεται πολύ ευκολότερα από τα άλλα ζωάκια με το μικρό του σύντροφο και αναπτύσσει δυνατούς δεσμούς αφοσίωσης, στοργής και προστατευτικότητας μαζί του. Το παιδί γίνεται ευαίσθητος δέκτης των εκδηλώσεων του τετράποδου φίλου του και μαθαίνει ν’ανταποδίδει τα δικά του συναισθήματα με εκφραστικότητα και γεναιοδωρία.
Μπαίνει όμως – πάντα με την καθοδήγηση του γονιού – και στη διαδικασία να κατανοήσει την έννοια και την πρακτική της υπευθυνότητας, αφού τα σκυλάκια έχουν ανάγκες κι απαιτούν σε καθημερινή βάση την ανθρώπινη φροντίδα και την ανθρώπινη παρουσία. Πέρα από την καθημερινή ρουτίνα της διατροφής και της υγιεινής τους, τα σκυλάκια είναι πλάσματα που έχουν ανάγκη το παιχνίδι, τη βόλτα και την ανθρώπινη επαφή, και γίνονται δυστυχισμένα αν παραμεληθούν και τους λείψει η αγκαλιά και το χάδι.
Έτσι το παιδί μαθαίνει σε καθημερινή πρακτική να οργανώνει το χρόνο και τις υποχρεώσεις του απέναντι στο σκυλάκι του, φροντίζοντας για το φαγητό και το του, το βούρτσισμα του τριχώματός του, τη βόλτα και το παιχνίδι του. Μάλιστα, το πιτσιρίκι σας όχι μόνο θ’απολαμβάνει όλη αυτή τη διαδικασία, αλλά και θα νιώθει χρήσιμο κι ωφέλιμο στο μικρό του φίλο.
Ακόμη, με το να αναλάβει τη βόλτα και το παιχνίδι του σκύλου του στο πάρκο της γειτονιάς, θα γίνει πιο κοινωνικό, βρίσκοντας νέους φίλους που αγαπούν κι αυτοί τα ζωάκια. Σε κάθε περίπτωση, η συντροφιά ενός παιχνιδιάρικου σκυλιού είναι πραγματικά πολύτιμη για τα περισσότερα συνεσταλμένα παιδιά, αφού έτσι μυούνται στη χαρά του παιχνιδιού και της κίνησης, εξωτερικεύοντας αβίαστα τα συναισθήματά τους.
Εξάλλου, όπως λένε και οι ψυχολόγοι, η παιδική ηλικία είναι πάντα πιο ευτυχισμένη όταν συντροφεύεται από τους αξιολάτρευτους και πιστούς αυτούς τετράποδους φίλους…

Το μονοπάτι

Μες της ζωής το μονοπάτι, άλλοτε μοναχικό κι άλλοτε πολύβουο, συναντάμε Ανθρώπους κι ανθρωπάκια. Κάθε φορά, σε κάθε συνάντηση, κάτι θα δώσουμε, κάτι θα πάρουμε. Αυτή η διαρκής ανταλλαγή δημιουργεί τις αναμνήσεις μας. Άλλοτε θλιβερές, μοναχικές, άλλοτε ευχάριστες. Αναπολήσεις που προκαλούν πόνο, ή νοσταλγία. Μα όσο πόνο κι αν έχουν, όσ...η αβάσταχτη νοσταλγία του παρελθόντος, πάντα υπάρχει ένα αύριο που μας προκαλεί περιμένοντας να μας δώσει κι αυτό κάτι. Μια ανάμνηση, μια νοσταλγία, έναν άλλο πόνο. Οι αναμνήσεις είναι το μόνο που μας απομένει όταν έχουμε χωριστεί από αυτούς που αγαπάμε. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις αναμνήσεις, ακόμα κι αν μας πονάνε και στις ελπίδες. Κάποτε ο κύκλος στον οποίο βαδίζουμε, κλείνει κι αφήνει πίσω του ένα κενό. Ένα, για κάθε κύκλο. Κι ένας άλλος κύκλος παίρνει τη θέση του... Άλλος μικρότερος, άλλος μεγαλύτερος...Κι εκεί, στο τέλος της κυκλικής μας πορείας, ένας νέος δρόμος ανοίγεται. Τι αφήνουμε πίσω; Τι παίρνουμε μαζί μας; Ποιος οδηγεί τα βήματά μας στο ατέλειωτο αυτό ταξίδι; Έτσι είναι η ζωή και δεν αλλάζει. Γιατί αν δεν υπήρχε θάνατος, δε θα γνωρίζαμε πως ζούμε. Αν δεν υπήρχε ο πόνος, δε θα ξέραμε την ευτυχία........

Πολλοί άνθρωποι θα περάσουν και θα φύγουν από τη ζωή σου , μα μόνο οι αληθινοί φίλοι θα αφήσουν τα ίχνη τους στην καρδιά σου . Αληθινός φίλος , είναι αυτός που ξέρει , ότι κάτι σου συμβαίνει , ακόμη κι αν έχεις φορέσει το μεγαλύτερο χαμόγελο στο πρόσωπό σου . Εάν κάποια μέρα θέλεις να κλάψεις φώναξε με . Δεν σου υπόσχομαι ότι θα σε κάνω να γελάσεις , αλλά μπορώ να κλάψω μαζί σου !



Την εικόνα της φιλίας, μην την αποτυπώσεις πάνω στα νερά της
κρυστάλλινης λίμνης , γιατί μόλις περάσει το διάβα σου από κει, η λίμνη
θα ξεχάσει τούτη την μαγευτική εικόνα. Αποτύπωσε την καλύτερα στα νερά
του πόνου κάποιας καρδιάς, που παλεύει για να βρει την αλήθεια, γιατί
αυτή η καρδιά ποτέ δεν θα λησμονήσει την εικόνα του φίλου ...σου και την
δική σου, την ώρα που της χαρίζατε μια φωτεινή ακτίνα από το φως σας.
Αποτύπωσε την σε ένα μεγάλο ιδανικό, που για πάντα θα αντανακλά για πάντα δυο ενωμένες μορφές, που το κυνήγησαν τίμια για να το πιάσουν. 

Το λιοντάρι και το ποντίκι

Μια φορά ένα λιοντάρι κοιμότανε στη σπηλιά του. Είχε φάει αποβραδίς, ένα βόδι ολόκληρο, είχε πιει μπόλικο νερό και τώρα είχε βυθιστεί στον ύπνο κι έβλεπε όνειρα λιονταρίσια.

Ξαφνικά, ένιωσε στον ύπνο του πως κάτι το γαργαλούσε, σαν να περπατούσε κάποιος - πολύ ελαφρά είναι αλήθεια - πάνω στο κορμί του. Άνοιξε τα μάτια του και τι να δει: ήταν ένα ποντίκι!
Θύμωσε τότε το ποντίκι που ένα τόσο ταπεινό και μικρούλικο ζωάκι τόλμησε να του χαλάσει την ησυχία του κι αρπάζοντας το με το πόδι του, ετοιμάστηκε να το χάψει.
Αλλά το ποντίκι άρχισε να το παρακαλάει κλαίγοντας:
- Άφησέ με βασιλιά μου να ζήσω κι εγώ μπορεί μια μέρα να σου ξεπληρώσω την καλοσύνη που θα μου κάνεις.
Το λιοντάρι, που ήτανε πια χορτάτο και δεν μπορούσε να φάει ούτε έναν ποντικό, γέλασε με τα λόγια που άκουσε και είπε:
- Σου χαρίζω τη ζωή, μόλο που ποτέ δε θα μπορούσες εσύ να με βοηθήσεις!
Κάποτε όμως το λιοντάρι έπεσε σ' ένα λάκκο - παγίδα που είχαν ανοίξει κάποιοι κυνηγοί, κι εκείνοι του έδεσαν τα πόδια με χοντρά σκοινιά και το άφησαν για να πάνε στο χωριό τους να φέρουν κι άλλους ανθρώπους, να τους βοηθήσουν, για να το κουβαλήσουν, επειδή ήταν πολύ βαρύ.
Ύστερα από λίγη ώρα, έτυχε να περνάει από εκεί ο ποντικός και άκουσε βογκητά.
Κατέβηκε τότε στο λάκκο, είδε το δεμένο λιοντάρι και το γνώρισε.
- Κάποτε μου χάρισες τη ζωή, του είπε. Τώρα θα σου ξεπληρώσω την καλοσύνη σου και θα σε ελευθερώσω.
- Εσύ θα με ελευθερώσεις; Ρώτησε απορώντας το λιοντάρι. Πώς είναι δυνατό;
- Τώρα θα δεις είπε το ποντίκι.
Κι άρχισε, με τα σουβλερά του δόντια, να ροκανίζει τα χοντρά σκοινιά, που έδεναν τα πόδια του λιονταριού.
Ύστερα από τρεις-τέσσερις ώρες, τα σκοινιά ήταν κομμένα και το λιοντάρι μπόρεσε, μ' ένα πήδημα, να βγει από το λάκκο - παγίδα.
Δεν έφυγε όμως αμέσως, γιατί περίμενε να σκαρφαλώσει και το ποντίκι απάνω, μια που κι αυτό δεν μπορούσε να βγει μ' ένα πήδημα.
-Σ' ευχαριστώ πολύ! Του είπε συγκινημένο το λιοντάρι.
-Σου είχα υποσχεθεί πως θα ξεπλήρωνα την καλοσύνη που μου έκανες, και κράτησα την υπόσχεσή μου, αποκρίθηκε το ποντίκι. Τότε γέλασες μαζί μου, γιατί δεν πίστευες πως εγώ, ένα μικρό και αδύνατο ποντίκι, θα μπορούσα να βοηθήσω εσένα, το βασιλιά των αγριμιών. Πρέπει να ξέρεις, όμως, πως κι οι πιο αδύνατοι μπορούν να ξεπληρώσουν το καλό που τους κάνουν οι δυνατότεροι τους.

Μ' εξουσιάζουν και δεν αντιδρώ! Γιατί;

Έχετε παρατηρήσει ότι συνήθως κάνετε σχέσεις με άτομα που είναι πολύ εξουσιαστικά; Ότι εσείς είστε συναισθηματικά εξαρτώμενοι από τον εκάστοτε παρτενέρ σας; Μήπως αυτή η εξάρτηση είναι πια δυσλειτουργική; Και γιατί συμπεριφέρεστε έτσι;

Μήπως έχετε παρατηρήσει ότι όταν βρίσκεστε σε μία τέτοια σχέση τότε:

•    Τα συναισθήματα σας είναι έντονα και ακραία. Νιώθετε ή πολύ πληγωμένοι και αδύναμοι ή πού χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.
•    Συνήθως σκέφτεστε… «γιατί να μην μπορώ να πάω για έναν καφέ με έναν φίλο;» «Γιατί να μην μπορώ να κάνω αυτά που μου αρέσουν;» αλλά κανείς δεν σας έχει επιβάλλει να μην τα κάνετε;
•    Πληγώνεστε αμέσως όταν ο άλλος σας πει κάτι που θεωρείτε αποδοκιμαστικό;
•    Πιστεύετε ότι θα αλλάξετε τον άλλον και θα τον φέρετε «στα μέτρα σας;»
•    Η αυτοεκτίμηση  σας είναι σε πτώση;
•    Η συναισθηματική σας κατάσταση βρίσκεται σε συνεχόμενη ένταση και εσείς στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης;
•    Ονειρεύεστε ότι κάποια μέρα η ζωή σας θα φτιάξει και θα γίνει ονειρική από μόνη της;

Τότε είναι ίσως ο καιρός να ξαναπάρετε τη ζωή σας χέρια σας!

Πώς μπορεί να γίνει αυτό;

1.    Αναγνωρίστε το γεγονός ότι έχετε «εξάρτηση» στον σύντροφό σας και δεν τολμάτε να του εκφράσετε τα συναισθήματα σας από φόβο μήπως τον χάσετε. Ζητήστε την βοήθεια ενός ειδικού αν το πρόβλημα είναι μεγάλο και σας δημιουργεί δυσφορία ή την συμβουλή ενός φίλου που εμπιστεύεστε για το πώς θα πάρετε σιγά – σιγά το κοντρόλ της ζωή σας.

2.    Είναι καιρός να συνειδητοποιήσετε ότι για το μόνο άτομο που είστε υπεύθυνοι για το πώς νιώθει είστε εσείς, κανείς άλλος!!! Δεν μπορείτε σε κανέναν άλλον να επιβάλλετε πως θα νιώθει κάποια συγκεκριμένη στιγμή… Το ίδιο όμως ισχύει και για εσάς!!! Μόνο εσείς είστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματα σας… κανείς άλλος!

3.    Αμφισβητήστε τους φόβους σας για μοναξιά, εγκατάλειψη, απαξίωση. Επειδή το σκέφτεστε δεν σημαίνει ότι είναι αλήθεια. Βλέπετε την πραγματικότητα μέσα από το πρίσμα των ακραίων συναισθημάτων, οπότε είναι σίγουρο ότι θα είναι παράλογη!

4.    Όσο και να επιθυμούμε κάποιον δεν μπορεί να είναι η μοναδική ενασχόληση μας όλη την ημέρα. Καλό θα ήταν να βρίσκαμε πράγματα που μας ευχαριστούν και μας δίνουν χαρά να κάνουμε για να μην είμαστε κρεμασμένοι στο τηλέφωνο ή στα χείλη του και να περιμένουμε να μας πει μια λέξη για να ενεργοποιηθούμε, αφού εμείς είμαστε ανίκανοι να σκεφτούμε, ακόμα και να κοντρολάρουμε τα συναισθήματα μας και εξαρτώμαστε ολοκληρωτικά από τον άλλον!

5.    Γνωρίστε κόσμο και κάντε καινούργιους φίλους. Γραφτείτε σε μία σχολή χορού, στο γυμναστήριο ή βγάλτε την ατζέντα σας και τηλεφωνήστε σε φίλους και γνωστούς που έχετε παραμελήσει και ζητήστε να συναντηθείτε για να τα πείτε. Έτσι θα δημιουργήσετε ένα υποστηριχτικό περιβάλλον και δεν θα νιώθετε έρμαιο των πράξεων του άλλου και της επίδρασης του επάνω σας.

6.    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα συναισθήματα σας. Όταν κρέμεστε στο τηλέφωνο και περιμένετε να σας τηλεφωνήσει ο άλλος, υποφέρετε από ανασφάλεια και όχι μόνο. Σταματήστε να πληγώνετε τον εαυτό σας! Αναγνωρίστε το πρόβλημα και ζητήστε βοήθεια για να βρείτε μία λύση.

7.    Απομακρυνθείτε από αυτούς που θέλουν να σας εξουσιάζουν. Έχουν πρόβλημα τόσο αυτοί αλλά και εσείς που μένετε σε μία τόσο τοξική σχέση.

Σκεφτείτε… τι σας αξίζει πραγματικά; Να είστε δυστυχισμένοι και σε απόγνωση; Ή να είστε ισορροπημένοι και ευτυχισμένοι;

Η απάντηση είναι δική σας και απ’ αυτή θα εξαρτηθεί ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας!

Έφη Κεραμιδά