Παρακαλώ μη βοηθάτε τα παιδιά μου

Άγαπητοί γονείς που έρχεστε στο ίδιο πάρκο:

Παρακαλώ πολύ μην βοηθάτε τις κόρες μου όταν βρίσκονται στην κορυφή της τσουλήθρας, ιδίως όταν με ακούτε να τις λέω ότι δεν πρόκειται να τις βοηθήσω, και παράλληλα τις ενθαρρύνω να προσπαθήσουν μόνες τους.

Δεν κάθομαι εδώ, 5 μέτρα μακριά από τα παιδιά μου, γιατί είμαι πολύ τεμπέλα για να σηκωθώ να τις βοηθήσω.

Κάθομαι εδώ, γιατί δεν τις  έχω φέρει στο πάρκο με σκοπό  να μάθουν πώς να χρησιμοποιούν τους άλλους ώστε να κάνουν αντί γι' αυτές τις δύσκολες δουλειές. Τις έφερα  εδώ για να μάθουν να τις κάνουν μόνες τους.

Θέλω να μάθουν να αναρριχώνται και να τσουλούν χωρίς βοήθεια.

Αν δεν μπορούν να τα καταφέρουν, θα πρέπει να μάθουν να αντιμετωπίζουν την απογοήτευση. Έτσι, θα έχουν έναν στόχο  να εργαστούν για την επίτευξή του.

Θέλω να εξαντλούν τα όριά τους και να προσπαθούν να πιέσουν τον εαυτό τους ώστε να τα καταφέρουν  χωρίς καμία βοήθεια από μένα.

Δεν είναι δουλειά μου - και σίγουρα δεν είναι δική σας - να αποτρέπω τα παιδιά μου να νιώσουν τα συναισθήματα της απογοήτευσης, του φόβο και της δυσφορίας.

Αν το κάνω,  θα τους στερήσω τη δυνατότητα να μάθουν ότι αυτές οι δυσκολίες δεν είναι το τέλος του κόσμου, και υπάρχει τρόπος να ξεπεραστούν ή να χρησιμοποιηθούν προς όφελός τους.

Αν φτάσουν σε αδιέξοδο και δεν βρίσκουν λύση, δεν είναι δουλειά μου να τα 'σώσω' αμέσως.

Αν το κάνω, θα τα στερήσω από τη δυνατότητα να μάθουν να ηρεμούν, να αξιολογούν την κατάσταση, και να προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα στηριζόμενα στις δικές τους δυνάμεις.

Δεν είναι δουλειά μου να τα προφυλάσσω από την πτώση.

Αν το κάνω, δεν θα μπορέσουν να μάθουν ότι και η πτώση είναι κάτι που μπορεί να συμβεί, αλλά κάποιες φορές αξίζει το ρίσκο, και ότι αν συμβεί μπορούν να σηκωθούν ξανά.

Δεν θέλω οι κόρες μου να μάθουν ότι δεν μπορούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια χωρίς βοήθεια.

Δεν θέλω να μάθουν ότι μπορούν να φτάσουν σε μεγάλα ύψη χωρίς προσπάθεια.

Δεν θέλω να μάθουν ότι έχουν δικαίωμα στην ανταμοιβή, χωρίς να χρειαστεί να πιεστούν για ξεπεράσουν ό,τι τις κρατά πίσω.

Κανένα από τα παραπάνω δεν είναι αλήθεια. Κι αν τις επιτρέψω να μάθουν να σκέφτονται έτσι, τότε έχω αποτύχει ως μητέρα.

Θέλω τα κορίτσια μου να κατανοούν  τη χαρά που αισθάνεσαι όταν ξεπερνάς το φόβο και την αμφιβολία για την επίτευξη ενός δύσκολου στόχου.

Θέλω να πιστεύουν στις δικές τους ικανότητες και να είναι σίγουρες και αποφασισμένες στις ενέργειές τους.

Θέλω να γνωρίζουν και να αποδέχονται τις αδυναμίες τους μέχρι να αναζητήσουν και  να βρουν έναν τρόπο για να τις ξεπεράσουν ή να τις χρησιμοποιήσουν με τρόπο που θα λειτουργήσει θετικά για τις ίδιες.

Θέλω να αισθάνονται ότι μπορούν να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις, να αναπτύξουν τις δικές τους δεξιότητες, να αναλάβουν ρίσκα, αλλά και να αντιμετωπίσουν τα συναισθήματα τους.

Θέλω να αναρριχηθούν στην τσουλήθρα χωρίς καμία βοήθεια, παρά τις καλές προθέσεις που πιστεύω ότι έχετε.

Επειδή μπορούν. Το ξέρω. Και αν τις δώσουμε λίγο χρόνο, θα το γνωρίζουν σύντομα και ο ίδιες. Πολύ σύντομα.

Γι 'αυτό σας παρακαλώ να σταθείτε εκεί που είστε, και επιτρέψτε μου να κάνω τη δουλειά μου, μέρος της οποίας είναι να μπορώ να αντιστέκομαι στις σκέψεις που κάνετε και εσείς,  να δαγκώνω τη γλώσσα μου, όταν θέλω να φωνάξω, "ΠΡΟΣΟΧΗ" , και να επιλέγω σκόπιμα να στέκομαι εκεί που βρίσκομαι όταν στην πραγματικότητα θέλω να τρέξω για να τις βοηθήσω.

Διότι, καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά, οι σκάλες θα γίνουν πιο ψηλές και πιο τρομακτικές και πολύ πιο δύσκολες να τις ανέβει κάποιος.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ θα προτιμούσα να επιτρέψω στα παιδιά μου να πειραματιστούν και να μάθουν τις δεξιότητες τους αυτή την περίοδο που ένα παραπάτημα θα έχει ως συνέπεια απλώς ένα μικρό χτύπημα στο γόνατο ή στο κεφάλι, που όμως περνάει με ένα φιλί.

Και ενώ ακόμα και οι πιο δύσκολες προκλήσεις που έχουν τώρα μπροστά τους, μπορούν να κατακτηθούν λέγοντας μέσα τους "Πιστεύω ότι μπορώ, πιστεύω ότι μπορώ", και ενώ αυτά τα 5 μέτρα  που βρίσκομαι μακριά τους, τα αισθάνονται σαν να βρίσκομαι πάρα πολύ μακριά τους."

Kate Bassford Baker 

Επιλογές

«Αν είστε πραγματικά παθιασμένοι με αυτό που κάνετε, αλλά δεν πρόκειται να σας βοηθήσει να κερδίσετε αρκετά  χρήματα, θα συνεχίζατε να το κάνετε;»
Τι δύσκολη ερώτηση! Μοιάζει με αυτό που οι περισσότεροι έχουμε ακούσει από τους μεγαλύτερους:

«Κάνε αυτό που αγαπάς, και τα λεφτά θα έρθουν»

Ακούγεται ωραίο και προσφέρει έμπνευση. Αλλά είναι αλήθεια; Δεν θα μπορούσε να συμβεί να κάνουμε αυτό που πραγματικά μας αρέσει και τελικά να μην ανταμειφτούμε ανάλογα;

Με βάση μια έρευνα, είναι βέβαιο ότι όταν επιχειρεί κάποιος κάτι άγνωστο και καινούργιο, αυτό που είναι πολύ σημαντικό είναι η θέληση. Αρκεί απλά να κάνει αυτό που αγαπάει, ή κάτι που θα οδηγήσει σε αυτό που αγαπάει, για να βγάλει τον καλύτερο εαυτό του. Η θέληση θα τον κάνει πιο δημιουργικό και πιο αποδοτικό, και θα τον βοηθήσει να προχωρήσει γρηγορότερα.

Και επιπλέον θα τον βοηθήσει να επιμείνει. Όταν προσπαθούμε κάτι που δεν το έχουμε ξανακάνει πριν – ξεκινώντας ένα καινούργιο έργο στην εργασία μας, ή προσπαθώντας να ξεκινήσουμε μια νέα επιχείρηση από το μηδέν – αναμενόμενο είναι να αντιμετωπίσουμε στην πορεία πολλά εμπόδια. Όμως δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια με το πρώτο εμπόδιο που θα συναντήσουμε.

Αλλά, ας είμαστε ρεαλιστές. Τίποτα δεν μας εγγυάται ευημερία, ή ακόμα και οικονομική επιτυχία.

Ένας φίλος μας, μετά από μία ηχογράφηση, βρισκόταν έξω από ένα μπαρ με λίγους συναδέλφους του επαγγελματίες μουσικούς, και μιλούσαν με θαυμασμό για ένα άλλο μουσικό που όλοι γνώριζαν. Ένας από την παρέα σχολίασε πόσο τυχερός ήταν αυτός ο μουσικός που  η μουσική του ήταν εμπορική. Σε αυτές τις λέξεις, θα βρείτε μια τεράστια αλήθεια. Όλοι έχουμε τη δική μας μουσική, αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι κάποιος θα την αγοράσει. Απολύτως καμία. Πρόκειται για δύο εντελώς ξεχωριστά πράγματα.

Οπότε η αρχική ερώτηση μπορεί να διατυπωθεί ως εξής:

«Έχω την επιθυμία , αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται να φτάσω σε σημείο που θα μου αποφέρει αρκετά χρήματα. Τι κάνω; Θα πρέπει να προχωρήσω;»

Φυσικά πρέπει.

Τώρα ας προβληματιστούμε λίγο με την απάντηση:

Εάν δεν μπορείτε να αντέξετε οικονομικά να κάνετε αυτό με το οποίο είστε παθιασμένοι – για παράδειγμα, αν δεν θα είστε σε θέση να θρέψτε την οικογένειά σας – τότε η απάντηση είναι όχι, καλύτερα να μην ποντάρετε την οικονομική σας ευημερία σε αυτό.

Μια βασική αρχή σχετικά με το αν θα πρέπει να ασχοληθούμε με κάτι που έχει άγνωστο μέλλον, είναι ότι κάθε μικρό έξυπνο βήμα που κάνουμε, θα πρέπει να μας αφήνει “ζωντανούς” ώστε να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα. Οπότε, πρώτα φροντίζουμε να εξασφαλίσουμε τις βασικές ανάγκες της πυραμίδας του Maslow: διατροφή , στέγαση κλπ.

Αλλά ακόμα και αυτό, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να ασχοληθείτε με το πάθος σας, έστω για λίγο, ακόμα κι αν είναι μόνο για 15 λεπτά την ημέρα.

Και πρέπει να το κάνετε!

Γιατί;

Η έρευνα δείχνει ότι οι άνθρωποι που καθημερινά κάνουν πρόοδο σε κάτι που τους ενδιαφέρει, αισθάνονται πιο ικανοποιημένοι και πλήρεις.

Ένα επιπλέον ενδιαφέρον με την ερώτηση που θέσαμε αρχικά, είναι ότι μπορεί να κάνει ανθρώπους που έχουν περισσότερα από τα αναγκαία χρήματα, να επανεξετάσουν κατά πόσο θέλουν να συνεχίσουν να κάνουν πράγματα που δεν τους κάνουν ευτυχισμένους, μόνο και μόνο για χάριν των περισσότερων χρημάτων. Τις περισσότερες φορές η απάντηση που δίνουν είναι: «Μόλις αποκτήσω αρκετά χρήματα, θα κάνω αυτό που θέλω πραγματικά. Δεν θα με ενδιαφέρουν πια τα χρήματα.» Αλλά ποτέ δεν φτάνουν σε εκείνο το σημείο. Ο χρόνος είναι πεπερασμένος.

Όταν αντιμετωπίζουμε το άγνωστο, ο μόνος τρόπος για να μάθουμε στα σίγουρα, είναι να δράσουμε. Όταν έχουμε να κάνουμε με κάτι αβέβαιο – το αν πρόκειται να κάνουμε  χρήματα από το πάθος μας, είναι μια αβεβαιότητα – προχωρούμε σε δράση. Δεν σκεφτόμαστε τι μπορεί να συμβεί, δεν προσπαθούμε να προβλέψουμε το αποτέλεσμα, δεν ετοιμάζουμε σχέδιο έκτακτης ανάγκης. Κάνουμε ένα μικρό βήμα προς την κατεύθυνση να πραγματοποιήσουμε αυτό που θέλουμε,  και βλέπουμε τι θα συμβεί.

Ποιος ξέρει; Ακόμη και το μικρότερο βήμα μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Κάντε λοιπόν μικρά βήματα. Μπορεί να ανακαλύψετε ότι το πάθος σας, μπορεί να σας αποφέρει χρήματα. Εξάλλου ποιος φανταζόταν ότι θα μπορούσε να κάνει κάποιος τεράστια περιουσία, βρίσκοντας έναν τρόπο να συνδέσει όλους τους φίλους  του (Facebook) ;

Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρετε, σίγουρα θα θέλετε να περνάτε ένα μέρος της ημέρας σας κάνοντας τουλάχιστον ένα πράγμα που σας κάνει ευτυχισμένους. Διαφορετικά, κάτι δεν πάει καλά.

                                           Harvard Business Review Magazine

Η γνώση του να ξέρεις ακριβώς που να χτυπήσεις

Η μεγαλύτερη μηχανή του πλοίου χάλασε. Οι ιδιοκτήτες του πλοίου στην προσπάθεια τους να την επισκευάσουν φώναξαν τους καλύτερους τεχνικούς του λιμανιού. Ο ένας μετά τον άλλον απέτυχαν να την βάλουν σε λειτουργία. 
Στο τέλος έφτασε ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που επισκεύαζε πλοία από τότε που ήτανε μικρό παιδί. Κουβαλούσε μια μεγάλη τσάντα με εργαλεία μαζί του και στρώθηκε αμέσως στη δουλειά. Δύο από τους ιδιοκτήτες του πλοίου τον παρακολουθούσαν την ώρα που επιθεωρούσε την μηχανή, ελπίζοντας να γνωρίζει τι ακριβώς πρέπει να κάνει. Αφού εξέτασε την μηχανή για αρκετή ώρα ο γέρος άνθρωπος, άνοιξε την τσάντα του και έβγαλε ένα μικρό σφυρί. Με μεγάλη προσοχή χτύπησε απαλά τη μηχανή σε ένα σημείο. Η μηχανή άρχισε να λειτουργεί! 

Μια εβδομάδα αργότερα, οι ιδιοκτήτες έλαβαν από τον γέρο τεχνίτη ένα τιμολόγιο για την επισκευή, αξίας δέκα χιλιάδων ευρώ. «Τι πράγμα;» διαμαρτυρήθηκαν αυτοί. «Σχεδόν δεν έκανε τίποτα!» 

Έτσι του έγραψαν ένα γράμμα που έλεγε:
«Παρακαλούμε αποστείλετέ μας αναλυτικό λογαριασμό.»

Ο γέρος τους έστειλε έναν λογαριασμό που έγραφε:
Ελαφρύ χτύπημα με σφυρί …………………….€ 2,00
Γνώση που ακριβώς να χτυπήσεις …………..…€ 9.998,00

Κάθε προσπάθεια είναι σημαντική, αλλά η γνώση η οποία συνοδεύει την προσπάθεια κάνει όλη την διαφορά. Οι ενέργειες που κάνουμε είναι αποτελεσματικότερες όταν υποστηρίζονται από βαθιά κατανόηση. Με ενόραση, κατανόηση και σοφία, ακόμη και η μικρότερη ενέργεια μπορεί να φέρει σπουδαία αποτελέσματα. Όταν υπάρχει αυτή η αληθινή σοφία κάθε μας ενέργεια προσφέρεται στο σωστό χρόνο, στο σωστό τόπο, με τον σωστό τρόπο. Αυτή η κατανόηση είναι ανεκτίμητη. Χωρίς αυτήν μπορεί να περιφερόμαστε στη ζωή, χτυπώντας με το μικρό σφυρί μας οτιδήποτε βλέπουμε μπροστά μας, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. 

Το τυφλό αγόρι

Ένα τυφλό αγόρι καθόταν στα σκαλιά ενός κτιρίου και είχε ένα καπέλο μπροστά από τα πόδια του. Δίπλα υπήρχε μια πινακίδα που έγραφε: "Είμαι τυφλός, παρακαλώ βοηθήστε με."

Μέσα στο στο καπέλο υπήρχαν μόνο λίγα κέρματα .

Ένας άνδρας που περνούσε εκείνη την ώρα,  κοντοστάθηκε και σταμάτησε μπροστά από το τυφλό αγόρι. Έβγαλε μερικά κέρματα από την τσέπη του και τα έριξε  στο καπέλο. Ύστερα πήρε την πινακίδα, τη γύρισε ανάποδα, και έγραψε κάποιες λέξεις. Τοποθέτησε την πινακίδα πίσω στη θέση της, έτσι ώστε όσοι περνούσαν από μπροστά να βλέπουν τις λέξεις που έγραψε.

Σύντομα το καπέλο άρχισε να γεμίζει από κέρματα. Πολλοί περισσότεροι περαστικοί άφηναν πια χρήματα για το τυφλό αγόρι.

Το απόγευμα, ο άνθρωπος που είχε αλλάξει την πινακίδα γύρισε να διαπιστώσει πώς πάνε τα πράγματα.

Το αγόρι τον αναγνώρισε από τα βήματά του και τον ρώτησε:«Εσύ είσαι  αυτός που άλλαξε την πινακίδα μου σήμερα το πρωί; Τι έγραψες; ""Έγραψα το ίδιο που είχες γράψει, αλλά με διαφορετικές λέξεις"  απάντησε στο παιδί.

Αυτό που  είχε γράψει ήταν το εξής:"Σήμερα είναι μια υπέροχη ημέρα και δεν μπορώ να την δω."

Πιστεύετε ότι οι δύο φράσεις έλεγαν ακριβώς το ίδιο πράγμα;

Φυσικά και οι δύο προτάσεις έλεγαν στους περαστικούς ότι το αγόρι είναι τυφλό. Όμως, η πρώτη πρόταση έλεγε απλά ότι το αγόρι είναι τυφλό, ενώ η δεύτερη πρόταση υπονοούσε πόσο τυχεροί ήταν οι περαστικοί που δεν είναι τυφλοί. Οπότε, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η δεύτερη φράση ήταν πολύ πιο αποτελεσματική.

Να είστε ευγνώμονες για αυτά που έχετε. Να είστε δημιουργικοί. Να καινοτομείτε. Σκεφτείτε θετικά και με διαφορετικό τρόπο.

Προσκαλέστε τους άλλους κοντά σας με σοφία. Ζήστε τη ζωή χωρίς δικαιολογίες. Όταν η ζωή σας δίνει 100 λόγους για να κλάψετε, απαντήστε με 1000 λόγους για να χαμογελάσετε. Αντιμετωπίστε το παρελθόν χωρίς στεναχώρια.  Προετοιμαστείτε για το μέλλον χωρίς φόβο. Κρατήστε την πίστη και απομακρύνετε το φόβο.

Το πιο όμορφο πράγμα είναι να βλέπετε κάποιον να χαμογελά. Και ακόμα πιο όμορφο είναι, να γνωρίζετε ότι είστε εσείς ο λόγος πίσω από αυτό το χαμόγελο!

Σε αγαπώ παιδί μου...

«Εάν μια μέρα με δεις "γέρο"... εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ... έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω... Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή... Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο. Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις... Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς. Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα "βάρος", έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα. Όταν λέω πως θα ήθελα να "πεθάνω"... μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο. Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή. Σε αγαπώ παιδί μου...»

Το τούβλο

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας τύπος που τριγυρνούσε μ' ένα τούβλο στο χέρι. Είχε αποφασίσει ότι κάθε φορά που θα τον ενοχλούσε κάποιος σε σημείο που να τον εξοργίζει, θα τον κοπανούσε με το τούβλο. Η μέθοδος ήταν λίγο παλαιολιθική, φαινόταν όμως αποτελεσματική — έτσι δεν είναι;

Μια φορά συναντήθηκε μ' ένα φίλο πολύ υπεροπτικό, που του μίλησε με κακό τρόπο. Πιστός στην απόφασή του, ο τύπος του πέταξε το τούβλο.

Δεν θυμάμαι αν τον πέτυχε ή όχι. Το θέμα, όμως, είναι ότι μετά έπρεπε να πάει να πάρει το τούβλο του και δεν το έβρισκε πουθενά. Στεναχωρήθηκε. Αποφάσισε τότε να βελτιώσει το «Σύστημα Αυτοπροστασίας με Τούβλο», όπως το είχε ονομάσει ο ίδιος. Έδεσε το τούβλο σ' ένα σπάγκο που είχε μήκος ένα μέτρο και βγήκε έξω. Έτσι, το τούβλο δεν θα απομακρυνόταν πολύ.

Διαπίστωσε, όμως, ότι και η νέα του μέθοδος είχε προβλήματα. Από τη μια, τo άτομο που γινόταν δέκτης της επιθετικότητάς του έπρεπε να βρίσκεται σε απόσταση βολής μικρότερη του ενός μέτρου, και από την άλλη, μόλις πετούσε το τούβλο έπρεπε να κάνει τον κόπο να τραβήξει αμέσως το σχοινί. Εξάλλου, ο σπάγκος έμπλεκε και κουβαριαζόταν και η κατάσταση δυσκόλευε. 

Τότε, ο άνθρωπος εκείνος επινόησε το «Σύστημα Τούβλο III». Πρωταγωνιστούσε και πάλι το ίδιο τούβλο, όμως, στο νέο σύστημα ο σπάγκος διέθετε ελατήριο. Τώρα μπορούσε να εκτοξεύει το τούβλο πολλές φορές και να γυρνάει πίσω μόνο του, σκέφτηκε ο τύπος.

Όταν βγήκε στο δρόμο και δέχτηκε την πρώτη επίθεση, πέταξε το τούβλο. Δεν πέτυχε το στόχο του γιατί το τούβλο, με τη δύναμη του ελατηρίου, γύρισε πίσω και κοπάνησε τον ίδιο κατακέφαλα.

Ξαναπροσπάθησε, αλλά έφαγε άλλη μια με το τούβλο στο κεφάλι γιατί δεν είχε υπολογίσει καλά την απόσταση.

Την τρίτη φορά την έφαγε γιατί δεν το εκτόξευσε την κατάλληλη στιγμή. Η τέταρτη φορά ήταν λίγο ιδιόμορφη γιατί, παρότι είχε αποφασίσει να κοπανήσει με τo τούβλο το υποψήφιο θύμα του, ήθελε ταυτόχρονα και να το προστατεύσει από το χτύπημα, κι έτσι το τούβλο κατέληξε πάλι στο δικό του κεφάλι. Του έκανε ένα τεράστιο καρούμπαλο. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί δεν ξαναεπιχείρησε να χτυπήσει άλλον με το τούβλο, κι αν έφταιγαν τα χτυπήματα ή είχε συμβεί κάποια μεταστροφή στην ψυχολογία του. Όλα τα χτυπήματα είχαν στραφεί εναντίον του.

«Ο μηχανισμός αυτός λέγεται ανάδραση: Σημαίνει ότι προστατεύουμε τους άλλους από τη δική μας επιθετικότητα. Κάθε φορά που το κάνουμε αυτό, η επιθετική και βίαιη ενέργειά μας συγκρατείται προτού φτάσει στον άλλον από ένα φράγμα που τοποθετούμε εμείς οι ίδιοι. Το φράγμα αυτό δεν απορροφά την κρούση, απλώς την ανακλά. Κι όλος ο θυμός, όλη η κακοκεφιά, όλη αυτή η επιθετικότητα στρέφεται εναντίον του εαυτού μας, άλλοτε μέσω πραγματικών πράξεων αυτοτιμωρίας (αυτοτραυματισμοί, υπερβολές στο φαγητό, ναρκωτικά, ανώφελη έκθεση σε κινδύνους) κι άλλοτε μέσω κρυμμένων συγκινήσεων ή συναισθημάτων (κατάθλιψη, ενοχές, ψυχοσωματικά προβλήματα).

Είναι πολύ πιθανό ένας «πεφωτισμένος» ουτοπικός άνθρωπος, ευφυής και ακέραιος, να μην οργιζόταν ποτέ. Θα ήταν πολύ χρήσιμο να μη θυμώναμε ποτέ. Ωστόσο, κάθε φορά που νιώθουμε οργή, λύσσα, τσαντίλα, ο μόνος τρόπος να γλιτώσουμε είναι να τη βγάλουμε από πάνω μας μετατρέποντάς τη σε δράση. Σε αντίθετη περίπτωση, το μόνο που θα καταφέρουμε, αργά ή γρήγορα, θα είναι να εξοργιστούμε με τον εαυτό μας.

Χόρχε Μπουκαϊ

Το παράδειγμα του Μυρμηγκιού

Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου, δίδαξα στα παιδιά  τη φιλοσοφία του μυρμηγκιού. Νομίζω ότι όλοι μας πρέπει να μελετήσουμε τα μυρμήγκια. Έχουν μια καταπληκτική φιλοσοφία που μπορεί να συνοψισθεί σε τέσσερα μέρη.

Το πρώτο μέρος: Τα μυρμήγκια δεν τα παρατούν ποτέ. Όταν κατευθύνονται κάπου, κι εσείς προσπαθήσετε να τα σταματήσετε, εκείνα ψάχνουν για άλλο δρόμο. Θα σκαρφαλώσουν από πάνω, θα περάσουν από κάτω, θα συνεχίσουν να ψάχνουν για άλλο τρόπο. Ξεκάθαρη φιλοσοφία: να μην τα παρατάς ποτέ στην αναζήτηση ενός δρόμου που θα σε πάει εκεί που θέλεις να φτάσεις.

Δεύτερον, τα μυρμήγκια όλο το καλοκαίρι σκέφτονται τον χειμώνα. Δεν μπορεί να είστε τόσο αφελείς ώστε να νομίζετε ότι το καλοκαίρι θα διαρκέσει για πάντα. Έτσι τα μυρμήγκια συλλέγουν τα χειμερινά τρόφιμά τους στο μέσο του καλοκαιριού.

Μια παλιά ιστορία λέει, «Μη χτίζεις το σπίτι σου στην άμμο το καλοκαίρι». Γιατί χρειαζόμαστε αυτή τη συμβουλή; Επειδή είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε μπροστά. Να προβλέπουμε. Το καλοκαίρι, πρέπει να σκέφτεστε την καταιγίδα. Καθώς απολαμβάνετε την άμμο και τον ήλιο, πρέπει να σκέφτεστε και τους βράχους.

Το τρίτο μέρος της φιλοσοφίας του μυρμηγκιού είναι ότι τα μυρμήγκια όλο το χειμώνα σκέφτονται το καλοκαίρι. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα μυρμήγκια υπενθυμίζουν στον εαυτό τους: «Αυτό δεν θα κρατήσει πολύ. Σύντομα θα βγούμε έξω». Και την πρώτη θερμή ημέρα, τα μυρμήγκια είναι έξω. Όταν ξανάρθει το κρύο, θα γυρίσουν στην τρύπα τους, περιμένοντας να ξαναβγούν όταν πιάσουν οι ζέστες.

Και τώρα, το τελευταίο μέρος της φιλοσοφίας του μυρμηγκιού. Πόσα θα μαζέψει ένα μυρμήγκι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού για το χειμώνα; Όσα περισσότερα μπορεί. Απίστευτη η φιλοσοφία του "Όσα περισσότερα μπορεί".

Πόσο καταπληκτική φιλοσοφία έχουμε μπροστά μας! Τη φιλοσοφία του μυρμηγκιού. Μην τα παρατάτε ποτέ, κοιτάτε μπροστά, μένετε θετικοί και κάνετε πάντα το καλύτερο που μπορείτε.

  Jim Rohn

Το προφανές δεν είναι πάντοτε η κατάλληλη αντίδραση

Επισκέπτεται κάποιος έναν σοφό και του λέει: “Θέλω να μου διδάξεις τη σοφία σου, θέλω να γίνω σοφός. Θέλω κάθε στιγμή να μπορώ να παίρνω τη σωστή απόφαση. Τι πρέπει να κάνω για να ξέρω ποια είναι η κατάλληλη αντίδραση σε κάθε κατάσταση;”

Τότε, του λέει ο σοφός:

“Αντί να σου απαντήσω σ’ αυτό που ρωτάς, θα σου κάνω μια ερώτηση: Βγαίνουν από μια καμινάδα δύο άντρες. Το πρόσωπο του ενός είναι μουντζουρωμένο, του άλλου το πρόσωπο είναι καθαρό. Ποιός από τους δύο θα πάει να πλύνει το πρόσωπό του;”

“Ε, καλά, είναι ολοφάνερο” λέει ο άντρας, “θα πάει να πλυθεί εκείνος που το πρόσωπό του είναι βρώμικο”.

Και ο σοφός απαντάει:

“Το προφανές δεν είναι πάντοτε η κατάλληλη αντίδραση. Πήγαινε και ξανασκέψου το.”

Φεύγει ο άντρας, συλλογίζεται επί δεκαπέντε μέρες κι επιστρέφει ικανοποιημένος για να πει στον σοφό:

“Τι ανόητος που ήμουν! Τώρα κατάλαβα: θα πάει να πλυθεί αυτός που το πρόσωπό του είναι καθαρό. Γιατί αυτός που έχει καθαρό πρόσωπο βλέπει ότι το πρόσωπο του άλλου είναι βρώμικο, οπότε σκέφτεται ότι και το δικό του θα είναι βρώμικο. Γι’ αυτό θα πάει να το πλύνει. Αντίθετα, αυτός που έχει βρώμικο πρόσωπο, βλέπει ότι το πρόσωπο του άλλου είναι καθαρό και θεωρεί πως και το δικό του πρέπει να είναι καθαρό. Γι’ αυτό δεν θα πάει να πλυθεί.”

“Πολύ ωραία” σχολιάζει ο σοφός, “ωστόσο, η εξυπνάδα και η λογική δεν μπορούν πάντοτε να σου δώσουν μια συνετή απάντηση σχετικά με κάποια κατάσταση. Πήγαινε και ξανασκέψου το.”

Φεύγει ο άντρας και πηγαίνει στο σπίτι του για να σκεφτεί. Αφού περνούν άλλες δεκαπέντες μέρες, επιστρέφει και λέει στον σοφό:

“Τώρα ξέρω! Και οι δύο θα πλύνουν τα πρόσωπά τους.Αυτός που έχει καθαρό πρόσωπο, βλέποντας ότι το πρόσωπο του άλλου είναι βρώμικο, νομίζει ότι και το δικό του είναι βρώμικο και γι’ αυτό πάει να πλυθεί. Από την άλλη, αυτός που έχει βρώμικο πρόσωπο, βλέποντας τον άλλο να πλένει το πρόσωπό του θα σκεφτεί ότι και το δικό του το πρόσωπο είναι βρώμικο, οπότε θα πάει κι αυτός να πλυθεί”

Ο σοφός κάνει μια παύση και μετά προσθέτει:

“Η αναλογία και η αντιστοιχία δεν σε βοηθάνε πάντοτε να φτάσεις στην σωστή απάντηση”

“Δεν καταλαβαίνω” λέει ο άντρας.

Ο σοφός τον κοιτάζει καλοσυνάτα και του λέει:

“Πως γίνεται να κατεβούν δύο άντρες από την καμινάδα και ο ένας να βγει με βρώμικο πρόσωπο ενώ ο άλλος με το πρόσωπο καθαρό;

Χόρχε Μπουκάι

Οι πατάτες και η δυσωδία του μίσους

Μια δασκάλα σκέφτηκε να βάλει τους μαθητές στην τάξη της να παίξουν ένα παιχνίδι. Είπε λοιπόν στα παιδιά, να φέρει το κάθʼ ένα, μια πλαστική σακούλα, που θα περιέχει μέσα μερικές πατάτες. Σε κάθε πατάτα θα δώσει ένα όνομα από τους ανθρώπους που μισεί. Έτσι, ο αριθμός των πατατών που κάθε παιδί θα έβαζε στη σακούλα του θα ήταν ανάλογος  των ανθρώπων που μισεί. Την άλλη μέρα κάθε παιδί, έφερε από μια σακούλα με πατάτες, με το όνομα των ανθρώπων που μισούσαν, γραμμένο πάνω σε κάθε πατάτα. Κάποια παιδιά είχαν δύο πατάτες μέσα στη σακούλα, άλλα τρεις, άλλα πέντε και άλλα περισσότερες. Η δασκάλα είπε μετά στα παιδιά, να κουβαλούν  για μερικές μέρες μαζί τους την πλαστική σακούλα με τις πατάτες, όπου και αν πηγαίνουν.

Ύστερα από κάποιες  μέρες, τα παιδιά άρχισαν να διαμαρτύρονται, λόγω της δυσάρεστης οσμής που άφηναν οι πατάτες οι οποίες άρχισαν να σαπίζουν. Άλλωστε, αυτοί που είχαν περισσότερες πατάτες στη σακούλα, έπρεπε να αντέξουν επιπλέον και το μεγαλύτερο βάρος τους. Όταν το παιχνίδι τελείωσε, τα παιδιά ανακουφίστηκαν αφού  απαλλάχτηκαν από το βάρος αλλά και από τη δυσοσμία των χαλασμένων πατατών.

Η δασκάλα ρώτησε τα παιδιά: «Πώς αισθανθήκατε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού;. Τα παιδιά διαμαρτυρήθηκαν για το γεγονός ότι έπρεπε να κουβαλούν παντού μια τσάντα με πατάτες και μάλιστα χαλασμένες με άσχημη μυρωδιά..

Στη συνέχεια, η δασκάλα τους αποκάλυψε το κρυμμένο νόημα πίσω από το παιχνίδι. «Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν έχετε μίσος για κάποιον μέσα στην καρδιά σας. Η δυσωδία από το μίσος θα φωλιάσει στην ψυχή σας και θα το μεταφέρετε μαζί σας όπου κι αν πάτε συνεχώς. Αν δεν μπορείτε να ανεχθείτε τη μυρωδιά των σάπιων πατατών για μερικές μόνο μέρες, μπορείτε να φανταστείτε πως είναι να έχετε τη δυσωδία του μίσους στην ψυχή σας για μια ζωή;

Προσπαθήστε να αποβάλλετε το μίσος που έχετε για τους άλλους και συγχωρέστε τους, ώστε να μην έχετε το βάρος στην καρδιά σας για μια ζωή.

Μια φορά κι ένα καιρό

Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχαν 4 άτομα που ονομάζονταν :  

Όλος ο κόσμος – Κάποιος – Καθένας – και Κανένας

Υπήρχε μία σημαντική δουλειά που έπρεπε να γίνει και ζητήθηκε από  Όλο τον κόσμο να το κάνει.
Όλος ο κόσμος ήταν πεπεισμένος ότι  Κάποιος θα το έκανε..
Καθένας μπορούσε να το είχε κάνει, αλλά στην πραγματικότητα  Κανένας  δεν το έκανε.
Κάποιος  θύμωσε γιατί ήταν η δουλειά  Όλου του κόσμου!
Όλος ο κόσμος σκέφτηκε ότι ο Καθένας μπορούσε να το κάνει
και  Κανένας δεν αμφέβαλε ότι  Κάποιος θα το έκανε..
Τελικά, Όλος ο κόσμος κατηγόρησε  τον Καθένα
γιατί  Κανένας δεν έκανε αυτό που Κάποιος θα μπορούσε να κάνει.