Επιλογές

«Αν είστε πραγματικά παθιασμένοι με αυτό που κάνετε, αλλά δεν πρόκειται να σας βοηθήσει να κερδίσετε αρκετά  χρήματα, θα συνεχίζατε να το κάνετε;»
Τι δύσκολη ερώτηση! Μοιάζει με αυτό που οι περισσότεροι έχουμε ακούσει από τους μεγαλύτερους:

«Κάνε αυτό που αγαπάς, και τα λεφτά θα έρθουν»

Ακούγεται ωραίο και προσφέρει έμπνευση. Αλλά είναι αλήθεια; Δεν θα μπορούσε να συμβεί να κάνουμε αυτό που πραγματικά μας αρέσει και τελικά να μην ανταμειφτούμε ανάλογα;

Με βάση μια έρευνα, είναι βέβαιο ότι όταν επιχειρεί κάποιος κάτι άγνωστο και καινούργιο, αυτό που είναι πολύ σημαντικό είναι η θέληση. Αρκεί απλά να κάνει αυτό που αγαπάει, ή κάτι που θα οδηγήσει σε αυτό που αγαπάει, για να βγάλει τον καλύτερο εαυτό του. Η θέληση θα τον κάνει πιο δημιουργικό και πιο αποδοτικό, και θα τον βοηθήσει να προχωρήσει γρηγορότερα.

Και επιπλέον θα τον βοηθήσει να επιμείνει. Όταν προσπαθούμε κάτι που δεν το έχουμε ξανακάνει πριν – ξεκινώντας ένα καινούργιο έργο στην εργασία μας, ή προσπαθώντας να ξεκινήσουμε μια νέα επιχείρηση από το μηδέν – αναμενόμενο είναι να αντιμετωπίσουμε στην πορεία πολλά εμπόδια. Όμως δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια με το πρώτο εμπόδιο που θα συναντήσουμε.

Αλλά, ας είμαστε ρεαλιστές. Τίποτα δεν μας εγγυάται ευημερία, ή ακόμα και οικονομική επιτυχία.

Ένας φίλος μας, μετά από μία ηχογράφηση, βρισκόταν έξω από ένα μπαρ με λίγους συναδέλφους του επαγγελματίες μουσικούς, και μιλούσαν με θαυμασμό για ένα άλλο μουσικό που όλοι γνώριζαν. Ένας από την παρέα σχολίασε πόσο τυχερός ήταν αυτός ο μουσικός που  η μουσική του ήταν εμπορική. Σε αυτές τις λέξεις, θα βρείτε μια τεράστια αλήθεια. Όλοι έχουμε τη δική μας μουσική, αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι κάποιος θα την αγοράσει. Απολύτως καμία. Πρόκειται για δύο εντελώς ξεχωριστά πράγματα.

Οπότε η αρχική ερώτηση μπορεί να διατυπωθεί ως εξής:

«Έχω την επιθυμία , αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται να φτάσω σε σημείο που θα μου αποφέρει αρκετά χρήματα. Τι κάνω; Θα πρέπει να προχωρήσω;»

Φυσικά πρέπει.

Τώρα ας προβληματιστούμε λίγο με την απάντηση:

Εάν δεν μπορείτε να αντέξετε οικονομικά να κάνετε αυτό με το οποίο είστε παθιασμένοι – για παράδειγμα, αν δεν θα είστε σε θέση να θρέψτε την οικογένειά σας – τότε η απάντηση είναι όχι, καλύτερα να μην ποντάρετε την οικονομική σας ευημερία σε αυτό.

Μια βασική αρχή σχετικά με το αν θα πρέπει να ασχοληθούμε με κάτι που έχει άγνωστο μέλλον, είναι ότι κάθε μικρό έξυπνο βήμα που κάνουμε, θα πρέπει να μας αφήνει “ζωντανούς” ώστε να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα. Οπότε, πρώτα φροντίζουμε να εξασφαλίσουμε τις βασικές ανάγκες της πυραμίδας του Maslow: διατροφή , στέγαση κλπ.

Αλλά ακόμα και αυτό, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να ασχοληθείτε με το πάθος σας, έστω για λίγο, ακόμα κι αν είναι μόνο για 15 λεπτά την ημέρα.

Και πρέπει να το κάνετε!

Γιατί;

Η έρευνα δείχνει ότι οι άνθρωποι που καθημερινά κάνουν πρόοδο σε κάτι που τους ενδιαφέρει, αισθάνονται πιο ικανοποιημένοι και πλήρεις.

Ένα επιπλέον ενδιαφέρον με την ερώτηση που θέσαμε αρχικά, είναι ότι μπορεί να κάνει ανθρώπους που έχουν περισσότερα από τα αναγκαία χρήματα, να επανεξετάσουν κατά πόσο θέλουν να συνεχίσουν να κάνουν πράγματα που δεν τους κάνουν ευτυχισμένους, μόνο και μόνο για χάριν των περισσότερων χρημάτων. Τις περισσότερες φορές η απάντηση που δίνουν είναι: «Μόλις αποκτήσω αρκετά χρήματα, θα κάνω αυτό που θέλω πραγματικά. Δεν θα με ενδιαφέρουν πια τα χρήματα.» Αλλά ποτέ δεν φτάνουν σε εκείνο το σημείο. Ο χρόνος είναι πεπερασμένος.

Όταν αντιμετωπίζουμε το άγνωστο, ο μόνος τρόπος για να μάθουμε στα σίγουρα, είναι να δράσουμε. Όταν έχουμε να κάνουμε με κάτι αβέβαιο – το αν πρόκειται να κάνουμε  χρήματα από το πάθος μας, είναι μια αβεβαιότητα – προχωρούμε σε δράση. Δεν σκεφτόμαστε τι μπορεί να συμβεί, δεν προσπαθούμε να προβλέψουμε το αποτέλεσμα, δεν ετοιμάζουμε σχέδιο έκτακτης ανάγκης. Κάνουμε ένα μικρό βήμα προς την κατεύθυνση να πραγματοποιήσουμε αυτό που θέλουμε,  και βλέπουμε τι θα συμβεί.

Ποιος ξέρει; Ακόμη και το μικρότερο βήμα μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Κάντε λοιπόν μικρά βήματα. Μπορεί να ανακαλύψετε ότι το πάθος σας, μπορεί να σας αποφέρει χρήματα. Εξάλλου ποιος φανταζόταν ότι θα μπορούσε να κάνει κάποιος τεράστια περιουσία, βρίσκοντας έναν τρόπο να συνδέσει όλους τους φίλους  του (Facebook) ;

Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρετε, σίγουρα θα θέλετε να περνάτε ένα μέρος της ημέρας σας κάνοντας τουλάχιστον ένα πράγμα που σας κάνει ευτυχισμένους. Διαφορετικά, κάτι δεν πάει καλά.

                                           Harvard Business Review Magazine

Η γνώση του να ξέρεις ακριβώς που να χτυπήσεις

Η μεγαλύτερη μηχανή του πλοίου χάλασε. Οι ιδιοκτήτες του πλοίου στην προσπάθεια τους να την επισκευάσουν φώναξαν τους καλύτερους τεχνικούς του λιμανιού. Ο ένας μετά τον άλλον απέτυχαν να την βάλουν σε λειτουργία. 
Στο τέλος έφτασε ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που επισκεύαζε πλοία από τότε που ήτανε μικρό παιδί. Κουβαλούσε μια μεγάλη τσάντα με εργαλεία μαζί του και στρώθηκε αμέσως στη δουλειά. Δύο από τους ιδιοκτήτες του πλοίου τον παρακολουθούσαν την ώρα που επιθεωρούσε την μηχανή, ελπίζοντας να γνωρίζει τι ακριβώς πρέπει να κάνει. Αφού εξέτασε την μηχανή για αρκετή ώρα ο γέρος άνθρωπος, άνοιξε την τσάντα του και έβγαλε ένα μικρό σφυρί. Με μεγάλη προσοχή χτύπησε απαλά τη μηχανή σε ένα σημείο. Η μηχανή άρχισε να λειτουργεί! 

Μια εβδομάδα αργότερα, οι ιδιοκτήτες έλαβαν από τον γέρο τεχνίτη ένα τιμολόγιο για την επισκευή, αξίας δέκα χιλιάδων ευρώ. «Τι πράγμα;» διαμαρτυρήθηκαν αυτοί. «Σχεδόν δεν έκανε τίποτα!» 

Έτσι του έγραψαν ένα γράμμα που έλεγε:
«Παρακαλούμε αποστείλετέ μας αναλυτικό λογαριασμό.»

Ο γέρος τους έστειλε έναν λογαριασμό που έγραφε:
Ελαφρύ χτύπημα με σφυρί …………………….€ 2,00
Γνώση που ακριβώς να χτυπήσεις …………..…€ 9.998,00

Κάθε προσπάθεια είναι σημαντική, αλλά η γνώση η οποία συνοδεύει την προσπάθεια κάνει όλη την διαφορά. Οι ενέργειες που κάνουμε είναι αποτελεσματικότερες όταν υποστηρίζονται από βαθιά κατανόηση. Με ενόραση, κατανόηση και σοφία, ακόμη και η μικρότερη ενέργεια μπορεί να φέρει σπουδαία αποτελέσματα. Όταν υπάρχει αυτή η αληθινή σοφία κάθε μας ενέργεια προσφέρεται στο σωστό χρόνο, στο σωστό τόπο, με τον σωστό τρόπο. Αυτή η κατανόηση είναι ανεκτίμητη. Χωρίς αυτήν μπορεί να περιφερόμαστε στη ζωή, χτυπώντας με το μικρό σφυρί μας οτιδήποτε βλέπουμε μπροστά μας, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. 

Το τυφλό αγόρι

Ένα τυφλό αγόρι καθόταν στα σκαλιά ενός κτιρίου και είχε ένα καπέλο μπροστά από τα πόδια του. Δίπλα υπήρχε μια πινακίδα που έγραφε: "Είμαι τυφλός, παρακαλώ βοηθήστε με."

Μέσα στο στο καπέλο υπήρχαν μόνο λίγα κέρματα .

Ένας άνδρας που περνούσε εκείνη την ώρα,  κοντοστάθηκε και σταμάτησε μπροστά από το τυφλό αγόρι. Έβγαλε μερικά κέρματα από την τσέπη του και τα έριξε  στο καπέλο. Ύστερα πήρε την πινακίδα, τη γύρισε ανάποδα, και έγραψε κάποιες λέξεις. Τοποθέτησε την πινακίδα πίσω στη θέση της, έτσι ώστε όσοι περνούσαν από μπροστά να βλέπουν τις λέξεις που έγραψε.

Σύντομα το καπέλο άρχισε να γεμίζει από κέρματα. Πολλοί περισσότεροι περαστικοί άφηναν πια χρήματα για το τυφλό αγόρι.

Το απόγευμα, ο άνθρωπος που είχε αλλάξει την πινακίδα γύρισε να διαπιστώσει πώς πάνε τα πράγματα.

Το αγόρι τον αναγνώρισε από τα βήματά του και τον ρώτησε:«Εσύ είσαι  αυτός που άλλαξε την πινακίδα μου σήμερα το πρωί; Τι έγραψες; ""Έγραψα το ίδιο που είχες γράψει, αλλά με διαφορετικές λέξεις"  απάντησε στο παιδί.

Αυτό που  είχε γράψει ήταν το εξής:"Σήμερα είναι μια υπέροχη ημέρα και δεν μπορώ να την δω."

Πιστεύετε ότι οι δύο φράσεις έλεγαν ακριβώς το ίδιο πράγμα;

Φυσικά και οι δύο προτάσεις έλεγαν στους περαστικούς ότι το αγόρι είναι τυφλό. Όμως, η πρώτη πρόταση έλεγε απλά ότι το αγόρι είναι τυφλό, ενώ η δεύτερη πρόταση υπονοούσε πόσο τυχεροί ήταν οι περαστικοί που δεν είναι τυφλοί. Οπότε, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η δεύτερη φράση ήταν πολύ πιο αποτελεσματική.

Να είστε ευγνώμονες για αυτά που έχετε. Να είστε δημιουργικοί. Να καινοτομείτε. Σκεφτείτε θετικά και με διαφορετικό τρόπο.

Προσκαλέστε τους άλλους κοντά σας με σοφία. Ζήστε τη ζωή χωρίς δικαιολογίες. Όταν η ζωή σας δίνει 100 λόγους για να κλάψετε, απαντήστε με 1000 λόγους για να χαμογελάσετε. Αντιμετωπίστε το παρελθόν χωρίς στεναχώρια.  Προετοιμαστείτε για το μέλλον χωρίς φόβο. Κρατήστε την πίστη και απομακρύνετε το φόβο.

Το πιο όμορφο πράγμα είναι να βλέπετε κάποιον να χαμογελά. Και ακόμα πιο όμορφο είναι, να γνωρίζετε ότι είστε εσείς ο λόγος πίσω από αυτό το χαμόγελο!

Σε αγαπώ παιδί μου...

«Εάν μια μέρα με δεις "γέρο"... εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ... έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω... Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή... Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο. Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις... Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς. Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα "βάρος", έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα. Όταν λέω πως θα ήθελα να "πεθάνω"... μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο. Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή. Σε αγαπώ παιδί μου...»

Το τούβλο

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας τύπος που τριγυρνούσε μ' ένα τούβλο στο χέρι. Είχε αποφασίσει ότι κάθε φορά που θα τον ενοχλούσε κάποιος σε σημείο που να τον εξοργίζει, θα τον κοπανούσε με το τούβλο. Η μέθοδος ήταν λίγο παλαιολιθική, φαινόταν όμως αποτελεσματική — έτσι δεν είναι;

Μια φορά συναντήθηκε μ' ένα φίλο πολύ υπεροπτικό, που του μίλησε με κακό τρόπο. Πιστός στην απόφασή του, ο τύπος του πέταξε το τούβλο.

Δεν θυμάμαι αν τον πέτυχε ή όχι. Το θέμα, όμως, είναι ότι μετά έπρεπε να πάει να πάρει το τούβλο του και δεν το έβρισκε πουθενά. Στεναχωρήθηκε. Αποφάσισε τότε να βελτιώσει το «Σύστημα Αυτοπροστασίας με Τούβλο», όπως το είχε ονομάσει ο ίδιος. Έδεσε το τούβλο σ' ένα σπάγκο που είχε μήκος ένα μέτρο και βγήκε έξω. Έτσι, το τούβλο δεν θα απομακρυνόταν πολύ.

Διαπίστωσε, όμως, ότι και η νέα του μέθοδος είχε προβλήματα. Από τη μια, τo άτομο που γινόταν δέκτης της επιθετικότητάς του έπρεπε να βρίσκεται σε απόσταση βολής μικρότερη του ενός μέτρου, και από την άλλη, μόλις πετούσε το τούβλο έπρεπε να κάνει τον κόπο να τραβήξει αμέσως το σχοινί. Εξάλλου, ο σπάγκος έμπλεκε και κουβαριαζόταν και η κατάσταση δυσκόλευε. 

Τότε, ο άνθρωπος εκείνος επινόησε το «Σύστημα Τούβλο III». Πρωταγωνιστούσε και πάλι το ίδιο τούβλο, όμως, στο νέο σύστημα ο σπάγκος διέθετε ελατήριο. Τώρα μπορούσε να εκτοξεύει το τούβλο πολλές φορές και να γυρνάει πίσω μόνο του, σκέφτηκε ο τύπος.

Όταν βγήκε στο δρόμο και δέχτηκε την πρώτη επίθεση, πέταξε το τούβλο. Δεν πέτυχε το στόχο του γιατί το τούβλο, με τη δύναμη του ελατηρίου, γύρισε πίσω και κοπάνησε τον ίδιο κατακέφαλα.

Ξαναπροσπάθησε, αλλά έφαγε άλλη μια με το τούβλο στο κεφάλι γιατί δεν είχε υπολογίσει καλά την απόσταση.

Την τρίτη φορά την έφαγε γιατί δεν το εκτόξευσε την κατάλληλη στιγμή. Η τέταρτη φορά ήταν λίγο ιδιόμορφη γιατί, παρότι είχε αποφασίσει να κοπανήσει με τo τούβλο το υποψήφιο θύμα του, ήθελε ταυτόχρονα και να το προστατεύσει από το χτύπημα, κι έτσι το τούβλο κατέληξε πάλι στο δικό του κεφάλι. Του έκανε ένα τεράστιο καρούμπαλο. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί δεν ξαναεπιχείρησε να χτυπήσει άλλον με το τούβλο, κι αν έφταιγαν τα χτυπήματα ή είχε συμβεί κάποια μεταστροφή στην ψυχολογία του. Όλα τα χτυπήματα είχαν στραφεί εναντίον του.

«Ο μηχανισμός αυτός λέγεται ανάδραση: Σημαίνει ότι προστατεύουμε τους άλλους από τη δική μας επιθετικότητα. Κάθε φορά που το κάνουμε αυτό, η επιθετική και βίαιη ενέργειά μας συγκρατείται προτού φτάσει στον άλλον από ένα φράγμα που τοποθετούμε εμείς οι ίδιοι. Το φράγμα αυτό δεν απορροφά την κρούση, απλώς την ανακλά. Κι όλος ο θυμός, όλη η κακοκεφιά, όλη αυτή η επιθετικότητα στρέφεται εναντίον του εαυτού μας, άλλοτε μέσω πραγματικών πράξεων αυτοτιμωρίας (αυτοτραυματισμοί, υπερβολές στο φαγητό, ναρκωτικά, ανώφελη έκθεση σε κινδύνους) κι άλλοτε μέσω κρυμμένων συγκινήσεων ή συναισθημάτων (κατάθλιψη, ενοχές, ψυχοσωματικά προβλήματα).

Είναι πολύ πιθανό ένας «πεφωτισμένος» ουτοπικός άνθρωπος, ευφυής και ακέραιος, να μην οργιζόταν ποτέ. Θα ήταν πολύ χρήσιμο να μη θυμώναμε ποτέ. Ωστόσο, κάθε φορά που νιώθουμε οργή, λύσσα, τσαντίλα, ο μόνος τρόπος να γλιτώσουμε είναι να τη βγάλουμε από πάνω μας μετατρέποντάς τη σε δράση. Σε αντίθετη περίπτωση, το μόνο που θα καταφέρουμε, αργά ή γρήγορα, θα είναι να εξοργιστούμε με τον εαυτό μας.

Χόρχε Μπουκαϊ

Το παράδειγμα του Μυρμηγκιού

Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου, δίδαξα στα παιδιά  τη φιλοσοφία του μυρμηγκιού. Νομίζω ότι όλοι μας πρέπει να μελετήσουμε τα μυρμήγκια. Έχουν μια καταπληκτική φιλοσοφία που μπορεί να συνοψισθεί σε τέσσερα μέρη.

Το πρώτο μέρος: Τα μυρμήγκια δεν τα παρατούν ποτέ. Όταν κατευθύνονται κάπου, κι εσείς προσπαθήσετε να τα σταματήσετε, εκείνα ψάχνουν για άλλο δρόμο. Θα σκαρφαλώσουν από πάνω, θα περάσουν από κάτω, θα συνεχίσουν να ψάχνουν για άλλο τρόπο. Ξεκάθαρη φιλοσοφία: να μην τα παρατάς ποτέ στην αναζήτηση ενός δρόμου που θα σε πάει εκεί που θέλεις να φτάσεις.

Δεύτερον, τα μυρμήγκια όλο το καλοκαίρι σκέφτονται τον χειμώνα. Δεν μπορεί να είστε τόσο αφελείς ώστε να νομίζετε ότι το καλοκαίρι θα διαρκέσει για πάντα. Έτσι τα μυρμήγκια συλλέγουν τα χειμερινά τρόφιμά τους στο μέσο του καλοκαιριού.

Μια παλιά ιστορία λέει, «Μη χτίζεις το σπίτι σου στην άμμο το καλοκαίρι». Γιατί χρειαζόμαστε αυτή τη συμβουλή; Επειδή είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε μπροστά. Να προβλέπουμε. Το καλοκαίρι, πρέπει να σκέφτεστε την καταιγίδα. Καθώς απολαμβάνετε την άμμο και τον ήλιο, πρέπει να σκέφτεστε και τους βράχους.

Το τρίτο μέρος της φιλοσοφίας του μυρμηγκιού είναι ότι τα μυρμήγκια όλο το χειμώνα σκέφτονται το καλοκαίρι. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα μυρμήγκια υπενθυμίζουν στον εαυτό τους: «Αυτό δεν θα κρατήσει πολύ. Σύντομα θα βγούμε έξω». Και την πρώτη θερμή ημέρα, τα μυρμήγκια είναι έξω. Όταν ξανάρθει το κρύο, θα γυρίσουν στην τρύπα τους, περιμένοντας να ξαναβγούν όταν πιάσουν οι ζέστες.

Και τώρα, το τελευταίο μέρος της φιλοσοφίας του μυρμηγκιού. Πόσα θα μαζέψει ένα μυρμήγκι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού για το χειμώνα; Όσα περισσότερα μπορεί. Απίστευτη η φιλοσοφία του "Όσα περισσότερα μπορεί".

Πόσο καταπληκτική φιλοσοφία έχουμε μπροστά μας! Τη φιλοσοφία του μυρμηγκιού. Μην τα παρατάτε ποτέ, κοιτάτε μπροστά, μένετε θετικοί και κάνετε πάντα το καλύτερο που μπορείτε.

  Jim Rohn

Το προφανές δεν είναι πάντοτε η κατάλληλη αντίδραση

Επισκέπτεται κάποιος έναν σοφό και του λέει: “Θέλω να μου διδάξεις τη σοφία σου, θέλω να γίνω σοφός. Θέλω κάθε στιγμή να μπορώ να παίρνω τη σωστή απόφαση. Τι πρέπει να κάνω για να ξέρω ποια είναι η κατάλληλη αντίδραση σε κάθε κατάσταση;”

Τότε, του λέει ο σοφός:

“Αντί να σου απαντήσω σ’ αυτό που ρωτάς, θα σου κάνω μια ερώτηση: Βγαίνουν από μια καμινάδα δύο άντρες. Το πρόσωπο του ενός είναι μουντζουρωμένο, του άλλου το πρόσωπο είναι καθαρό. Ποιός από τους δύο θα πάει να πλύνει το πρόσωπό του;”

“Ε, καλά, είναι ολοφάνερο” λέει ο άντρας, “θα πάει να πλυθεί εκείνος που το πρόσωπό του είναι βρώμικο”.

Και ο σοφός απαντάει:

“Το προφανές δεν είναι πάντοτε η κατάλληλη αντίδραση. Πήγαινε και ξανασκέψου το.”

Φεύγει ο άντρας, συλλογίζεται επί δεκαπέντε μέρες κι επιστρέφει ικανοποιημένος για να πει στον σοφό:

“Τι ανόητος που ήμουν! Τώρα κατάλαβα: θα πάει να πλυθεί αυτός που το πρόσωπό του είναι καθαρό. Γιατί αυτός που έχει καθαρό πρόσωπο βλέπει ότι το πρόσωπο του άλλου είναι βρώμικο, οπότε σκέφτεται ότι και το δικό του θα είναι βρώμικο. Γι’ αυτό θα πάει να το πλύνει. Αντίθετα, αυτός που έχει βρώμικο πρόσωπο, βλέπει ότι το πρόσωπο του άλλου είναι καθαρό και θεωρεί πως και το δικό του πρέπει να είναι καθαρό. Γι’ αυτό δεν θα πάει να πλυθεί.”

“Πολύ ωραία” σχολιάζει ο σοφός, “ωστόσο, η εξυπνάδα και η λογική δεν μπορούν πάντοτε να σου δώσουν μια συνετή απάντηση σχετικά με κάποια κατάσταση. Πήγαινε και ξανασκέψου το.”

Φεύγει ο άντρας και πηγαίνει στο σπίτι του για να σκεφτεί. Αφού περνούν άλλες δεκαπέντες μέρες, επιστρέφει και λέει στον σοφό:

“Τώρα ξέρω! Και οι δύο θα πλύνουν τα πρόσωπά τους.Αυτός που έχει καθαρό πρόσωπο, βλέποντας ότι το πρόσωπο του άλλου είναι βρώμικο, νομίζει ότι και το δικό του είναι βρώμικο και γι’ αυτό πάει να πλυθεί. Από την άλλη, αυτός που έχει βρώμικο πρόσωπο, βλέποντας τον άλλο να πλένει το πρόσωπό του θα σκεφτεί ότι και το δικό του το πρόσωπο είναι βρώμικο, οπότε θα πάει κι αυτός να πλυθεί”

Ο σοφός κάνει μια παύση και μετά προσθέτει:

“Η αναλογία και η αντιστοιχία δεν σε βοηθάνε πάντοτε να φτάσεις στην σωστή απάντηση”

“Δεν καταλαβαίνω” λέει ο άντρας.

Ο σοφός τον κοιτάζει καλοσυνάτα και του λέει:

“Πως γίνεται να κατεβούν δύο άντρες από την καμινάδα και ο ένας να βγει με βρώμικο πρόσωπο ενώ ο άλλος με το πρόσωπο καθαρό;

Χόρχε Μπουκάι

Οι πατάτες και η δυσωδία του μίσους

Μια δασκάλα σκέφτηκε να βάλει τους μαθητές στην τάξη της να παίξουν ένα παιχνίδι. Είπε λοιπόν στα παιδιά, να φέρει το κάθʼ ένα, μια πλαστική σακούλα, που θα περιέχει μέσα μερικές πατάτες. Σε κάθε πατάτα θα δώσει ένα όνομα από τους ανθρώπους που μισεί. Έτσι, ο αριθμός των πατατών που κάθε παιδί θα έβαζε στη σακούλα του θα ήταν ανάλογος  των ανθρώπων που μισεί. Την άλλη μέρα κάθε παιδί, έφερε από μια σακούλα με πατάτες, με το όνομα των ανθρώπων που μισούσαν, γραμμένο πάνω σε κάθε πατάτα. Κάποια παιδιά είχαν δύο πατάτες μέσα στη σακούλα, άλλα τρεις, άλλα πέντε και άλλα περισσότερες. Η δασκάλα είπε μετά στα παιδιά, να κουβαλούν  για μερικές μέρες μαζί τους την πλαστική σακούλα με τις πατάτες, όπου και αν πηγαίνουν.

Ύστερα από κάποιες  μέρες, τα παιδιά άρχισαν να διαμαρτύρονται, λόγω της δυσάρεστης οσμής που άφηναν οι πατάτες οι οποίες άρχισαν να σαπίζουν. Άλλωστε, αυτοί που είχαν περισσότερες πατάτες στη σακούλα, έπρεπε να αντέξουν επιπλέον και το μεγαλύτερο βάρος τους. Όταν το παιχνίδι τελείωσε, τα παιδιά ανακουφίστηκαν αφού  απαλλάχτηκαν από το βάρος αλλά και από τη δυσοσμία των χαλασμένων πατατών.

Η δασκάλα ρώτησε τα παιδιά: «Πώς αισθανθήκατε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού;. Τα παιδιά διαμαρτυρήθηκαν για το γεγονός ότι έπρεπε να κουβαλούν παντού μια τσάντα με πατάτες και μάλιστα χαλασμένες με άσχημη μυρωδιά..

Στη συνέχεια, η δασκάλα τους αποκάλυψε το κρυμμένο νόημα πίσω από το παιχνίδι. «Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν έχετε μίσος για κάποιον μέσα στην καρδιά σας. Η δυσωδία από το μίσος θα φωλιάσει στην ψυχή σας και θα το μεταφέρετε μαζί σας όπου κι αν πάτε συνεχώς. Αν δεν μπορείτε να ανεχθείτε τη μυρωδιά των σάπιων πατατών για μερικές μόνο μέρες, μπορείτε να φανταστείτε πως είναι να έχετε τη δυσωδία του μίσους στην ψυχή σας για μια ζωή;

Προσπαθήστε να αποβάλλετε το μίσος που έχετε για τους άλλους και συγχωρέστε τους, ώστε να μην έχετε το βάρος στην καρδιά σας για μια ζωή.

Μια φορά κι ένα καιρό

Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχαν 4 άτομα που ονομάζονταν :  

Όλος ο κόσμος – Κάποιος – Καθένας – και Κανένας

Υπήρχε μία σημαντική δουλειά που έπρεπε να γίνει και ζητήθηκε από  Όλο τον κόσμο να το κάνει.
Όλος ο κόσμος ήταν πεπεισμένος ότι  Κάποιος θα το έκανε..
Καθένας μπορούσε να το είχε κάνει, αλλά στην πραγματικότητα  Κανένας  δεν το έκανε.
Κάποιος  θύμωσε γιατί ήταν η δουλειά  Όλου του κόσμου!
Όλος ο κόσμος σκέφτηκε ότι ο Καθένας μπορούσε να το κάνει
και  Κανένας δεν αμφέβαλε ότι  Κάποιος θα το έκανε..
Τελικά, Όλος ο κόσμος κατηγόρησε  τον Καθένα
γιατί  Κανένας δεν έκανε αυτό που Κάποιος θα μπορούσε να κάνει.

10 πράγματα που θέλω να μάθει η κόρη μου πριν κλείσει τα 10!

Η Γκρέις κοντεύει τα δέκα. Δεν είμαι σίγουρη πως συνέβη αυτό. Συνειδητοποιώ περισσότερο από ποτέ την κοριτσίστικη φύση της, την εφηβεία της που ανατέλλει και όλα τα πράγματα που θέλω να της μάθω. Μακάρι να μπορούσα με κάποιον τρόπο να ενσταλάξω αξίες και αρχές μέσα της, με τον ίδιο τρόπο που πιέζεις ένα κέρμα βαθιά μέσα στον μαλακό πηλό. Ξέρω πως δεν μπορώ· το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να λέω, να γράφω και να ζω συνεχώς αυτές τις αρχές και αξίες.

Τα δέκα πράγματα που θέλω να μάθει η δεκάχρονη κόρη μου είναι:

1. Δεν είναι δική σου δουλειά να κάνεις
   ευτυχισμένους τους ανθρώπους που αγαπάς.Εμένα, τον Μπαμπά, τον αδελφό σου, τους φίλους σου. Σου δίνω τον λόγο μου, δεν είναι δική σου δουλειά. Και η πικρή αλήθεια είναι πως δεν μπορείς, ακόμα κι αν ήθελες.
2. Η έλλειψη φόβου με την οποία αντιμετωπίζεις κάθε σωματική πρόκληση είναι προτέρημα. Συνέχισε σε παρακαλώ να χρησιμοποιείς το κορμάκι σου για να τρέχεις, να πηδάς, να σκαρφαλώνεις και να κάνεις ρίψεις. Μου αρέσει να σε βλέπω να οργώνεις το γήπεδο ποδοσφαίρου, να κρέμεσαι με περηφάνια από τις μπάρες του μονόζυγου ή να σκαρφαλώνεις στα ψηλότερα κλαδιά ενός δέντρου. Υπάρχει συγχρόνως υγεία και μια αίσθηση κυριαρχίας στη σωματική δραστηριότητα και τις προκλήσεις της.
3. Ποτέ μην φοβηθείς να μοιραστείς τα πράγματα που σε κάνουν να παθιάζεσαι. Μερικές φορές, για παράδειγμα,ντρέπεσαι που παίζεις ακόμα με κούκλες και ανησυχείς μήπως σε κοροϊδέψουν οι φίλες σου. Όποιος σε κοροϊδεύει για αυτά που σου αρέσουν να κάνεις δεν είναι αληθινός φίλος. Είναι δύσκολο να το καταλάβεις αλλά τόσο σημαντικό.
4. Είναι αποδεκτό να διαφωνείς μαζί μου και με τους άλλους. Είσαι αρκετά μεγάλη για να έχεις δική σου γνώμη και θέλω να ακούω τη γνώμη σου. Το ίδιο και όσοι σε αγαπάνε. Βέβαια μην δίνεις μάχη για χάρη της μάχης όμως όταν νιώθεις ότι έχω άδικο να μου το λες. Με έχεις ακούσει να σου λέω πως έχεις δίκιο και με έχεις ακούσει να σου ζητώ συγνώμη για τη συμπεριφορά μου ή την άποψή μου όταν αντιλαμβάνομαι ότι ήταν λανθασμένες. Η δική σου άποψη είναι σημαντική και πολύτιμη. Μην ντρέπεσαι να την εκφράσεις.
5. Είσαι τόσο όμορφη. Στο τωρινό σου πρόσωπο συνυπάρχουν το μωρό που ήσουν κάποτε και η νεαρή γυναίκα που γρήγορα γίνεσαι. Τα μάτια και το πηγούνι μου με το λακκάκι συνδυάζονται με τα χρώματα του πατέρα σου σε ένα μοναδικό άτομο, κάποια που είσαι μόνον εσύ. Βλέπω τα σύννεφα του μύθου της ομορφιάς που έχει κατασκευάσει η κοινωνία μας απειλητικά πάνω από το κεφάλι σου να αντανακλώνται στην αυξανόμενη αμηχανία σου. Σε ικετεύω μην αγνοήσεις τη δική σου ομορφιά, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο ότι είσαι τόσο αυθόρμητη.
6. Το διάβασμα είναι ουσιαστικό στοιχείο της ζωής μας. Όπως ξέρεις, είναι το κεντρικό σημείο της απόλαυσης του ελεύθερου χρόνου μου. Είμαι απίστευτα περήφανη και ευχαριστημένη που σε βλέπω να μοιράζεσαι αυτήν την απόλαυση. Αυτή η ταύτιση που νιώθεις με τους ήρωες, η αίσθηση του να ξεγλιστράς σε έναν άλλο κόσμο, να χάνεσαι εκεί με τον καλύτερο τρόπο; Αυτά δεν τα χάνεις ποτέ. Καλωσόρισες.
7. Εσύ δεν είσαι εγώ. Μοιάζουμε πολύ, όμως έχεις τη δική σου απολύτως προσωπικότητα, ολοσχερώς και πλήρως. Σου δίνω το λόγο μου ότι το ξέρω αυτό, ακόμα και όταν το παραβλέπω. Ξέρω πως ο αποχωρισμός από εμένα είναι ένα από τα πρωταρχικά καθήκοντα της εφηβείας σου που τη βλέπω να αστράφτει στον ορίζοντα. Με φοβίζει όσο το να μου ρίξουν παγάκια στην κοιλιά αυτό το κενό, αυτή η απόσταση, η απαραίτητη απόσχιση, ωστόσο θέλω να ξέρεις πόσο ζωτική είναι για σένα. Θα είμαι εκεί, ό,τι κι αν συμβεί Γκρέις. Το κόκκινο νήμα που μας συνδέει είναι ελαστικό και θα τεντωθεί. Το ξέρω πως μπορεί να τεντωθεί κι άλλο. Και μόλις ολοκληρωθεί η μετάβαση στην ενηλικίωση, θα δημιουργηθεί μια νέα, ακόμη καλύτερη οικειότητα ανάμεσά μας. Κι αυτό το ξέρω.
8. Σχεδόν ποτέ δεν φταις εσύ. Αυτό που εννοώ είναι πως όταν οι άνθρωποι σου φέρονται με τρόπο που σε πληγώνει ή σε κάνει να αισθάνεσαι ανασφάλεια, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οφείλεται σε κάτι που συμβαίνει μέσα τους, και όχι σε κάτι που οφείλεται σε εσένα. Παλεύω πολύ με αυτό το θέμα και έχω προσπαθήσει πάρα πολύ σκληρά να μην σου πω ούτε μια φορά ότι είσαι «υπερευαίσθητη» ή ότι «πρέπει να το ξεπεράσεις» όταν νιώθεις πληγωμένη. Πίστεψέ με, ξέρω ότι τα συναισθήματα μπορούν να σου κομματιάσουν την καρδιά, ακόμα κι όταν το μυαλό σου διαφωνεί. Όμως ίσως, λέω, ίσως, βοηθάει να θυμάσαι ότι σχεδόν πάντα οι άλλοι παλεύουν με τους δικούς τους δαίμονες, ακόμα και όταν κατά λάθος πέφτουν πάνω σου.
9. Δεν υπάρχει κάποιος άνθρωπος που μπορεί από μόνος του να καλύψει όλες σου τις ανάγκες. Να είσαι πολύ προσεχτική στην παραχώρηση αυτής της εξουσίας σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Υποψιάζομαι ότι προσπαθείς να γεμίσεις  το κενό της μοναξιάς που σε τρώει, κι αν είναι έτσι, είναι κάτι που κληρονόμησες από εμένα. Αυτό το συναίσθημα, «το κενό στην καρδιά της ζωής» όπως λέει η Βιρτζίνια Γουλφ, είναι απλώς κομμάτι της ζωής. Η προσπάθεια να γεμίσουμε αυτόν τον πόνο με άλλους ανθρώπους (ή με ο,τιδήποτε άλλο, όπως φαγητό, αλκοόλ, αναρίθμητες συμπεριφορές που μουδιάζουν τον πόνο, για τις οποίες δεν έχεις ιδέα ακόμη) είναι χαμένη υπόθεση. Κανένας δεν μπορεί να το κατορθώσει. Θα αισθανθείς απογοητευμένη, και το χειρότερο, αυτή η μοναξιά θα παραμένει εκεί, ό,τι και να γίνει. Μαθαίνω να αγκαλιάζω αυτήν τη μοναξιά, να την αποδέχομαι ως κομμάτι του εαυτού μου. Ελπίζω να σε βοηθήσω να κάνεις το ίδιο.
10. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Ξέρω ότι δεν είμαι αρκετά καλή και σίγουρα όχι η μητέρα που σου αξίζει. Είμαι ανυπόμονη, κάνω λάθη και υψώνω τη φωνή μου. Συγνώμη. Αγαπώ εσένα και τον αδελφό σου περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο και πάντα εύχομαι να γίνω καλύτερη για εσάς. Θα παραδεχτώ ότι δεν λατρεύω πάντα τη συμπεριφορά σας και ότι βιάζομαι να σας το διαβιβάσω. Όμως κάθε μέρα που ξημερώνει σας αγαπώ με κάθε ίνα της ύπαρξής μου. Ό,τι κι αν συμβεί.