Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Οι αδερφοφάδες


«Σ' ένα μικρό πεντακάθαρο ρυάκι είδε ένα γέρο να σκύβει και να βλέπει, βαθιά αφοσιωμένος, το νερό να τρέχει. Ζύγωσε, έσκυψε να δει τι να θωρούσε με τόση προσοχή ο γερός, δεν είδε τίποτα, μονάχα το νερό να τρέχει.
- Τι βλέπεις, παππού; ρώτησε παραξενεμένος. Σήκωσε ο γέρος το κεφάλι, χαμογέλασε θλιμμένος:
- Τη ζωή μου που τρέχει και χάνεται, παιδί μου, αποκρίθηκε, τη ζωή μου που τρέχει και χάνεται…
- Μη θλίβεσαι, παππού, ξέρει αυτή που πάει, κατά τη θάλασσα, όλες οι ζωές του κόσμου κατακεί πάνε, παππούλη.
Ο γέρος αναστέναξε:
- Ναι, παιδί μου, είπε, και γι' αυτό η θάλασσα είναι αρμυρή, είναι από τα δάκρυα.
Έσκυψε πάλι στο νερό που έτρεχε και χάνονταν και πια δε μεταμίλησε.»


                                                             Νίκος Καζαντζάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου